Άλλες μορφές διαμαρτυρίας

Ως είθισται, κάθε καλοκαίρι κάθε Έλλην αστός -έχει δεν έχει εξοχικό- αναχωρεί από το κλεινόν άστυ για να πάει να ξεκουραστεί σ’ ένα …άλλο. Έτσι κι ο πρίγκιπας Nikolaus Eszterházy –στα τέλη 18ου αι.- αναχωρούσε απ’ το ένα παλάτι στην πόλη και πήγαινε στο πολυτελές εξοχικό του, την Eszterháza, όπου έκανε τις διακοπές του για ένα; δυο μήνες; πόσο πια! Ανάμεσα στα πλούσια συμπράγκαλα που κουβαλούσε ήταν και οι μουσικοί της αυλής του με αρχιμουσικό τους τον Joseph Haydn, για να τον υπηρετούν στις μουσικές του ορέξεις, καθότι οι πρίγκιπες τότε δε ζούσαν χωρίς εκλεκτική μουσική και μάλιστα σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση!

Το καλοκαιράκι όμως του 1772 [ή 3] ο Nikolaus το παράκανε. Επιθυμούσε να παρατείνει τις διακοπές του στην Eszterháza, μαζί βεβαίως μ’ όλο το υπηρετικό προσωπικό. Μα υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο. Οι μουσικοί είχαν απηυδήσει μετά από τόση δουλειά κατακαλόκαιρο και τόσες βδομάδες μακριά από τις συζυγικές …κλίνες και βέβαια δεν είχαν καμιά διάθεση να παραμείνουν ούτε μέρα παραπάνω!

Ο συνθέτης Haydn τότε, γνωρίζοντας ως καλός manager πως για να καλοπερνά ο ίδιος θα ‘πρεπε και οι υφιστάμενοί του να καλοπερνούν, 'έπιασε' τον παλμό του εργαζόμενου και υπέρμαχος των καλών εργασιακών σχέσεων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, συνέθεσε ατάκα κι επί τόπου την 45η του Συμφωνία -από τις 104 της ζωής του- ονόματι “του Αποχαιρετισμού”, όπου στο τελευταίο της μέρος συνέλαβε την εξής χιουμοριστική ιδέα την οποία και εκτέλεσε ενώπιον του Eszterházy: οι μουσικοί ο ένας μετά τον άλλον σταματούσαν να παίζουν και σταδιακά αποχωρούσαν, αφού πρώτα παίζοντας τις τελευταίες τους νότες έσβηναν ένα κεράκι που είχαν αναμμένο μπρος στο αναλόγιό τους. Στο τέλος έμεινε ο συνθέτης Haydn με έναν βιολιστή για τη διεκπεραίωση του έργου. Μ’ αυτόν τον τρόπο ήθελε να δείξει στον εργοδότη του και πρίγκιπα, πως αν συνέχιζε κι αυτός το …βιολί του, στο τέλος θα ‘μενε μόνος στην έπαυλή του άνευ μουσικών.
Ο Nikolaus έλαβε το μήνυμα και οι μουσικοί συνευρέθησαν επιτέλους μετά των συζύγων των!

Σήμερα με πανώ, ντουντούκες και τρακτέρια… τότε με κόρνα, βιολιά και βιόλες…

Η Μαρικκού, η Μιχαλού τζιαι η κουτσή Μαρία …

Γυναικείες …προσωπικότητες οι δύο πρώτες· για την τρίτη δε βάζω το χέρι σας στη φωτιά καθότι παραπέμπει στου νεοέλληνα το …προσωπείον!

Περί της Μαρίας νομίζω πως δε χρειάζεται να λεχθούν και πολλά. Απ’ τις πολλές αναθέσεις ευτελών -τάχα- δραστηριοτήτων, την έχουμε καταντήσει …ανάπηρη και δη κουτσή. Θέλοντας να αποφύγουμε καταστάσεις, αποδίδουμε σ’ αυτές ένα μειωτικό χαρακτηρισμό φορτώνοντάς τες στο θύμα μας και λέγοντας ααα αυτοοό; αυτό το κάνει κι η κουτσή Μαρία! ενώ εμείς την …κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια. Τη Μαρία πέρα από κουτσή, την γνωρίσαμε και ως τηλεοπτική ...Μαρία η άσχημη.

