Και ζήσανε, αυτή καλά, κι αυτός ...καλύτερα!!

Μια φορά κι έναν καιρό...


Αγγελία
Μορφωμένο γεροντοπαλίκαρο 52 ετών, αποτάθηκε σε 40ρα προξενήτρα να τον βοηθήσει σ’ ένα πολύ λεπτό και σοβαρό ζήτημα που αφορούσε στην ευτυχία του. Του λείπει η θαλπωρή του σπιτιού και μια γυναίκα να αλλάζει δυο κουβέντες, να του δίνει ένα ποτήρι νερό σαν αρρωστήσει, να αποκτήσει περισσότερο κύρος στην κοινωνία, και λοιπά και λοιπά…

Προσόντα γαμπρού
Πολύ καλή δουλειά, περιουσία που επιτρέπει να τραφούν ένα αγαπητό πρόσωπο καθώς και παιδιά. Πέραν του μισθού υπάρχουν και χρήματα στην τράπεζα που εξοικονομήθηκαν χάρη στον τρόπο ζωής του. Υπάρχουν και τα τυχερά της δουλειάς του -αρχιεισπράκτωρ γαρ... Άνθρωπος θετικός και με χαρακτήρα, νηφάλιος και με καλή και ρυθμισμένη ζωή, παράδειγμα για πολλούς. Δε μεθάει.

Απαιτούμενα προσόντα νύφης
Όχι απαραίτητα εμφανίσιμη μιας και το πρόσωπο ξεγελάει· άλλωστε οι όμορφες γυναίκες φέρνουν πάρα πολλές σκοτούρες. Προτιμότερο να έχει ψυχικά χαρίσματα. Καλό θα ήταν να είναι γεματούλα, αν και δεν είναι αυτή η ουσία. Βάση είναι το μυαλό, αν και για να πούμε την αλήθεια, στη γυναίκα δε χρειάζεται ούτε το μυαλό, γιατί τότε θα έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της και η σκέψη της θα πλανιέται σε διάφορα ιδανικά. Απαραίτητο στην εποχή μας να έχει και μόρφωση, αλλά τι είδους; Καλό είναι να μιλά η γυναίκα σου γαλλικά και γερμανικά, αλλά αν δεν ξέρει να σου ράψει ας πούμε ένα κουμπί; Ως μορφωμένος, με εύκολο όμως χαρακτήρα, έχω ανάγκη από μια απλή κοπέλα. Το κυριότερο να με σέβεται και να αισθάνεται μαζί μου ευτυχισμένη.
Εν ολίγοις, πλούσια δεν τη θέλω· δεν επιτρέπω στον εαυτό μου μια τέτοια παλιανθρωπιά, να παντρευτώ για τα λεφτά. Δεν επιθυμώ να τρώω το ψωμί της γυναίκας μου, αλλά να τρώει εκείνη το δικό μου, έτσι ώστε να συναισθάνεται. Αλλά ούτε και φτωχή τη θέλω. Παρόλο που έχω τα μέσα και δεν παντρεύομαι για τα λεφτά αλλά για την αγάπη, δεν πρέπει να πάρω φτωχή, γιατί... ξέρετε... έχουν όλα ακριβύνει τώρα, θα υπάρξουν και παιδιά…

Απαιτήσεις προξενήτρας
25 ευρώ, ύφασμα για φόρεμα όπως συνηθίζεται κι ένα ευχαριστώ. Στην περίπτωση που υπάρξει προίκα, η αμοιβή ανεβαίνει. Ακριβά; Καθόλου ακριβά, αν αναλογιστούμε ότι στην εποχή που ζούμε μακάρι να βγάλει κανείς 50 ευρώ σ’ ένα μήνα που δεν έχει νηστεία· και Δόξα τω Θεώ να λέμε. Βέβαια πριν μερικά χρόνια τύχαινε να κέρδιζες πάνω από 100. Εξάλλου, δε ζούμε μόνο απ’ τους γάμους… Μα τόσα βγάζουν κι οι άντρες! 50 ευρώ το μήνα, τουτέστιν 600 το χρόνο… Με τέτοια κέρδη κυρία μου δεν είναι δύσκολο να παντρευτείτε! Μα τι λέτε κύριέ μου; Εγώ είμαι γριά! Μα τι λέτε κυρία μου; Καθόλου· και η κορμοστασιά σας είναι ωραία και πρόσωπο έχετε παχουλό και άσπρο, και τα λοιπά. Μπορείτε ακόμα να αρέσετε κι αν σας τύχει ένας σύζυγος θετικός, σοβαρός και οικονόμος, τότε με το δικό του μισθό και τα δικά σας κέρδη, μπορεί να του αρέσετε πολύ, ίσως και πάρα πολύ, για να ζήσετε αγαπημένα…

