Απ' το χρονοντούλαπο...

Με απατά. Αποφεύγει να με εμπιστευτεί πλέον. Επιλέγει τις στιγμές για να με κρατήσει μακριά από γνωστά μου πρόσωπα και καταστάσεις. Κρύβει συνεχώς του μυαλού μου διαδρόμους, κρατώντας με στο σκοτάδι και απομακρύνοντάς με από το χθες…
Καταραμένε ιππόκαμπε! Μου συρρικνώνεις τη μνήμη και τον εγκέφαλο! Θα σε προτιμούσα …ελέφαντα! που έχει καλό προσανατολισμό, θυμάται ό,τι έχει συμβεί στην αγέλη του, από ποιους κινδύνευσε, ποιοι του φέρθηκαν φιλικά ή εχθρικά. Γενικά, θυμάται γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή της φυλής του κι έτσι μπορούν και επιβιώνουν.

Εντάξει, δε θέλω να γίνω ελέφαντας· λίγη απ' τη μνήμη του θέλω μόνο. Να ξεδιπλώνω ιστορίες της ζωής μου που φτάνουν ως τη νηπιακή μου ηλικία. ‘Τροφή’ για παρέες, παιδιά, εγγόνια... Όχι όμως και να με καταδυναστεύει. Σκέψου να είχα μια ταραγμένη παιδική ζωή με έντονα αρνητικά συναισθήματα. Με το παραμικρό ερέθισμα θα έρχεται στο προσκήνιο, έτσι απρόσκλητα, ό,τι θυμάμαι και δε χαίρομαι. Μνήμες πικρές, άσχημα λόγια, προσβλητικές συμπεριφορές. Η ζωή θα σκηνοθετούσε τότε ένα τρομαχτικό σενάριο που δύσκολα θα επέτρεπε να ξεχάσω και να συγχωρέσω. Κι ας λέμε πως ο χρόνος είναι μεγάλος γιατρός. Δύσκολα θα επέτρεπε να προχωρήσω και να ατενίσω με αισιοδοξία το μέλλον. Οποιαδήποτε αναφορά στο τότε, θα με καθηλώνει… Βασανιστικό σενάριο μα καθόλου φανταστικό. Είχα γνωρίσει στο παρελθόν μια τέτοια περίπτωση…

Θα το θυμόμουνα αν είχα άσχημη παιδική ζωή. Ή πάλι όχι; Αποδείξεις όμως για την ύπαρξή μου έχω· και τότε και τώρα. Όπως η παραπάνω φωτογραφία απ' το χρονοντούλαπό μου, με επιγραφή: “Νηπιαγωγείο Κερύνειας, 1964”. Διετής ήταν τότε η φοίτηση ή λες να' χα μείνει στην ίδια τάξη! Δε θυμάμαι πια…
Βλέποντάς την, σα να ξεπηδά αυτή τη στιγμή το χτες! Όπως λένε, απ’ το πολύ πες-πες κάτι γίνεται· έτσι κι απ’ το πολύ δες-δες στο τέλος πιστεύεις πως θυμάσαι ότι όντως το έχεις ζήσει. Και ήρθαν στη θύμησή μου μετέπειτα εικόνες από τις πάμπολλες εκδηλώσεις των σχολείων μου...
Πολύ πίσω με πήγε η φωτογραφία και ...δε με αναγνωρίζω πια. Μα ποια είμαι; [θα ενθυμείσθε τον μεγάλο μας ποιητή ΒΠ, όπως λέμε ΒύρωνΠολύδωρας]. Είναι ζήτημα ζωής -ε, όχι και θανάτου- να αυτοπροσδιοριστώ. Ο βοηθών με, αμειφθήσεται με τον πολυτελή τόμο των αναρτήσεών μου σε τούτο εδώ το blog, εφόρου ζωής!

