Έχουμε χιούμορ οι Έλληνες?

107! σχόλια καταγράφηκαν γι’ αυτό το video, ως την ημερομηνία της ανάρτησης μου. Τόσο από Έλληνες των ΗΠΑ όσο κι από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Άλλα θετικά κι άλλα αρνητικά. Σε τι ποσοστό, δε γνωρίζω, γιατί …βαρέθηκα να τα διαβάσω όλα.

Παρατηρείστε τον εξής σχολιασμό των γερόντων στο θεωρείο στο τέλος του show:

- "Greek music! Very appropriate for pigs.
- The pigs are from Greece?
- The pigs are greasy!"

Τα αρνητικά σχόλια έχουν κοινό παρονομαστή τον παραπάνω σχολιασμό που θεωρήθηκε ρατσιστικός:

- "Greek music is appropriate for pigs?" Ποιανού ιδέα ήταν αυτή; Τουλάχιστον έχουμε μουσική και παράδοση. ΕΣΕΙΣ τι έχετε; Ρατσιστές!
- Τυπικό ΜΟΧΘΗΡΟ ρατσιστικό χιούμορ - greeks and grease. Φαίνεται ότι είναι ο μόνος τρόπος που η αμερικάνικη κουλτούρα μπορεί να εκτιμήσει οτιδήποτε αποκλίνει απ’ αυτήν, μέσω ρατσιστικών αστείων.

Σταχυολογώ και κάποια από τα θετικά, ωστόσο επεξηγηματικά ενίοτε και επιθετικά, σχόλια [παρακάμπτοντας τα πάμπολλα θετικά, του τύπου: «καταπληκτικό» ή «πέθανα απ’ τα γέλια»]:

- Greece-y? Greasy? Ομόηχες λέξεις. Είναι ένα αστείο για τα γουρούνια του Muppet show, όχι για τους Έλληνες! και σταματήστε να ερμηνεύετε ως ρατσιστικό αυτό το αστείο.
- Ηρεμήστε! Όλοι οι ηθοποιοί του Muppet Show είναι γουρούνια, βάτραχοι, αρκούδες, κότες. Η σταρ είναι επίσης γουρούνα. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι γαλανομάτες ξανθές είναι γουρούνες; Όλα είναι βασισμένα στο χιούμορ, γι' αυτό και τα σχόλια των γερόντων. Ούτως ή άλλως πάντα σχολιάζουν με ευστροφία για όλα και σε όλα τα επεισόδια του show.
- Αυτή η ‘διαφήμιση’ της Ελλάδας είναι πολύ καλύτερη απ’ την ταινία ‘οι 300’! Και ‘greasyhair’ χαρακτηρίζονταν γενιές Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, όπως το ίδιο ακριβώς με τους Ιταλούς, τους Ιρλανδούς, τους Κινέζους "chinks" ή "cooleys" κλπ, για να μην αναφέρω και τους μαύρους και τον τρόπο που οι Αμερικανοί συνηθίζουν να αποκαλούν ή να μεταχειρίζονται για 2 αιώνες.
- Αστείο! Η επίμαχη φράση μπορεί να θεωρηθεί ως σάτιρα. Παίρνεις ό,τι δίνεις: δώσαμε Ζορμπά, μουσακά και μπουζούκι και μ’ αυτά θα πορευτούμε! Αυτοσαρκασμός!
- Ανεχόμαστε τη σάτιρα όσο κι αν πονάει.
- Σε τελευταία ανάλυση, τι φοβάστε όσοι υποστηρίζετε την πιο πάνω ιδεολογική ηλιθιότητα; Οι δηλώσεις σας δείχνουν φόβο και αψυχολόγητη συμπεριφορά ενός προσώπου ακοινώνητου. Δείχνει πως δε γνωρίζετε τι σημαίνει χιούμορ…

Η συνέχεια, δική σας…

Ταξίδι ζωής

...η αφορμή
Αεροδρόμιο, μια μικρογραφία της κοινωνίας Kitsosmitsos

η σύνδεση
Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω Γαλάτεια Καζαντζάκη

η συνέχεια...
Επιλέγω την Ιθάκη μου. Και σα νιώσω την ανάγκη να βγω στον πηγαιμό της, ανοίγω πύλες για περιπέτειες και γνώσεις, έχοντάς την πάντα στο νου μου.
Όλη μου η ζωή, ένα ταξίδι προς την Ιθάκη· κι η Ιθάκη μου, ένα ταξίδι ζωής…
jf η Καβάφεια

Συγγνώμη!