Αίσιο Τέλος
Ο 52χρονος, εν τέλει, αποφάνθηκε πως δεν πρέπει να πάρει νέα γυναίκα· είναι ηλικιωμένος και του χρειάζεται μια γυναίκα, ας πούμε, να… σαν εσάς… σοβαρή και γερή… με τη δική σας εμφάνιση. Μ’ αρέσετε πολύ κι ο χαρακτήρας σας μου ταιριάζει. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Επιτρέψτε μου να σας κάνω πρόταση γάμου!
Η 40ρα κοκκίνησε, δάκρυσε, χαμογέλασε και ενέδωσε. Ήπιαν στην υγειά τους και τότε ο μέλλων γαμπρός ευτυχισμένος ζήτησε την άδεια να εξηγήσει ποια συμπεριφορά και ποιον τρόπο ζωής επιθυμεί απ’ την μέλλουσα σύζυγό του καθώς και τις απόψεις του για την οικογενειακή ζωή και για τις υποχρεώσεις της παντρεμένης γυναίκας. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: είμαι ένας αυστηρός άνθρωπος, σοβαρός, θετικός, τα κατανοώ όλα με γενναιοφροσύνη και θέλω τη γυναίκα μου να είναι κι αυτή αυστηρή και να καταλαβαίνει ότι γι' αυτήν είμαι ευεργέτης και πρώτος στη σειρά…

...και ζήσανε, αυτή καλά, κι αυτός ...καλύτερα!!

Αίσιο Τέλος, Anton Chekhov
Σε ελεύθερη απόδοση, κόψε-ράψε, JamanFou
Εδώ κατεβάζετε το διήγημα

" Έκλασε... από τον πολύ πόνο! " *

Ποιος Μεταξάς και ποιο ΟΧΙ! Η δική μου η μαμά βροντοφώναξε το μεγάλο ΝΑΙ πριν ακριβώς μισό αιώνα!! Και νάμαι τώρα η JamanFou, να έχω γεννηθεί την ίδια μέρα με τους Μπιλ Γκέιτς, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και Ρίτσαρντ Ντολ. Τι κι αν ο πρώτος είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, ο δεύτερος πρόεδρος του Ιράν κι ο τρίτος επιστήμονας επιδημιολόγος που απέδειξε τη σύνδεση του τσιγάρου με τον καρκίνο των πνευμόνων...
Λίγο περισσότερο ξεχειλωμένη τσέπη, λίγο μεγαλύτερη δόση φιλοδοξίας ή λίγο περισσότερη φαιά ουσία εντός του κρανίου δεν έχει δα και τόση σημασία!

Αναγνωστικό μου κοινό!
Την ύπαρξή μας την οφείλουμε όλοι στην ίδια χημική σύνθεση:
σταγόνες από Ούζο-12 + ίχνη ...Πορδής !! [μετά συγχωρήσεως]
Η διαφορά μας έγκειται στις αναλογίες και τους τύπους των δύο ουσιών...

Έτσι, νάμαι τώρα εδώ να γιορτάζω την ηρωική μου εκείνη έξοδο [να θυμηθώ να ρωτήσω τη μαμά και τον μπαμπά μου -ζωή νάχουνε να με παιδεύουνε!- αν όντως ήταν ηρωική ή ένα απλό καταγκρέμνισμα απ’ τον …κόλπο].

Μα, μιας και περάσατε απ' το @σπιτικό μου, και σαν καλή οικοδέσποινα που είμαι, ετοίμασα να σας τρατάρω κάτι σπέσιαλ, number one στο είδος του. Είναι παντός καιρού και αποτελεί το εθνικό σπορ της γενέθλιας γης. Για τους φαφούτηδες –άλλως ...ξιδόντες- το προσφέρω και ψιλοκομμένο. Απολαύστε το!

Έτσι σούγλαν, να' shιεν τζιάλλην
τζι ας αφταίννω κάθε μέρα το μαγγάλιν
Ούλλοι θέλουν να τσιμπήσουν
μα' ντζιαι κάθουνται μαζί μου να τη ψήσουν

Θέλουν μόνο να τη φάσιν
που τη μυρωθκιάν η μούττη τους θα σπάσει
Του Κυπραίου πε του σούβλαν
τζιαι ανάθθεμα, ολάν, για τ' άλλα ούλλα

Refrain
Είσαι για μας το number one
όποιος σε φάει δε σε ξεχνά
Είσαι για μας το number one
τζαι για τ' άλλα ε φακκούμεντε πεννιάν
κλπ

Μετάφραση [!]