Ουκ εν τω ΕΥρω τω ΕΥ... *

Ουκ εν τω ΕΥρω τω ΕΥ ... μα όλοι για το ευρώ μιλάμε.
Απ’ τη μια το χρήμα που δε φέρνει την ευτυχία… Ε, δεν είμαι και τόσο σίγουρη πια· μπορεί να μη φέρνει την ευτυχία, φέρνει όμως τα ψώνια και όχι μόνο.
Απ’ την άλλη δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων… και από δέοντα άλλο τίποτα…
Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα; Για ποιον αγώνα μιλάμε άραγε; Τέρμα η αποταμίευση. Για όσους είχαν την προνοητικότητα να αποκτήσουν ένα κομπόδεμα, ο αγώνας γίνεται για να μην συρρικνωθεί· οι υπόλοιποι αγωνίζονται για επιβίωση και μόνο.
Η οικονομική στενότης προκαλεί ένα βάρος ψυχοπλακωτικό. Τα δύο ομού και ομοθυμαδόν, συρρικνώνουν την ύπαρξή σου και τότε ψάχνεις να βρεις διεξόδους να ξεφύγεις από την εξαθλίωση πριν επέλθει η εξαΰλωση.
Δε λέω, καλό είναι οι φιλικές μαζώξεις πότε στο ένα σπίτι και πότε στο άλλο, αλλά κάποια στιγμή θα νιώσεις και την ανάγκη για μια έξοδο ηρωική σε κάποιο ταβερνάκι. Καλού-κακού κάνε μια κράτηση, μη βρεθείς σε τραπέζι ...αλλουνού και έχεις φασαρίες.
Δε χρειάζεται να ξοδευτείς πολύ· ακολούθησε τα βήματα του μεγάλου Μποστ …Μια νύχτα στον Αιγάλεω.

Είπε να ξεσκάσει λιγάκι ο άνθρωπος απ’ την πολλή κλεισούρα και αφού μέτρησε τα λεφτά του και τα βρήκε ακριβώς 166,αποφάσισε να πάει στα μπουζούκια, στο κέντρον ΟΑΣΙΣ στον Αιγάλεω, καθότι ο Αιγάλεως είναι τοποθεσία ιστορική… Όταν, λοιπόν, ήρθε η στιγμή για την παραγγελία, διεξήχθη ο εξής διάλογος μετά της γυναικός του Μαρίας, που του διάβαζε το μενού:

- Tι έχει, Mαρία, το Kέντρον;
- Έχει 40, 45, 60.
- Δεν μου φαίνονται καλά.
- Eπίσης 36, 22, 18, 15.
- Φρεσκότερα μοιάζουν.
- Mήπως προτιμάς το 3; Αλλά δεν νομίζω ότι θα το φας...
- Tο τρώω. Πώς δεν το τρώω. Στο φαγητόν, ξεύρεις ότι δεν είμαι δύσκολος. Tι είναι;
- Kουβέρ.
- Tίποτε ενδιαμέσως χορταστικόν δεν έχει;
- Σαν τι θέλεις;
- Ξέρω γω. Mεταξύ 3 και 16, τόσα φαγητά υπάρχουν.
- Θέλεις ένα 8; Αλλά πάλι, έτσι σκέτο, πώς θα χορτάσης;
- Ας είναι σκέτο. Xωρίς σάλτσα, χορταίνω. Tι λέει; Mακαρόνια;
- Πορτοκάλι το τεμάχιον...
- Πήδα τα φρούτα κι ανέβα λιγάκι.
- Mα όσο ανεβαίνω, ανεβαίνουν κι εκείνα.
- Kρατήσου γερά απ' τον κατάλογο κι ανέβαινε σιγά-σιγά.
- 12.
- Mήλο θάναι. Ανέβαινε.
- 15.
- Eίμεθα στις μπανάνες.
- 22.
- Φαγητόν;
- Tυροί διάφοροι.
- Ανέβα προσεκτικά.
Και η κυρά-Μαρία, ανέβαινε προσεκτικά για να μην πέσει του... συζύγου.