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε,
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις…

Όμορφοι στίχοι, αληθινοί· πέρα ως πέρα; πόσο ισχύουν όταν πρόκειται για τις στενές ανθρώπινες σχέσεις;

Συγγνώμη!
Μια λέξη που συνηθίζουμε να λέμε ότι σπανίζει στο λεξιλόγιο μας. Άραγε ποια είναι η δυσκολότερη όψη της:

- Αυτή, απ’ τη μεριά του ατόμου που την εκφράζει; ή
- Εκείνη, απ’ τη μεριά του ‘θύματος’ που πρέπει να τη δεχτεί;

Και οι δύο όψεις απαιτούν εσωτερικές διεργασίες και μεγαλείο ψυχής.

- Η μία που πρέπει να περάσει απ’ το στάδιο, αρχικά, της κατανόησης και αναγνώρισης του σφάλματος και, στη συνέχεια, της ανάγκης για συγχώρεση. Και που έχει εμπόδιο το εγώ μας.

- Η άλλη; Θαρρώ πως είναι ακόμα πιο δύσκολη υπόθεση. Και σ' αυτήν εστιάζω τον προβληματισμό μου.
Αν επιθυμείς να αποδεχτείς μια συγγνώμη που, νιώθεις ότι, με ειλικρίνεια σου ζητήθηκε, ωστόσο κάτι μέσα σου έχει ραγίσει; τότε όμως δε μιλάμε για ολοκληρωτική αποδοχή της συγγνώμης-συγχώρεση.

Η αποδοχή της συγγνώμης δε σημαίνει:
- ότι λησμονώ το γεγονός που με πλήγωσε· η μνήμη δεν παραγράφει τίποτα.
- ότι το παραβλέπω ως ασήμαντο· τότε γιατί με πλήγωσε;
- ότι δίνω άφεση αμαρτιών [δεν είμαι ούτε παπάς ούτε πάπας!] νιώθοντας νικητής μιας πάλης.
- ότι το ανέχομαι· τότε την αποδέχομαι με μισή καρδιά.
- ότι αποφασίζω [διατάζοντάς με] υπό πίεση ή …προγραμματισμό [μακάρι να μπορούσα να πατήσω κάποιο πλήκτρο].

Η αποδοχή της συγγνώμης θα πρέπει να είναι φυσικό αποτέλεσμα εσωτερικών διεργασιών και σημαίνει:
- ότι κατορθώνω να διώξω τα έντονα αρνητικά συναισθήματα που μου προξένησε το γεγονός -θυμός, πικρία, απέχθεια, μίσος, εκδικητικότητα- και το θυμάμαι πλέον ως ανάμνηση ενός φαιδρού γεγονότος παρά κάποιου αρνητικού συναισθήματος.
- ότι αποδέχομαι πως η τιμωρία του ατόμου που με πλήγωσε, δεν είναι η θεραπεία μου.
- ότι κατορθώνω να μην απομακρυνθώ από το ‘θύτη’ ή να τον κρατώ σε απόσταση και συνάμα να νιώθω ελεύθερα και άνετα δίπλα του.
- ότι κατορθώνω να δω το παρελθόν από τη σωστή του γωνία, αναγνωρίζοντας ότι οι όποιες αδικίες αφορούν μόνο τμήμα της ζωής μου κι όχι τη ζωή μου όλη.