Για τη μαντάμ Μιχαλού ένα σας λέω: φροντίστε να μην της χρωστάτε ή σε κάθε περίπτωση να τα ξεχρεώνετε στην ώρα τους, γιατί αλίμονο αν σας πιάσει το στόμα της... ούτε ο Νιαγάρας δε σας ξεπλένει! Στου Όθωνα τα χρόνια η κυρά Μιχαλού είχε αναλάβει το ταβερνάκι του μακαρίτη άντρα της σε σοκάκι του Ναυπλίου. Εκτός απ’ τον άντρα της έχασε και την πίστη της στους πελάτες, γιατί συνέχισε μεν τα βερεσέδια αλλά εντός αυστηρού χρονικού περιθωρίου· ούτε μέρα παραπάνω. Αλλιώς, η …περιποίηση που είχες ήταν …εξευτελιστική. Έτσι την έπαθε ένας κατακα[η]μένος ανθρωπάκος, που αδυνατώντας σε κάποια φάση της ζωής του να ξεχρεώσει τα χρέη του προς την Μιχαλού, παραμιλούσε και παραπατούσε νυχθημερόν στους δρόμους του Ναυπλίου ψάχνοντας απεγνωσμένα λύση. Και όποιος απορούσε, έπαιρνε την απάντηση πως, εε, αυτός… χρωστάει της Μιχαλούς! Μπορεί σήμερα να μη ζει η Μιχαλού, αλλά η λίστα της όλο και μεγαλώνει…

Η Μαρικκού που τα Λεύκαρα· μια φράση που την άκουγα από μικρή και κανείς δε γνώριζε να μου την δικαιολογήσει… Μύθος; Φήμες; Αληθινή ιστορία; Ποιος ξέρει αφού τα στοιχεία βασίζονται σε μαρτυρίες κατοίκων του χωριού, έτσι όπως τις συνέλεξα από δω. Τα Λεύκαρα -χωριό της Κύπρου- ήταν φημισμένο για τα λευκαρίτικα κεντήματα και τις δαντέλες του. Από τον 12ο αιώνα αρχίζει η μεγάλη ιστορία του σαν κέντρο χειροτεχνίας, αφού η τέχνη περνούσε από μητέρα σε κόρη κι από γενιά σε γενιά. Τα κεντήματα αποτελούσαν απαραίτητο ...αξεσουάρ για την προίκα κάθε κοπέλας. Ταυτόχρονα όμως, οι Λευκαρίτες ταξίδευαν εντός και εκτός Κύπρου για να πουλήσουν την πραμάτεια τους και γυρνώντας πίσω έφερναν εμπειρίες και κέρδη. Το χωριό ευημερούσε και στις δεκαετίες 1920 και 1930 κτίζονταν μεγάλα διώροφα σπίτια με μπαλκόνια και στέγες από κεραμίδια. Η Μαρικκού, λοιπόν, ήταν η πρώτη business woman της εποχής του 1900, γυναίκα όμορφη πληθωρική γύρω στα 45 -υπολογίζεται πως γεννήθηκε γύρω στο 1855- άγνωστο αν είχε παντρευτεί, άγνωστοι και τυχόν απόγονοι. Επιχειρηματίας και πολύ κοινωνική, έγινε γνωστή και εκτός συνόρων αφού ταξίδευε η ίδια για να πουλήσει τα κεντήματά της και κατάφερε απ’ τα πλούτη της να ζει σε παλάτι. Λέγεται πως την εποχή εκείνη την επισκέπτονταν συχνά οι Λαρνακείς, οι οποίοι την έβλεπαν πάντα πολυάσχολη και λιγομίλητη όταν εργαζόταν και προσηλωμένη στον στόχο της. Πολλοί τη θεωρούσαν τρελή [σήμερα το λένε εργασιομανής…] για τις εμμονές της στη καριέρα. Όταν, λοιπόν, κάποιος δεν προλάβαινε την υποχρέωση που είχε αναλάβει, ο φίλος του έλεγε: και ποιος θα την αναλάβει, η Μαρικκού που τα Λεύκαρα;