Ολόκληρη η... Μια νύχτα στον Αιγάλεω του Μποστ, εδώ

...

* Τίτλος δανεισμένος απ’ τα περιεχόμενα βιβλίου του Φοίβου Νικολαΐδη. Ελπίζω να με συγχωρέσει που δε ζήτησα την άδειά του!
.
.

Πετά-πετά η μέλισσα…

Ήσαν τρεις· οι εξής δύο: η μεσαία αδελφή και η μεγαλύτερη· η τρίτη και μικρότερη επιλέχθηκε από τον τσάρο Σάλταν για να γίνει κυρία τσαρίνα. Η αλήθεια είναι πως δεν το ‘θελε ο έρμος να κρυφακούσει τι υποσχόταν η καθεμιά τους σ’ ένα απογευματινό τους κους-κους, για το τι θα έκανε αν γινόταν μια μέρα τσαρίνα. Η μεγάλη έλεγε πως θα διοργάνωνε μια μεγάλη γιορτή [σιγά τον πολυέλαιο!], η μεσαία ότι θα έπλεκε ένα μεγάλο ύφασμα [ε και;] και η μικρή υποσχόταν πως θα γεννούσε έναν ήρωα γιο του τσάρου [ε, αυτό μάλιστα!]. Κι έτσι την διάλεξε.

Τι σου είναι όμως η ζήλεια! Βρέθηκε το τρίτο άτομο να την υποκινήσει, να την παρακινήσει σε εκδίκηση αλλά και να καταστρώσει το σατανικό σχέδιο εξόντωσης της μικρής αδελφής-τσαρίνας. Όταν, λοιπόν, ο τσάρος βρισκόταν σε πόλεμο, οι τρεις τους, αντικατέστησαν το ραβασάκι της τσαρίνας για τα γεννητούρια του γιου, μ’ ένα άλλο που -ούτε λίγο ούτε πολύ- έλεγε πως γεννήθηκε …κάτι… που μήτε με γιο έμοιαζε μήτε με κόρη, ούτε καν με ποντίκι ή βάτραχο. Δεν ήταν βόας δεν ήταν κροταλίας, ήταν ένα μικρό τέρας!

Τι να σου κάνει κι ο τσάρος Σάλταν! Σάλταρε ο δόλιος απ’ το μαντάτο και με βαριά καρδιά πήρε την απόφαση να ξεπλύνει την ντροπή του. Έδωσε διαταγή να εγκλείσουν τη μαμά με το τερατούργημά της σ’ ένα βαρέλι και να το πετάξουν στη θάλασσα. Όπερ και εγένετο.
Μέρες και νύκτες πάλευε το βαρέλι με τα στοιχειά της θάλασσας, ώσπου ξεβράστηκε σ’ ένα νησί μαγικό [σε μαγικά νησιά..]. Ο γιος γρήγορα μεγάλωσε, έγινε λεβέντης καραμπουζουκλής, έσωσε από βέβαιο θάνατο την πριγκίπισσα-Κύκνο του νησιού και ανακηρύχτηκε βασιλιάς του νησιού. Από τσάρος βασιλιάς δεν είναι και λίγο πράμα! Μα ο καημός του ήταν μεγάλος [είναι μεγάαλος ο καημός…] που τον παράτησε ο άσπλαχνος πατήρ και ο Κύκνος του δεν μπορούσε να τον βλέπει να υποφέρει. Του έδωσε οδηγίες πώς να μεταμορφωθεί σε μέλισσα και έτσι πέταξε πάνω από στεριές και θάλασσες ώσπου έφτασε απαρατήρητος στο νησί του πατρός για να ξεδιαλύνει το μυστήριο της πατρικής εγκατάλειψής του.