Σίγουρα είναι μια εσωτερική διεργασία του εαυτού μου, με διάθεση να προχωρήσω τις σχέσεις μου και την ίδια τη ζωή μου. Να επεξεργαστώ το παρελθόν μου προς όφελος του παρόντος και του μέλλοντός μου.
Αμήν!
Εύκολη υπόθεση;

Το Φως της Ζωής

Σε αντίστιξη της πολυχρωμίας της … μαύρης μαυρίλας,

ροζ της ζαχοπουλειάδας
μπλε των σκανδάλων
πράσινο της αμαρτίας
κίτρινο της δημοσιογραφίας
κόκκινο της ανυπαρξίας
...


...ΤΟ Φως της Ζωής!

To blog or not to blog ?

Γνωστό το slogan…

...και σκέφτηκα, μέσω του Google, να κάνω ένα blog-ing στα posts άλλων bloggers, να δω τι ‘παίζεται’. Δηλώνω ότι δεν είμαι πολύ fan του σχετικά νέου αυτού hobby. Αλλά μια και είναι must, ενέδωσα to express myself, you know. Ξεκίνησα και συνεχίζω να κάνω use του weblog, ως ένα είδος storage των files μου, μιας και προσφέρει εύκολα και γρήγορα και κυρίως free, διάφορες platforms -όπως τα Blogger & Wordpress- για δημιουργία μιας όμορφης παρουσίασης των texts μου, έχοντας δυνατότητα επιλογής fonts σε μορφή italic ή bold. Τα words από τα archives μου, παρέα με photos, pictures & videos -τα οποία μετά από upload έκανα copy & paste- ομού μετά της προσθήκης του αντίστοιχου link κάνουν το όλο συνολάκι… in.

Ομολογώ πως surf-άροντας στην blog-όσφαιρα, δεν μπόρεσα να βγάλω… μία άκρη, οπότε τονίζω my own points, from my point of view, in my way. Well,

Up, τα blogs

- Που νοερά μας ταξιδεύουν και μας πληροφορούν.
- Που μέσω του λόγου, της εικόνας & των σχολίων προκαλούν γνήσιο γέλιο ή μειδίαμα, συγκίνηση & προβληματισμό ή έστω ...αδιαφορία.
- Που μέσω της αυτοπαρατήρησης-αυτοσαρκασμού & της καταγραφής σκέψεων, συναισθημάτων και αναγκών που πηγάζουν από την καθημερινή τριβή με τις διάφορες πλευρές του εαυτού μας καθώς και από τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, οδηγούν σε μονοπάτια αυτογνωσίας.

Down, τα blogs

- που με την παρουσία τους blog-gάρουν μυαλό τε και σώμα.

Μη κρίνεις ίνα μη κριθείς...

Ποιος χρειάζεται αυτόν τον 'ειδήμονα' να μας πει τι θα ακούμε;
Οι εφημερίδες, σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ, προφασιζόμενες περικοπή δαπανών, έκοψαν τις στήλες κριτικής της τέχνης. Οι έντονες αντιδράσεις που υπήρξαν από τους διευθυντές ορχηστρών και λυρικών θεάτρων, δεν κατάφεραν να αποτρέψουν το γεγονός...

Έχουν γραφτεί διάφορα για το συνάφι τους. Κατά μια σκωπτική άποψη είναι αποτυχημένοι μουσικοί. Ας τους αναγνωρίσουμε, λοιπόν, το προνόμιο να γνωρίζουν καλύτερα από μας τι θα πει αποτυχία. Ένα προνόμιο που μας το υπενθυμίζουν συνέχεια και το αναγάγουν και σε επάγγελμα: Κριτικοί [Μουσικής] Τέχνης!

Δυστυχώς για μας [?] είναι υποχρεωμένοι να δημοσιεύουν έπεα-κριτικά.
Δυστυχώς γι’ αυτούς, έπεα μεν αλλ΄ουχί πτερόεντα, καθότι έπεα γραπτά... παραμένουν.
Και αν τα γραπτά ξεχειλίζουν από χολή, έχει ο καιρός γυρίσματα. Το λέει και το άσμα:

Για όλα αυτά πάνω στη γη
πάντα υπάρχει αμοιβή
που ’ρχεται με τον χρόνο…
Και τώρα που 'ρθε η στραβή
την άστατη διαγωγή
ζόρικα την πληρώνω…

Θυμηθείτε -στην προηγούμενη ανάρτηση- τη σωρεία εκείνων των κριτικών που επί τρεις δεκαετίες χλεύαζε το κίνημα του Ιμπρεσιονισμού με τους γάλλους Claude Monet και Debussy...

