Ύμνος για τους Επαναστάτες της Πολυθρόνας

Συχνά παρατηρώ τι λίγη σπουδαιότητα που δίδουν οι άνθρωποι στα λόγια. Ας εξηγηθώ.

Ένας απλούς άνθρωπος (με απλούς δεν εννοώ βλαξ: αλλά όχι διακεκριμένος) έχει μιαν ιδέα, κατακρίνει ένα θεσμόν ή μιαν γενικήν γνώμην· ξεύρει ότι η μεγάλη πλειοψηφία σκέπτεται αντιθέτως προς αυτή· ως εκ τούτου σιωπά, θαρρώντας πως δεν οφελεί να ομιλήση, στέκοντας που με την ομιλία του δεν θ’ αλλάξη τίποτε. Είναι ένα μεγάλο λάθος. Εγώ πράττω αλλέως. Κατακρίνω λ.χ. την θανατικήν ποινήν. Μόλις τύχει ευκαιρία, το κηρύττω, όχι διότι νομίζω ότι επειδή θα το πω εγώ θα την καταργήσουν αύριον τα κράτη, αλλά διότι είμαι πεπεισμένος ότι λέγωντάς το συντείνω εις τον θρίαμβον της γνώμης μου. Αδιάφορον εάν δεν συμφωνή κανένας μαζί μου. Ο λόγος μου δεν πάγει χαμένος. Θα τον επαναλάβη ίσως κανείς και μπορεί να πάγη σε αυτιά που να τον ακούσουν και να ενθαρρυνθούν. Μπορεί από τους μη συμφωνούντας τώρα να τον θυμηθή κανένας – εις ευνοϊκήν περίστασιν εις το μέλλον, και, με την συγκυρίαν άλλων περιπτώσεων, να πεισθή, ή να κλονισθή η εναντία του πεποίθησις.

Έτσι και εις διάφορα άλλα κοινωνικά ζητήματα, και εις μερικά που κυρίως απαιτείται πράξις. Γνωρίζω που είμαι δειλός και δεν μπορώ να πράξω. Γι’ αυτό λέγω μόνον. Αλλά δεν νομίζω που τα λόγια μου είναι περιττά. Θα πράξη άλλος. Αλλά τα πολλά μου τα λόγια – εμού του δειλού– θα τον ευκολύνουν την ενέργειαν. Καθαρίζουν το έδαφος.

Κ. Καβάφης

Πόσο με βολεύει αυτός του ο λόγος...

Και τώρα;

Κων/τίνος-Κώστας & Κωστάκης, Γιώργος & Γιωργάκης, Αλέκα & Αλέξης, Θέμηδες & Μάκηδες παπάδες & νομάρχες...
Και τώρα τι θα γένουμε με τους βαρβάρους;








Τα σκουπίδια αυτά ήσαν μια κάποια λύσις!

Εγώ, η JF -ενίοτε και ως JαμανFου- ευπειθώς αναφέρω…

Πότε-πότε με πιάνει μια τεμπελιά, δεν έχω χρόνο για… δουλειά· ε, λέω ν’ απεργήσω λίγο φέρνοντας τα κάτω πάνω. Κι όπως λέει κι ο Σουρής, σ’ αυτό τον κόσμο το χαζό, ας ημπορούσα να μη ζω, μα… δίχως να πεθάνω!

Σε μια τέτοια φάση, λοιπόν, ευρισκόμενη [λέμε τώρα…] και περιδιαβαίνοντας πρόσφατα σε διάφορα ιστολόγια, διάβαζα για ένα ‘παιχνίδι των 7 ελαττωμάτων’ του ιστο-δεσπότη [κατά το οικο-δεσπότης]· κάτι σαν τα 7 θαύματα του κόσμου, τις 7 πληγές του Φαραώ, τα 7 τραγούδια που θα πω, τις 7 θανάσιμες πεθερές… ένα πράμα.

Νάμαι, λοιπόν! Εγώ, η JF, με προσκάλεσα ως JαμανFου, και ιδού: ευπειθώς αναφέρω ότι το παίζω κι εγώ:

- Πότε-πότε… καλλιτέχνης που το παίζει και ολίγον κουλτουρé, ρομαντική που βγάζει τα σώψυχά της, συνθέτει γράφει αντιγράφει, που όταν αγγίζουν τις χορδές της ψυχής της λειώνει κι όταν αγγίζουν τις χορδές των νεύρων της βρίζει… που & που.