Για του λόγου το αληθές, να και το Πέταγμα της Μέλισσας με τα μελισσόπουλα…

Παρόντος του υιού-μέλισσα, κάποιοι έμποροι που επισκέφτηκαν το μαγικό νησί, μετέφεραν στον τσάρο τα θαυμαστά πράγματα που γινόντουσαν εκεί καθώς και για τον άξιο βασιλιά του. Παρούσες όμως ήταν και οι τρεις …[α]χάρι[σ]τες που σκάρωσαν όλο αυτό το κακόγουστο παραμύθι που είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη της τσαρικής οικογένειας από την εστία. Με το που άρχισαν οι έμποροι να εξάπτουν το ενδιαφέρον του τσάρου με τις περιγραφές τους, αυτές προσπαθούσαν να τους σταματήσουν. Τότε ο υιός-μέλισσα κέντρισε τις δύο αδελφές στο ματόφρυδο [τα ματόφρυδά σου λάμπουν βρε!], της δε τρίτης και υποκινήτριας, στο μάτι [ή αλλιώς στο δόξα πατρί] τυφλώνοντάς την. Ο τσάρος Σάλταν, ωστόσο, δεν πτοήθηκε και αποφάσισε να επισκεφτεί το νησί και να γνωρίσει τον βασιλιά και τα μαγικά του.

Επέστρεψε η μέλισσα στο νησί και ξανάγινε παλληκάρι. Και τότε θυμήθηκε πως λαχταρούσε για νύφη! Ο κύκνος το άκουσε και ευθύς μεταλλάχτηκε μπροστά του σε μια πανέμορφη πριγκίπισσα. Μην τα πολυλογούμε… έδωσε κι η μαμά τις ευλογίες της [μάνα!].

Στο μαγικό νησί είχαν ετοιμάσει τα της υποδοχής του τσάρου Σάλταν. Καταφθάνει αυτός μετά της κουστωδίας, χαιρετίζει τα πλήθη και τον -άγνωστο ακόμη έως τότε- υιό του [έμαθες τα νέα πατέρα;] και μες τα πολλά του ξομολογιέται τη λύπη και τις ενοχές του για τη σκληρή μεταχείριση που είχε επιφυλάξει τότε προς τη γυναίκα του. Εμφανίζεται τότε η πριγκίπισσα-Κύκνος και φανερώνει τη χαμένη τσαρίνα με το χαμένο τερατάκι [γιέ μου!]. Οι αδελφές ζήτησαν συγχώρεση την οποίαν και πήραν από τον μεγαλόδωρο Σάλταν και ζήσανε αυτοί καλά και οι ...κουνιαδίτσες καλύτερα.

.

.

.

Ολίγα για το Πέταγμα της Μέλισσας: Πασίγνωστο ορχηστρικό κομμάτι του Nikolai Rimsky-Korsakov για την όπερά του Το παραμύθι του Τσάρου Saltan, βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Aleksandr Pushkin. Αν και το Πέταγμα, δεν έχει τίτλο στην παρτιτούρα της όπερας και δεν απαρτίζει κάποια συγκεκριμένη κίνηση της ορχηστρικής σουίτας, έμεινε ωστόσο στην μουσική φιλολογία με το όνομα αυτό: Το πέταγμα της μέλισσας. Πολλοί ήταν οι συνθέτες που έκαναν δικές του διασκευές για σόλο όργανα μιας και απαιτείται δεξιοτεχνικό παίξιμο λόγω της ταχύτητας και των μικρών διαστημάτων. Η εκτέλεση στο video είναι νομίζω εντυπωσιακή.

Ευθεία, η συντομοτέρα...

Στην Κίνα, αν ξεμείνει αεροσκάφος εξαιτίας βλάβης, το πλήρωμα -ενίοτε και οι επιβάτες- βάζουν ένα χεράκι και το σπρώχνουν [ίδε φωτο]. Αυτό είναι και το τίμημα της επιλογής αεροπορικής εταιρείας χαμηλού κόστους… Λεπτομέρειες εδώ

Στην Κύπρο όμως, τα αεροσκάφοι των “τ/κ αερογραμμών” …σπρώχνονται από Ιταλούς, Σουηδούς, Νορβηγούς, Φινλανδούς, οσονούπω και Ισραηλινούς. Οι Βρετανοί καμώνονται πως δε θέλουν ακόμη αφού εκκρεμεί στο Ανώτατο Δικαστήριο της Βρετανίας προσφυγή των «τ/κ αερογραμμών» κατά του Βρετανικού Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας το οποίο έχει απορρίψει αίτημα για απευθείας πτήσεις. Οι πρώτες πτήσεις θα γίνουν τον Φεβρουάριο του 2009.