Διαβάστε, λοιπόν, τι έπαθε ο αμερικανός κριτικός Κρέμπιελ όταν δημοσίευσε κριτική για το έργο του Claude Debussy, La mer [Η θάλασσα],

το 1907: «Η συναυλία χθες το βράδυ άρχισε μ’ ένα σωρό ιμπρεσιονιστικά πασαλείμματα πεταμένα φύρδην-μίγδην σε μία παλέτα ήχου χωρίς ίχνος σκέψης ή φροντίδας φόρμας ή στόχου πέρα από τη δημιουργία νέων ηχητικών συνδυασμών… Ένα πράγμα ήταν βέβαιο, πάντως, ότι ο απέραντος ωκεανός του συνθέτη κατάντησε λιμνούλα με βατράχια, που τα είχαν μάλιστα καταφέρει να χωθούν στους λαιμούς των πνευστών».

Και ο ίδιος κριτικός για το ίδιο έργο,

το 1923: «Έργο ποιητικό, όπου ο Debussy έχει συλλάβει μ’ εξαίσιο τρόπο τους ρυθμούς και τα χρώματα της θάλασσας».

Ενοχές; προφανώς. Ήλπιζε όμως πως δε θα το θυμόταν κανείς!

...Εδώ, η απέναντι όχθη:
"Η κριτική είναι το τελευταίο προπύργιο αντίστασης στην ομογενοποίηση των πάντων", συνέντευξη του Προέδρου της 'Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών'.

Εντυπώσεις των... Claude & Claude

Ιδού!
ο …υπεύθυνος του όρου
Ιμπρεσ(σ)ιονισμός,
ένας πίνακας του γάλλου Claude Monet με τίτλο, Impression: Soleil levant [Εντύπωση, Ήλιος που ανατέλλει]






Τον όρο τον είχε δώσει μια σημαντική μερίδα κριτικών για να χαρακτηρίσει υποτιμητικά τους καλλιτέχνες που είχαν συμμετάσχει στην έκθεση του 1874 όπου εκτέθηκε κι ο παραπάνω πίνακας. Τελικά …άρεσε και υιοθετήθηκε από τους ίδιους τους καλλιτέχνες που πήραν μέρος.

Αρχικά λοιπόν ο Ιμπρεσιονισμός ήταν κίνημα στη ζωγραφική, στο 2ο μισό του 19ου αι. Αντίθετο προς τη ρομαντική παράδοση και τη συμβατική ακαδημαϊκή αντίληψη, αποτέλεσε αρνητικό στόχο των κριτικών -όπως συνήθως και κάθε τι το νέο. Τα έργα των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων, χαρακτών και γλυπτών αποκλείονταν από τα ακαδημαϊκά σαλόνια και εκθέσεις.

Παραμερίζοντας εκείνα τα στοιχεία της ρομαντικής παράδοσης, οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι προσπαθούν να απεικονίσουν τη φρεσκάδα των εντυπώσεων τους. Ζωγραφίζουν έξω από το ατελιέ, στην ύπαιθρο, προσπαθώντας να συλλάβουν την οπτική εντύπωση που γεννάει μια σκηνή και όχι αυτή καθαυτή τη σκηνή. Χαρακτηριστικό είναι το έντονο ενδιαφέρον για τα παιχνιδίσματα του φωτός.

Στρέφονται λοιπόν κυρίως στη φύση εφαρμόζοντας όμως και νέες τεχνικές μεθόδους προκειμένου να αποτυπώσουν μια φευγαλέα χαρακτηριστική στιγμή. Γρήγορες πινελιές με λιγότερη σημασία στη λεπτομέρεια και περισσότερη στη γενική εντύπωση του συνόλου. Αποτέλεσμα, η έλλειψη σαφών περιγραμμάτων.