- Πότε-πότε… γκρινιάρα και της υπερβολής, του βολέματος και του ωχαδερφισμού -ως εκ του JαμανFου- που ενώ περιμένει μόλις 10 λεπτά στην ουρά γκρινιάζει πως έχασε μία ώρα απ’ τη ζωή της, που ωρύεται όταν άλλος της ‘τρώει’ τη σειρά κι όχι η ίδια του άλλου, που θρονιάζεται στην πόρτα του λεωφορείου αδιαφορώντας για τους απέξω ενώ όσο είν’ απέξω βρίζει τους από μέσα …το κατά δύναμιν, βεβαίως-βεβαίως.

- Πότε-πότε… ΙΧνα που το ‘πατάει’ στην εθνική, που πατάει τις διαβάσεις των πεζών όταν και οι πεζοί τις πατούν, που πατάει πεζοδρόμιο όταν παρκάρει προκειμένου να μην περ-πατήσει καθόλου, που πατάει και κάνα ζωντανό όντας τύφλα στο μεθύσι, που περνάει το φανάρι όντας πορτοκαλί γιατί δεν προνόησε, που τσουλάει με το πάσο της ομιλούσα στο κινητό και κρατώντας τιμόνι, τσιγάρο και κραγιόν.

- Πότε-πότε… του πεζοδρομίου που περπατάει στο δρόμο και υψώνει την παλάμη όταν κάποιος της κορνάρει, που βρίζει όταν δε βρίσκει χώρο να περπατήσει εκεί που χτες η ίδια είχε παρκάρει, που διασταυρώνει το δρόμο χωρίς φανάρι και σε στροφή, που διασταυρώνει το δρόμο με φανάρι όντας κόκκινο για τους πεζούς.

- Πότε-πότε… πολιτικός του καφενείου που αν ήταν μιας μέρας πρωθυπουργός θα άλλαζε τη χώρα, θα επέβαλλε το νόμο, θα κατέβαζε τους δείκτες της ανεργίας, θα ανέβαζε τους δείκτες της ευημερίας, θα μοίραζε λεφτά και θα και θα, μα στο σπιτικό της τάξη δε μπορεί να βάλει …ούτε πότε-πότε, ούτε που & που, βεβαίως-βεβαίως.

Κάτι απ’ όλα ή κι όλα μαζί· τόσα κι άλλα τόσα· οι αναλογίες μόνο αλλάζουν.

Καλέ μου άνθρωπε,
Συνήθως υπο-γράφω κανονικά, ως JF.
Ενίοτε ‘σε γράφω κανονικά’ ως JαμανFου …βεβαίως-βεβαίως.

Η κουτάλα, το μαχαίρι κι η ΔΕΗ

Το έθνος ημών υφίσταται πολιτικήν τινα ζύμωσιν, καθ' ην τα ακαθαρτότερα στοιχεία ανέρχονται και επιπλέουσιν, εν είδει εξαφρίσματος, επί της επιφανείας. Ο τοιούτος αφρός, κατέχων, κατά τους νόμους της φυσικής, τα ανώτατα στρώματα, θέλει (θα) κυβερνά, φλυαρεί και κλέπτει ασυστόλως την Ελλάδα, μέχρις ου τελειώση η ζύμωσις και λάβη ανά χείρας ο λαός την μεγάλην εξαφριστικήν κουτάλαν.

Αυτά γράφει ο Εμμανουήλ Ροΐδης στον Ασμοδαίο, το εβδομαδιαίο σατιρικό περιοδικό, απ’ όπου σχολιάζει τη δημόσια και πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Τι κι αν γράφτηκε το… 1875! Σήμερα, ενάμιση σχεδόν αιώνα μετά, τι άλλαξε άραγε; Κλεψιές και σκάνδαλα, φλυαρίες και ζυμώσεις και τότε και τώρα. Κι ο αφρός ο ακάθαρτος, που επιπλέει στην κατσαρόλα της πολιτικής, ακόμα παραμένει, κι ο λαός με την κουτάλα ανά χείρας περιμένει…
Τι περιμένει;

‘Να φτάσει το μαχαίρι ως το κόκκαλο’! ‘Να χυθεί άπλετο φως’! στα πάσης φύσεως σκάνδαλα.

Τι μαχαίρι είν’ τούτο, που κόκκαλο ψάχνει και κόκκαλο δε βρίσκει; Πετσί και κόκκαλο μας κατάντησαν απ’ το περίμενε, και πού σκαλώνει το έρμο;
Και πώς να εξιχνιάσει το ανεξιχνίαστο, που το φως το άπλετο απ’ την κλειδαρότρυπα χύνεται; Απ’ το πολύ ...χύσε-χύσε κατέβασε η ΔΕΗ το διακόπτη! Τώρα, μόνο μια ΔΕΗση θα μας σώσει…

Η JαμανFου εξανίσταται!
Αυτή πώς το έφτασε το μαχαίρι στο κόκκαλο και μάλιστα μέσ' τα μαύρα σκοτάδια! οεο;;

Του Κυρίου ΔΕΗθώμεν!