Υπόψη ότι οι «τ/κ αερογραμμές» είναι εταιρεία εγγεγραμμένη στην Τουρκία, και άρα μπορεί να κάνει πτήσεις σε χώρες του εξωτερικού, μετά από στάση στην Αττάλεια.

Τώρα πλέον και απευθείας από το αεροδρόμιο της κατεχόμενης Τύμπου. Λεπτομέρειες εδώ
Διότι ως γνωστόν, η ευθεία είναι η συντομοτέρα των οδών και η πλέον συμφέρουσα από πολλές απόψεις...

Τα πάτησααααα!!!

Και μου τόλεγαν οι γονείς μου: να ‘χεις το κούτελό σου καθαρό για να περπατάς με το κεφάλι ψηλά και πάντα πεζοδρόμιο!

Και καλά το κούτελο καθαρό, τι τα ‘θελαν τα υπόλοιπα; Δεν το ‘ξεραν πως με το κεφάλι ψηλά και πάντα πεζοδρόμιο …όποιος στα σκότη περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί;

Υπάκουσα... και τα πάτησα! Αλλά πού να βρω το δίκιο μου!

Αισιοδοξώ όμως, για μια ηθική έστω ικανοποίηση, αφού όπως πήρε το μάτι μου εδώ, με ανάλυση DNA θα εντοπίζουν τους σκύλους που λερώνουν τα πεζοδρόμια και θα τους ...καλούν να πληρώνουν πρόστιμο.
Ώσπου ξύπνησα, γιατί αυτά συμβαίνουν στην πόλη Πετά Τίκβα, κοντά στο Τελ Αβίβ, όπου δημιούργησαν βάσεις δεδομένων με το DNA των σκύλων της περιοχής τις οποίες θα χρησιμοποιούν προκειμένου να εντοπίζουν τους ενόχους ιδιοκτήτες τους. Επιπλέον, θα επιβραβεύονται όσοι πειθαρχούν και μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους. Το μέτρο θα εφαρμοστεί πιλοτικά...

Άντε, και στα δικά μας

Πηγή: φωτο εδώ

Μιάμιση ώρα... χαμένη

Ταξίδεψα την Κυριακή για μιάμιση ώρα· ως τη Βικτώρια -όχι, δε βγήκα εκτός συνόρων- στην πλατεία Βικτωρίας κοντά, στο μικρό θεατράκι Βικτώρια.

Χαμηλός φωτισμός, ζεστή ατμόσφαιρα, ένα πιάνο, δυο μικρόφωνα, … τρεις φιγούρες επί σκηνής κι ο έναστρος ουρανός ψηλά στερεωμένος σε γιγαντοοθόνη.

Στον ουρανό σαν άστρο θα χαθώ… ξεπρόβαλε στο μισοσκόταδο η βαθειά, πλούσια, ζεστή φωνή του Γιάννη Μπέζου. Χάθηκα κι εγώ μαζί του...