Τέτοια σούβλα να' ταν κι άλλη
κι ας ανάβω κάθε μέρα το μαγγάλι
Όλοι θέλουν να τσιμπήσουν
μα δε κάθονται μαζί μου να τη ψήσουν

Θέλουν μόνο να την φάνε
απ' τη μυρωδιά η μύτη τους θα σπάσει
Του Κυπραίου δωσ' του σούβλα
και ανάθεμα, καλέ, για τ' άλλα ούλα

Refrain
Είσαι για μας το number one
όποιος σε φάει δε σε ξεχνά
Είσαι για μας το number one
και για τ' άλλα δε μας νοιάζ'

Κι αν δεν έχετε φουφού τι μ' αυτό! Ένας κάδος απορριμάτων στη γειτονιά σίγουρα θα υπάρχει... Η φωτο [παρμένη από εδώ] είναι η αποθέωση της φαντασίας των Ελλήνων του εξωτερικού, που, συνάμα, αποδεικνύει και το λάθος της προ-προηγούμενής μου ανάρτησης, περί, τάχα, έλλειψης φαντασίας...

.
.
.

* Ο τίτλος είναι δανεισμένος από στίχο του γνωστού ποιήματος της Doras ΥΠΕΞ [εδώ]. Οι fan της ραδιοφωνικής Ελληνοφρένειας το γνωρίζουν ήδη...

Οο ψαράαας!

Ἁλιεὺς ὕδωρ τύπτων.Ἁλιεὺς ἔν τινι ποταμῷ ἡλίευεν. Διατείνας δὲ τὰ δίκτυα καὶ τὸ ῥεῦμα περιλαβὼν ἑκατέρωθεν, καλωδίῳ προσδήσας λίθον, τὸ ὕδωρ ἔτυπτεν, ὅπως οἱ ἰχθύες φεύγοντες ἀπαραφυλάκτως τοῖς βρόχοις ἐμπέσωσι. Τῶν δὲ περὶ τὸν τόπον οἰκούντων τις θεασάμενος τοῦτο ποιοῦντα ἐμέμφετο ὡς τὸν ποταμὸν θολοῦντα καὶ διειδὲς ὕδωρ μὴ συγχωροῦντα πίνειν. Καὶ ὃς ἀπεκρίνατο· Ἀλλ᾿ εἰ μὴ οὕτως ὁ ποταμὸς ταράττεται, ἐμὲ δεήσει λιμώττοντα ἀποθανεῖν. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι καὶ τῶν πόλεων οἱ δημαγωγοὶ τότε μάλιστα ἐργάζονται, ὅταν τὰς πατρίδας εἰς στάσιν περιάγωσιν.

Αίσωπος

Ψαράς, ψάρευε σε κάποιο ποτάμι. Έριξε τα δίκτυα και με πέτρα δεμένη με σχοινί, 'κτυπούσε' τα νερά ώστε τα ψάρια να φεύγουν ‘ατάκτως’ και να μπλέκονται στα δίκτυα του. Κάποιος κάτοικος της περιοχής που τον παρακολουθούσε, τον κατηγόρησε ότι μ' αυτόν τον τρόπο θόλωνε το νερό και δεν μπορούσε να πιει. Κι ο ψαράς του αποκρίθηκε πως αν δε τάρασσε τα νερά του ποταμού, τότε θα πέθαινε αυτός από ασιτία.
Εν ολίγοις, οι πολιτικάντηδες-δημαγωγοί ‘πιάνουν’ δουλειά, τότε μόνο, όταν οδηγούν το λαό σε εξέγερση.

Ελεύθερη απόδοση JamanFou

Όπου νάναι, θα ξαμοληθούν στις επαρχίες…

Α-φάνταστη ...γνώση!

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο
και θα περίμενα να βγει ο ήλιος !
Johny Welch ή Gabriel Garcia Marquez

Πόσες φορές δεν έχει τύχει να ‘αδειάσει’ η σκέψη
μπροστά σε μια φράση, σε μια φωτογραφία ή έναν πίνακα…

...σαν τον πάγο που λειώνει·
τι ταπεινότητα !
Λάο Τσε

…και να ζηλέψει το μυαλό που το σκέφτηκε,
τα χείλη που το είπε, τα χέρια που το έγραψε ή το ζωγράφισε…

Θέλω ένα πιστόλι· να το γεμίσω χρώματα… να πυροβολήσω τη νύχτα !!!