Αντίστοιχο κίνημα που επέφερε την τομή και το πέρασμα απ’ το ρομαντισμό στο μοντέρνο του 20ου αι., έγινε και στη μουσική, με κύριο εκπρόσωπο τον γάλλο συνθέτη Claude Debussy.

Χαρακτηρίστηκε ιμπρεσιονιστής - αν και ο ίδιος δεν αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό- εξαιτίας των φανερών ομοιοτήτων της μουσικής του με τα έργα των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων τόσο ως προς τη θεματολογία και την αισθητική όσο και ως προς την αντίδραση στο παγιωμένο ύφος και την αισθητική του ρομαντισμού.

Εγώ, αυτός, κι ο άλλος...

Κάθε φορά που αυτός με προκαλεί με μια του λέξη, μια κίνηση, ένα βλέμμα του,
μου βγαίνει μια επιθετικότητα, μια αγριάδα· μου ξυπνάει έναν άλλο μου εαυτό.

Και κάνω να τον σιμώσω, να κατευνάσω, να μερώσω…

Μα ο άλλος …παραμονεύει να εφορμήσει.

Και κάθε φορά που αυτός με κάνει να χάνω τη ψυχραιμία μου, αμέσως μετά τα βάζω με τον εαυτό μου -ακόμα κι αν έχω δίκιο.

Γιατί σκέφτομαι ότι το πρόβλημα το έχω εγώ, που η αντοχή μου δε φτάνει πάρα πέρα -κι ας ξέρω ότι έχω δίκιο.

Και κάθε φορά το θεωρώ μία ακόμη ήττα μου!

Η ...ανάσα του καλλιτέχνη

Κουράστηκε μια μέρα ο ποιητής της Τέχνης της Ποίησης.

Κι ανάσανε μπρος σε μια ζωγραφιά, θαυμάζοντας πάλι... Τέχνη!

Και μες την τέχνη πάλι,

ξεκουράζομαι απ’ τη δούλεψή της.

Κ. Καβάφης, Ζωγραφισμένα

Η Κάθοδος των Μυρίων... Κινέζων

Δεν είναι που τείνουν να κατακλύσουν τουριστικά τον κόσμο, καθώς ενισχύονται οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας της χώρας τους & εμπορικά κατακτώντας την παγκόσμια αγορά με τα προϊόντα τους & τηλεοπτικά με τη φετεινή ολυμπιάδα,

οι Κινέζοι ...'κτυπάνε' και μουσικά.

Η Κίνα διαθέτει ένα τεράστιο, αριθμητικά, νέο μουσικό κοινό αλλά και περισσότερους ερμηνευτές από όσους έχουν εμφανιστεί τις τελευταίες δεκαετίες στη Δύση. Σε 30 - 40 χρόνια δε θα είναι καθόλου περίεργο το κέντρο -ή τουλάχιστον ένα απ' τα κέντρα- της κλασικής μουσικής να μετατοπιστεί στο Πεκίνο ή τη Σαγκάη.

Φημισμένες αμερικάνικες μουσικές σχολές έχουν πλημμυρίσει με νεαρούς κινέζους, υποψήφιους βιρτουόζους. Οι δάσκαλοί τους παραδέχονται με θαυμασμό τη σιγουριά που διαθέτουν να απομνημονεύουν χιλιάδες νότες σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Κάτι που ακόμη και για τους ίδιους -τους δασκάλους- απαιτείται διπλάσιος και τριπλάσιος χρόνος και μάλιστα σκληρής δουλειάς.

Κερδίζουν σε διάφορους διαγωνισμούς και κατακτούν θέσεις σε μεγάλες ορχήστρες.

200 χρόνια πριν ήταν η εποχή της Ευρώπης,
100 χρόνια πριν ήταν της Αμερικής,
50 χρόνια πριν της Ιαπωνίας,
τώρα είναι η σειρά της Κίνας.

Δήλωση του 25χρονου διάσημου ήδη κινέζου πιανίστα Lang Lang.