Χάρτινο το φεγγαράκι ψεύτικη ακρογιαλιά… μα όχι κι η αληθινή, αισθησιακή φωνή της Ελένης Κοκκίδου. Με ξάφνιασε, με καθήλωσε…

Αερικό Αερικό λεν την αγάπη που αγαπώ
Κρίμα που δεν με πιστεύεις κρίμα που δεν ξέρεις πόσο σ' αγαπώ
Μια Παναγιά μιαν αγάπη μου έχω κλείσει σ' ερημοκλήσι αλαργινό
…

Με συνεπήρε το όλον, βούλιαξα στο κάθισμά μου και ανέλπιστα βούρκωσα…

Μια μουσικο-θεατρική μα προ πάντων ποιητική βραδιά δύο υπέροχων καλλιτεχνών με την εξίσου υπέροχη πιανιστική υποστήριξη του Αντρέα Ζαφειρόπουλου.
Μια βραδιά με μουσικές Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Μούτση.
Μια βραδιά γεμάτη ποίηση του Νίκου Γκάτσου.

Έτσι! μιάμιση ώρα μαγευτική, λιτή μα τόσο πλούσια, ήρεμη μα τόσο συναισθηματικά φορτισμένη… χάθηκα.
Ένα αφιέρωμα χωρίς την ανάγκη για κάποια επέτειο ή ‘μνημόσυνο’ στο Γκάτσο.
Ένα αφιέρωμα αγάπης για τα λόγια που έγραψε, για τα τραγούδια που τραγουδούσαμε και εξακολουθούμε να τραγουδάμε...

Ευτυχώς! το πρόλαβα· την ύστατη στιγμή… Για σας που δεν...
δεν πειράζει,
θα'ρθει άσπρη μέρα και για σας…
.
.
.
.

Το προϊόν της καμήλας...

Διέβαινέ ποτε κάμηλος ποταμὸν ὀξὺ διαῤῥέοντα. Ἀφοδεύσασα δὲ καὶ τὴν κόπρον αὑτῆς ἔμπροσθεν κατιδοῦσα τῇ τοῦ ὕδατος ὀξυτάτῃ καταῤῥοῇ· Τί τοῦτο; ἔφη, τὰ ἐξόπισθέν μου νῦν ἔμπροσθέν μου τεθέαμαι.

Αίσωπος

.

..

..

..

.

.

Κάποτε μια καμήλα διέσχιζε έναν ποταμό. Τα γάργαρα νερά του γαργάλισαν τ’ άντερό της και της ήρθε ν' αφοδεύσει. Και τότε είδε πάραυτα το …προϊόν της, έμπροσθέν της, ένεκα που το ποτάμι έρρεε με φόρα.

- Τ’ είν’ τούτο; αναφώνησεν απορούσα. Τα …εκ των οπισθίων μου, μπροστά μου τα βλέπω!!

Σε ελεύθερη απόδοση JamanFou

Τουτέστιν, πλειστάκις, οι έσχατοι και άφρονες επικρατούν των πρώτων και φρονίμων. Εεε;;;

.

.

.

.

.

Στις φωτο πρωταγωνιστούν ένοικοι του Ζωολογικού Κήπου του Βερολίνου

Η αντίστροφη μέτρηση...

Σκηνή Ι

Σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο συντάσσεις τη διαθήκη σου, φωτογραφίζεσαι για το νεκρικό πορτρέτο σου και προχωράς στη σκοτεινή ‘αίθουσα θανάτου’ με τα ανοικτά φέρετρα για να επιλέξεις το δικό σου! Φοράς το σάβανο, ξαπλώνεις στο φέρετρο, ένας θρηνωδός εναποθέτει στο στήθος σου ένα λουλούδι και κλείνει με το κάλυμμα το φέρετρο για 5 μόλις λεπτά που σου φαίνονται αιώνες…

Μακάβρια σκηνή… αλλά αυτόν τον τρόπο εφαρμόζουν στους υπαλλήλους τους μεγάλες εταιρείες στη Νότια Κορέα όπου το ποσοστό αυτοκτονιών είναι το μεγαλύτερο στον ανεπτυγμένο κόσμο σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΣΑ.

Τους στέλνουν, λοιπόν, για σεμινάρια … εικονικής κηδείας τους, με σκοπό, τον επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων στη ζωή τους και την αλλαγή θεώρησής της, ώστε να αποφύγουν τυχόν αυτοκτονίες.