Ποια ποίηση, ποια μουσική, ποια ζωγραφιά!
Η παιδική φαντασία σ’ όλο της το μεγαλείο!! [κλικ]

Ένα βράδυ καλοκαιριού στην εξοχή, κι ενώ βασίλευε η ηρεμία και κοιμήθηκαν τα φώτα και σκαρφάλωσαν στον ουρανό τ’ άστρα, ένα τρίχρονο κοριτσάκι ζήτησε απ’ την εμβρόντητη μαμά του ένα πιστόλι να πυροβολήσει τη νύχτα με ...χρώματα!

Και σκέφτομαι: πού να κρύβεται άραγε και χάνεται όλος αυτός ο παιδικός πλούτος μέσα στον κόσμο των μεγάλων;
Και παίρνω αμέσως την απάντηση, μέσα από μια συνέντευξη στο Βήμα, του γνωστού ...παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά, συγγραφέα Παιδικής Λογοτεχνίας και Καθηγητή Εγκληματολογίας σε Πανεπιστήμιο της Αγγλίας.

Η ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και η καλλιέργεια της φαντασίας είναι από τις πλέον παραμελημένες πλευρές των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων, τα οποία αντί να εμπνέουν και να δίνουν φτερά, συνθλίβουν και καταθλίβουν τα παιδιά με τη δυσανάλογη έμφαση στη συσσώρευση γνώσεων. Είναι κοντόφθαλμο - γράφει ο Τζον Γούτσον - τα σχολεία να παραγεμίζουν τα παιδιά σαν γαλοπούλες με στείρες γνώσεις, ενώ αφήνουν τη φαντασία τους να λιμοκτονεί. Τα παιδιά εισέρχονται στο σχολείο προικισμένα με πλούσια φαντασία και αποφοιτούν με φαντασίες ατροφικές ή απονεκρωμένες. Οταν επισκέπτομαι σχολεία με εντυπωσιάζει η ευρηματικότητα των νηπίων. Βλέπω λίγα χρόνια αργότερα τα ίδια παιδιά να έχουν χάσει αυτή τη μαγική σπίθα, κουρασμένα και αγχωμένα να φέρονται σαν ρομπότ ή πιόνια. Μαθαίνουμε να υπηρετούμε την πραγματικότητα, ενώ θα έπρεπε να μαθαίνουμε να την ξεπερνάμε. Την πρόοδο δεν την πυροδοτεί η γνώση, αλλά η φαντασία.
Εξάλλου, η πείρα μου ως εγκληματολόγου μού έχει διδάξει ότι όσο περνά ο καιρός τόσο πιο καχύποπτοι γίνονται οι γονείς, με αποτέλεσμα να φυλακίζουν τα παιδιά τους στους τέσσερις τοίχους, από φόβο μήπως απαχθούν, βιαστούν, κτλ. Το παιδί, όπως είναι φυσικό, αντιδρά, κάνει τη δική του επανάσταση βιώνοντας εικονικούς κόσμους μέσω ηλεκτρονικών παιχνιδιών, που πολύ συχνά είναι πιο επικίνδυνοι για το μυαλό και την ψυχοσύνθεση από την ίδια την πραγματικότητα.
Σε τελική ανάλυση, όσο περνούν τα χρόνια τόσο μειώνονται οι επιλογές των παιδιών για ουσιαστικά θεάματα. Οχι πολύ μακριά από σήμερα, στη δεκαετία του '80, άνοιγες την τηλεόραση το απόγευμα και ήταν γεμάτη από παιδικά προγράμματα. Ο ανταγωνισμός των καναλιών έχει πλέον εξορίσει ό,τι αφορά τα παιδιά τα ξημερώματα, λες και οι μικροί θεατές πάσχουν από αϋπνία. Πρέπει όμως να ασχοληθούμε με την πιο προσωπική, αθέατη πλευρά των παιδιών μας, αν θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι τα θεάματα που πραγματικά τα αφορούν.

Συλλεκτικό κομμάτι...

Μιλάμε για την γραβάτα!