Ταλέντο από ...κούνια

...στη θήκη του τσέλου του πατέρα του και πρώτου δασκάλου του.

Όνομα: Mstislav Rostropovich ή ‘Slava’ = Δόξα, στα ρώσικα

Επάγγελμα: ο μεγαλύτερος τσελίστας όλων των εποχών, κορυφαίος μαέστρος, εξαιρετικός πιανίστας, κοινωνικά και πολιτικά ευαίσθητη προσωπικότητα του 20ου αιώνα

Ρίζες: παππούς και πατέρας τσελίστες, μητέρα πιανίστας

Γέννηση: 27 Μαρτίου 1927 στο Baku, πρωτεύουσα του Azerbaijan.
27 Μαρτίου 2007, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin οργάνωσε προς τιμήν του, τον εορτασμό των 80-στών γενεθλίων του

Θάνατος: 27 Απριλίου 2007

Rostropovich: συνώνυμο
- της ζεστασιάς και της εκφραστικότητας του ήχου του τσέλου. Ο ήχος του αποκλήθηκε ‘αρχέτυπο’ του τσελίστικου ήχου

- της δεινής μουσικής ικανότητας:
. ο ήχος του, απίστευτης έντασης, χροιάς, καθαρότητας και μεγέθους
. η τεχνική του, άψογη
. το vibrato του, πλούσιο και πολυποίκιλο
. το πάθος του, χωρίς όρια
. ο συναισθηματισμός του, ασυγκράτητος
. το ρεπερτόριό του, ευρύτατο
ακούραστος τσελίστας με τις ‘μαραθώνιες’ συναυλίες του είτε παίζοντας είτε διευθύνοντας.

Δε μελέτησα παρά σπανίως παραπάνω από δύο ώρες την ημέρα.

Ήμουν τυχερός, διότι τα δάκτυλά μου έχουν τη δική τους μνήμη.

Ποτέ δε ξεχνάνε τι πρέπει να κάνουν!

Συνέντευξη, 1995

Ποιος είπε...

...ότι δεν υπάρχουν ‘μοντέρνοι’ παππούδες και γιαγιάδες;

που ενημερώνονται …διαδικτυακά –
και με ιερή προσήλωση!











που ψυχαγωγούνται …ιδιωτικά –
και με αισθαντική απόλαυση!

Η ζωή κύκλους κάνει –αυτό δε λένε;

Το χέρι της ελπίδας

Η επέμβαση τελείωνε. Δέναμε τα ράμματα, όταν ξαφνικά είδαμε ένα μικρό χεράκι να ξεπροβάλλει και να αγκαλιάζει το χέρι του γιατρού. Κανείς δεν το πίστευε. Ο γιατρός πάγωσε. Το χέρι μου έτρεμε καθώς έβγαζα φωτογραφίες...

Τα λόγια αυτά ανήκουν σε μια νοσηλεύτρια του Ιατρικού Κέντρου του Vanderbilt στο Nashville των ΗΠΑ.
Το Αμερικάνικο Time Magazine φωτογράφησε μία επέμβαση, που έμελλε να φέρει στον κόσμο την "Εικόνα της Χρονιάς 2003". Το χέρι ενός εμβρύου 20 εβδομάδων με μία ζωή μπροστά του!

Ήταν στην κοιλιά της μητέρας του ο μικρός Samuel Alexander Armas, όταν οι γιατροί διέγνωσαν ότι πάσχει από διχοτομημένη σπονδυλική στήλη (δισχιδής ράχη, spina bifida). Όλο το προσωπικό ήταν βέβαιο ότι ο μικρός δεν θα επιζούσε με τίποτα, παρά μόνο στην περίπτωση που υποβαλλόταν σε χειρουργική επέμβαση ενόσω βρισκόταν στον αμνιακό σάκο.

Ένας φιλόδοξος γιατρός, ο Dr Joseph Bruner, μετά από διάφορες έρευνες που είχε πραγματοποιήσει στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Vanderbilt, δήλωσε ότι θα μπορούσε να φέρει εις πέρας την επέμβαση με το βρέφος στην κοιλιά της μητέρας του.