Ο phlou-flis προσφέρει σετ μαχαιριών και κουταλιών για να βοηθήσει τους αρμόδιους...

Στο μέσο της διαδρομής…

Καβάφης, Στην εντύπωση επάνω, ή λίγο κατόπι, κάμνεις το ποίημα…
[ή το έκτρωμα..., JF]

Αρκετά αργότερα κάνεις τον απολογισμό των πεπραγμένων· καλώς ή κακώς καμωμένων· καλώς και κακώς, με σιγουριά. Με ειλικρίνεια αν έγιναν όλα, χαίρε για τα ωραία, θλίβου για τα άσχημα μα μη τα κρίνεις με τωρινά δεδομένα· να τα μεταφέρεις έξω από εκείνη την ατμόσφαιρα δεν είναι σωστό.

Σύντομα προχωράς στον προϋπολογισμό των μελλούμενων· καλώς ή/και κακώς καμωμένων, ποιος ξέρει. Διδάξου απ’ το παρελθόν· κάνε καινούργια λάθη, με ειλικρίνεια πάντα, χωρίς κακή πρόθεση. Να ζεις μόνο με τη νοσταλγία ή την ενοχή δεν είναι συνετό.

Καλύτερα ανωρθογραφυ, παρά...

I. Σκαλίζοντας μνήμες στα συρτάρια...

...βρήκα επιστολές της 80χρονης, τότε, γιαγιάς μου· ‘αγράμματη’ & ανορθόγραφη -‘έβγαλε δεν έβγαλε’ μια-δυο τάξεις του Δημοτικού σχολείου- συνέχισε όμως να διαβάζει και να γράφει μέχρι τα 96 της!

…δε χορταίνω να σας γράφω, αλλά δε μπορώ άλλο. Το μεν πνεύμα πρόθυμον η δε σαρξ μου ασθενής. Σας φιλώ όλους…

…δε μπόρεσα να 'μπω' στο Στάδιο των Αρετών της Καθαράς Δευτέρας. Είναι κρίμα, αλλά ήμουν άσχημα πολύ, όχι όμως και γκρινιάρα! Την 'έβγαλα' κάτω απ’ το πάπλωμα, νόμιζες πως δεν υπήρχε κανείς. Δόξα τω Θεώ…

…μη λυπάστε που δε σας βλέπω. Σας φέρνω κοντά μου με τα μάτια της ψυχής μου... 

Οι λέξεις από μόνες τους δεν είναι παρά μια παράθεση νεκρών γραμμάτων. Κι όμως κρύβουν μια δυναμική που παίρνει σάρκα και οστά μόνο απ’ την ανάσα και το πνεύμα εκείνου που τα γράφει ή λέει. Ορθογραφημένες ή μη, συντακτικά ορθές μέσα στην πρόταση ή όχι ανάμεσα σε σημεία στίξης, με σωστή εκφορά ή όχι…

Όπως άλλωστε κι ο φθόγγος· ένα μουσικό τονικό ύψος, που αποκτά νόημα σε παράθεση με άλλους φθόγγους, όταν διευθετηθεί μέσα στο χρόνο [ρυθμός] και στο χώρο [φόρμα] και οριοθετηθούν οι άλλες παράμετροί του [διάρκεια, ένταση, χροιά]. Θα ζωντανέψει όμως μόνο με την κατάθεση ψυχής του καλλιτέχνη.

Αν στέκεσαι στο γράμμα αγνοώντας την ουσία –τι εγκλωβισμός κι αυτός- τότε Γράψε Λάθος. Προτιμώ να είμαι… ανωρθόγραφυ.








II. Σκαλίζοντας την ποίηση…

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων ενόχλησες και την ορθογραφία μου.
Κατ' επανάληψη λες, μ' έπιασες να γράφω συνδιαζω αντί για συνδυάζω
που σημαίνει συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δυο μαζί ενώνω-το ζω το αφήνουμε απ' έξω για μετά, αν πετύχει ο συνδυασμός.
Δεν είναι λάθος φίλε μου. Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη.
Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία.
Πάρε παράδειγμα τι κινητά που γράφεται το ψέμα.
Όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα τότε το γράφεις ψαίμα.

Ρωτάς από πού και ως πού γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν και η αοιδός επιθυμία
απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.
Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνοια πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.

Γράψε Λάθος, Κική Δημουλά

- Προτιμώ το συνδιαΖΩ παρά έναν συν-δυασμό χωρίς το ζω!

- Λάθθος! έκανα λάθθος!! [κι έτσι, έχω άλλοθι για το …ψαίμα μου]