Παρεμπιπτόντως, ...μια σελίδα με ένα άγνωστο έργο του Mozart βρέθηκε σε βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Ο επικεφαλής του Διεθνούς ιδρύματος Mozart στο Sulzburg της Αυστρίας, δήλωσε πως το συγκεκριμένο χειρόγραφο είναι πραγματικά σημαντικό και πως σίγουρα πρόκειται για τον γραφικό χαρακτήρα του Mozart. Πρόκειται για ένα προσχέδιο μιας νέας μουσικής σύνθεσης, που βρέθηκε σε βιβλιοθήκη της γαλλικής πόλης Nantes από το προσωπικό που ξεκαθάριζε τα αρχεία.

Το απόλυτο μηδέν!

Το μουσικό αυτό έργο, γραμμένο το 1952 για πιάνο, μπορεί κάλλιστα να εκτελεστεί από οποιοδήποτε όργανο ή σύνολο οργάνων. Επέλεξα την πιο …ηχηρή εκτέλεση· αυτήν της ορχήστρας.

Bravissimo σε όσους άντεξαν να παρακολουθήσουν το video επί 4 λεπτά και 33 δεύτερα. Αυτός είναι κι ο τίτλος του έργου του Αμερικανού συνθέτη του 20ου αι., John Cage, με το οποίο -και όχι μόνο- έμεινε στην ιστορία της μουσικής: 4΄33΄΄ α-κρι-βώς!

Όσοι δεν αντέξατε, θα βλέπατε το κοινό στη θέση του, επί σκηνής την ορχήστρα -σίγουρα θα είχε προηγηθεί το κούρδισμα των οργάνων-, το μαέστρο να ανεβαίνει στο πόντιουμ, να ετοιμάζει την παρτιτούρα του, να δίνει το σήμα για εκκίνηση. Όλοι να περιμένουν ακίνητοι ενώ αυτός να παρακολουθεί ένα ρολόι ακουμπισμένο μπροστά του, το κοινό να περιμένει στωικά να ακούσει, κρατώντας την ανάσα του και το βήχα του μην ενοχλήσει. Το 1ο μέρος φαίνεται πως τελείωσε, το κοινό βρίσκει την ευκαιρία να ξεμουδιάσει και να βήξει, ο μαέστρος σκουπίζει τον ιδρώτα του και γυρίζει καινούργια σελίδα για να …αποτελειώσει το έργο. Τέλος· το κοινό χειροκροτεί, ο μαέστρος υποκλίνεται και φεύγει, μα το χειροκρότημα τον …υποχρεώνει να επανέλθει, δις, στη σκηνή ευχαριστώντας ταυτόχρονα και τους μουσικούς που …έπαιξαν τόσο καλά.
Θα τα βλέπατε όλ΄αυτά μα δε θ' ακούγατε τίποτα!! Πλήρης σιωπή [?]

Ο John Cage, εκφραστής της μοντέρνας μουσικής, πειραματίστηκε -όπως κι άλλοι- εφαρμόζοντας νέες φιλοσοφικές ιδέες στη μουσική. Όταν πρωτο…εκτελέστηκε το 4΄33΄΄ για πιάνο, το …σιωπηλό έργο ξάφνιασε τους θεατές / ακροατές. Αργότερα συνειδητοποίησαν –όσοι το συνειδητοποίησαν- αυτό για το οποίο ο συνθέτης επέμενε, πως τελικά “δεν υπάρχει σιωπή· πάντοτε κάτι θα συμβαίνει το οποίο θα δημιουργεί ήχο”. Με το έργο αυτό, οι ακροατές όφειλαν να επικεντρωθούν στους τυχαίους ήχους του περιβάλλοντος. [Άλλωστε, ο συνθέτης ανήκε στο μουσικό ρεύμα του αλεατορισμού =μουσική του τυχαίου, που έδινε ελευθερία στο συνθέτη και εκτελεστή να επιλέγει διάφορα τυχαία γεγονότα.]