Οι γονείς δέχθηκαν και έτσι, μετά από λίγες μέρες, ο Samuel εισήχθη στην κλινική του Vanderbilt. Ο Dr Bruner αφαίρεσε τη μήτρα με μια τομή σχήματος ημισφαιρίου (σαν C) και έκανε μια μικρή τομή στον αμνιακό σάκο, μέσω της οποίας μπόρεσε να χειρουργήσει το έμβρυο.

Μία ώρα και δεκατρία λεπτά είχαν περάσει, το εγχείρημα ολοκληρωνόταν επιτυχώς και σε αυτό το σημείο συνέβη το... θαύμα. Ο Samuel, αφού πρώτα οι γιατροί διέκριναν κάποιες κινήσεις, ξαφνικά έβγαλε το μικροσκοπικό του χέρι από την τομή και "γάντζωσε" το δάκτυλο του γιατρού...

Έζησα την πιο συγκινητική στιγμή ολόκληρης της ζωής μου, ανέφερε κάποιες μέρες αργότερα ο Dr Bruner στους "Times" της Νέας Υόρκης. Έκλαιγα για μέρες όταν είδα τη φωτογραφία, είπε η Julie Armas, μητέρα του μικρού, μαία στην Ατλάντα των ΗΠΑ.

Οι εκδότες του περιοδικού τιτλοφόρησαν την εικόνα "To χέρι της ελπίδας" ("Ηand of hope"). Το κείμενο του περιοδικού, που σχολιάζει την εικόνα ξεκινά ως εξής: Το μικρό χεράκι του είκοσι ενός εβδομάδων εμβρύου Samuel Alexander Armas αναδύεται από τη μήτρα της μητέρας του για να πιάσει το δάχτυλο του Dr. Joseph Bruner σα να ευχαριστεί τον γιατρό για το δώρο της ζωής.
Η εικόνα πλέον "ταξίδεψε" μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο Ιντερνέτ, ως μήνυμα... φωτός.

Εφημερ. «Απογευματινή», 10.6.2006
Πηγή:Time Europe

Για ποιους 'βαρβάρους' ?

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

>> Περιμένοντας τους βαρβάρους

Κ.Π. Καβάφης

‘Ένα ποίημα σύγχρονο, καθώς η αίσθηση της παρακμής που αποπνέει, δεν έχει πατρίδα. Η πόλη του ποιήματος δεν είναι απαραίτητα η Ρώμη. Μπορεί να είναι οποιαδήποτε· όπου υπάρχει η απειλή των ‘βαρβάρων’.

Μα για ποιους ακριβώς ‘βαρβάρους’ μιλά ο Καβάφης και για ποιους σήμερα εμείς;

Η ανάγκη της κοινωνίας σε κάθε εποχή, δαιμονοποιεί· δημιουργεί και διατηρεί τους δικούς της ‘βαρβάρους’:

Οι κυβερνήσεις,
που επινοούν εχθρούς και απειλές για να εξυπηρετήσουν στόχους τους. Είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρον ν' ασχολούνται με τα εξωτερικά παρά να επικεντρώνονται στα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη.

Οι πολιτικοί,
που τα βλέπουν όλα ή άσπρα ή μαύρα και φτιάχνουν ιστορίες έχοντας πάντα απέναντί τους μια ‘δύναμη του κακού’, προκειμένου να κρατούν το λαό στο σκοτάδι.

Ο πολίτης,
που θεωρεί εχθρό και απειλή το κάθε διαφορετικό του, που δε μιλά τη ‘δική του γλώσσα’.

Μα υπάρχουν στ' αλήθεια όλες αυτές οι απειλές;

Το ποίημα του Καβάφη σε κάνει να σκέφτεσαι ότι αυτό που συμβαίνει μπορεί τελικά να μη συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Κι αναρωτιέσαι αν υπήρξαν ποτέ οι ‘βάρβαροι’, αν ήταν ποτέ όντως προ των πυλών.

Ή αν ο ‘βάρβαρος’ είναι μέσα σου.