Για γέλια ή για κλάματα; εξαρτάται από το πού βρίσκεται ο καθείς, εντός ή εκτός του φέρετρου...

Σκηνή ΙΙ

- Πώς πάει το καινούργιο σου σπίτι;
- Τρέχω, τρέχω και δε φτάνω, είμαι όμως στο τελευταίο στάδιο…
- Τρέξε, τρέξε να το προλάβω να το δω!! και βάζει τα κλάματα…

Βλέπετε, είναι κι αυτός στο τελευταίο στάδιο της …ζωής του! κι ας μην σκέφτηκε ποτέ την αυτοκτονία… Μελάνωμα, η πλέον επιθετική-θανατηφόρος νόσος του δέρματος αφού δίνει εύκολα μεταστάσεις σε άλλα όργανα του σώματος. Είναι αργά για να κάνει οτιδήποτε… ο άνθρωπος της διπλανής μου πόρτας...

Γι αυτόν, η σκηνή Ι δεν είναι καθόλου εικονική…

Ρευτείτε γιατί χανόμαστε!

Επεισόδιο Ι
Άνθρακες ο θησαυρός! αποφάνθηκαν μάλλον οι 'ειδικοί' και μανιακοί της όπερας που παρακολούθησαν την παράσταση του διάσημου Μεξικάνου τενόρου Rolando Villazón στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά φέτος τον Οκτώβριο. Φαίνεται πως ο κεφάτος Rolando ενημερώθηκε στο διάλειμμα της παράστασης για τα κακεντρεχή σχόλια, και αποφάσισε να δράσει...

Κάπου, λοιπόν, στο 2ο μέρος της παράστασης, εισβάλλει στη σκηνή φορώντας φανελάκι με τα εθνικά μας χρώματα, λευκό τζόκεϊ και με ένα μεγάλο κουτί μπίρα στο χέρι! Τρελιάρης, πετώντας έξω τη γλώσσα α λα κόμικς, μιλώντας με το κοινό, τραγούδησε κάποια κωμική όπερα. Μέχρι και αρκουδάκι έβγαλε από την κωλότσεπη και το πέταξε στην πλατεία, μέχρι την μπίρα άνοιξε και έπινε, μέχρι που ...ρεύτηκε θορυβωδώς! Το κοινό ενθουσιάστηκε, φώναζε, γέλαγε...

Δε γνωρίζω τι απ' τα παραπάνω είναι αληθινά, αλλά αν υποψιαστώ ότι όλο αυτό ήταν αυτοσχεδιασμός εμπνευσμένος από το ελληνικό κοινό του μεγάρου…

Πάντως, είναι απίστευτος στο video






Επεισόδιο ΙΙ
Για τον Joshua Bell, είχα γράψει σε κάποια ανάρτησή μου εδώ, πριν ένα περίπου χρόνο. Και για του τότε λόγου το αληθές, υπάρχει και το σχετικό video εδώ. Εν ολίγοις, είχε λάβει μέρος σε ένα εγχείρημα, παίζοντας ως πλανόδιος μουσικός σε κεντρικό σταθμό του μετρό στην Ουάσιγκτον [αυτός, ο κορυφαίος αμερικανός βιολονίστας, που τρεις μέρες πριν είχε αποθεωθεί σε μια του συναυλία] με σκοπό να καταγραφούν οι αντιδράσεις του κόσμου. Δυστυχώς τα συμπεράσματα ήταν οικτρά: η ρουτίνα είναι ανελέητη, χρόνος για ...χάσιμο δεν υπάρχει πια στη ζωή μας, δεν χωράει η μουσική και γενικά η τέχνη, αν δεν σερβιριστεί με την κατάλληλη συσκευασία...

Ήρθε, λοιπόν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ο Joshua να παίξει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αρχές Οκτωβρίου.
θα σας γελάσω αν έπαιξε μέσα στο μέγαρο ή μέσα στο μετρό του μεγάρου...