Υπάρχουν έργα με χρήση ελάχιστου μουσικού υλικού, άλλα με χρήση ενός και μόνο φθόγγου και μίας συγχορδίας, με κορύφωμα το περί ου ο λόγος, με την παντελή απουσία φθόγγων και άλλων μουσικών στοιχείων. Ίσως, οι προσπάθειες αυτές να ήταν ο αντίποδας κάποιων μουσικών μεθόδων του προηγούμενου αιώνα που οδήγησαν στην πολυπλοκότητα των έργων…

Ο τίτλος 4΄33΄΄, όπως γράφει η Wikipedia, δεν είναι τυχαίος· αναφέρεται στο απόλυτο μηδέν. Κάποιοι δηλ. θεωρούν πως ο Cage έκανε τους υπολογισμούς του. Αν τα 273 sec που ισοδυναμούν με τα 4 λεπτά και 33 sec, αντικατασταθούν με βαθμούς Κ [Kelvin], τότε έχουμε το απόλυτο μηδέν στην κλίμακα Κελσίου: -273 C βαθμοί Κελσίου = 0 Κ βαθμούς Kelvin = το απόλυτο μηδέν [ήτοι, η χαμηλότερη δυνατή θερμοκρασία]. Τουτέστιν, κρύο και παγωνιά, ακινησία [;] και σιωπή [;]…

Κι όμως, όπως το απόλυτο μηδέν απλώς προσεγγίζεται [πάντα με θετικό πρόσημο] -χωρίς ωστόσο να επιτυγχάνεται- έτσι και η σιωπή...
Δεν υπάρχει σιωπή· πάντα κάτι κινείται· και η κίνηση φέρνει ήχο κι ο ήχος το ρυθμό. Ολόκληρο το σύμπαν λειτουργεί με ρυθμό -γνωστή η Μουσική των Σφαιρών ή Συμπαντική Αρμονία- ο ρυθμός που είναι ένας κρυμμένος νόμος της φύσης: η αίσθηση της αναλογίας, της αρμονίας, της ισορροπίας.

Στη ζωή μας υπάρχει υπερβολική κίνηση και δραστηριότητα [μια άλλου είδους πολυπλοκότητα] μα παράλληλα και μεγάλη δυσαρμονία μεταξύ των ρυθμών εργασίας και ανάπαυσης. Δε ζούμε στους ρυθμούς της φύσης. Κι αυτό κάνει το άτομο α-φύσικο, πράγμα που το ίδιο –όντας απορροφημένο απ’ τη ζωή- δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί πόσο υποφέρει απ’ αυτό. Αλλά και που το αντιλαμβάνεται, τι κάνει;

Τι να΄θελε να πει, λοιπόν, ο …ποιητής-συνθέτης;
Ίσως, πως χρειάζεται, πού και πού, να φτάνουμε στο απόλυτο μηδέν μας, στη χαλάρωση και την ηρεμία, ώστε να μπορούμε να αφουγκραζόμαστε τους ήχους της καρδιά μας, της ανάσας μας, να ακούμε τον εαυτό μας, τους δικούς μας εσωτερικούς ήχους… με ό,τι αυτό σημαίνει για τον καθένα μας. Να ακούμε τους ήχους –κι όχι θορύβους- του περιβάλλοντός μας, τη μουσική του σύμπαντος …με ό,τι αυτό σημαίνει για τον καθένα μας.

Ας …τεμπελιάζουμε, λοιπόν, συχνότερα! άλλωστε, τεμπελιάζοντας δε φιλοσοφούσαν οι πρόγονοί μας; Κι όπως πολλοί είπαν, “ο άνθρωπος δε γεννήθηκε για να δουλεύει, απόδειξη ότι η δουλειά τον κουράζει”.
Έτσι, συντελούσης και της σημερινής οικονομικής δυσπραγίας, αποφάσισα 4 μέρες δουλεία και 3 εργασία ...τεμπελιάζοντας, ώστε να βρω το ρυθμό της μουσικής του είναι μου! και να ισορροπήσω το …σύμπαν μου!!



ΥΓ
Μα ας θυμηθώ ποια ήταν η αφορμή της ανάρτησής μου αυτής. Γιατί “εγώ γι αλλού εκίνησα, κι αλλού η ζωή με πήγε…”.

Ξεκίνησα, λοιπόν, με αφορμή αυτήν εδώ την ανάρτηση του phlou-fli περί του λόγου ύπαρξης του blog του.
Αμέσως, ανασύρθηκε απ’ τα …βάθη [ή το χάος;] του μυαλού μου η ‘κόντρα’ στις απόψεις των συνθετών της λεγόμενης ‘σοβαρής’ μουσικής. Αφορά στο κατά πόσο η μουσική που γράφουν, απηχεί τη δική τους και μόνο ανάγκη έκφρασης, αδιαφορώντας αν θα φτάσει [δε συζητάμε αν θ' αρέσει] ποτέ σε ξένα αυτιά, ή αν έχει γνώμονα το γούστο του κοινού και με μοναδικό σκοπό να ‘πουλήσει’ τη μουσική του.
Και κατέληξα... αλήθεια πού;