Στο Συλλεκτικό Τεύχος The National Geographic Magazine, Ιούλιος 1928, Η Κύπρος στις αρχές του περασμένου αιώνα, αναφέρει ότι το χωριό κατέχει τα πρωτεία παγκοσμίως τόσο για τις δαντέλες και τα κεντήματά του, όσο και για τα ...προβλήματα όρασης, καθώς γυναίκες και κορίτσια κάθονται χειμώνα - καλοκαίρι ταλαιπωρώντας τα μάτια τους με αυτή τη λεπτοδουλειά. Η φτωχή Κύπρος χωρίς τις γυναίκες της θα είχε χρεοκοπήσει, καθώς οι άντρες συχνάζουν στα καφενεία, πολιτικολογώντας και αναθεματίζοντας την κυβέρνηση χωρίς να ενοχλούν τις γυναίκες στη δουλειά τους. Οποιαδήποτε ώρα της μέρας, ήταν σίγουρος κανείς πως θα χρειαστεί να περιμένει αρκετά ώσπου μια αντρική ομήγυρη μετακινήσει τις καρέκλες της! Χάρη στις γυναίκες και τα ακούραστα μάτια τους, τα Λεύκαρα ευημερούν…

Όχι, δεν είναι η Μαρικκού που τα Λεύκαρα στη φωτό·

η γιαγιά μου είναι, η Ειρήνη που το Τριμίθθι!

Αποδείξεις αγάπης

Ανά μεγάλα χρονικά διαστήματα συνηθίζω να κάνω εκκαθαρίσεις. Σαν τα καταστήματα όταν είναι να ξε-πετάξουν το παλιό τους στοκ απ’ τις αποθήκες, ή την Εφορία που κάνει κάθε χρόνο εκ-καθάριση στις τσέπες μας. Έτσι κι εγώ, ξε-σκαρτίζω συρτάρια και μπαούλα από άχρηστο χαρτομάνι και ρουχομάνι.

Σε μια γωνία του συρταριού βρίσκω κάθε φορά καταχωνιασμένο ένα παμπάλαιο ξύλινο σκαλιστό κουτί κι ένα ξεθωριασμένο φάκελο. Και κάθε φορά τα σκαλίζω… βλέπω και ακούω, αγγίζω και μυρίζομαι... θυμάμαι και ανακουφίζομαι… ναι, ανακουφίζομαι και πάλι τ’ αφήνω εκεί, στην ίδια θέση.

Δεν περιέχουν τίποτα το άξιο λόγου· κι όμως, οι θησαυροί του Τουταγχαμών ωχριούν μπροστά τους. Αποδείξεις παιδικής αγάπης... αποδείξεις αγάπης στην πιο απλή κι αξιόπιστη μορφή της. Μπορεί να λαμβάνω και σήμερα δώρα μεγάλης αξίας κι ομορφιάς και να γεύομαι την αγάπη αυτών που τα δίνουν… θαρρώ όμως όχι με τον τρόπο που την αισθάνομαι βλέποντας αυτά τα ανάξια λόγου μέσα στο παλιό ξύλινο σκαλιστό κουτί και στα πολυκαιριασμένα χαρτιά. Ο αποστολέας μεγάλωσε, αλληλοαγαπιόμαστε ακόμη παρόλο που είναι δύσκολο μερικές φορές να έχεις αποδείξεις γι αυτό. Η αγάπη γίνεται πιο περίπλοκη με τα χρόνια, τη γνώση και τις μπερδεμένες αξίες. Η αληθινή αγάπη πια δεν είναι κάτι απλό… δυσκολεύεται να εκφραστεί… δεν είναι κάτι που μπορείς να το βάλεις σ’ ένα παμπάλαιο ξύλινο σκαλιστό κουτί ή σ’ ένα ξεθωριασμένο φάκελο σε μια γωνιά του συρταριού καταχωνιασμένο…

.

.

.

Ίσως να χρειάζονται οι αποδείξεις... ίσως πάλι κι όχι...

Εντός ή εκτός των τειχών

Λάθος βήματα με βυθίζουν καταποντίζοντάς με στην άβυσσο· στο σκοτεινό κόσμο του πανικού, της αβεβαιότητας, της μοναξιάς… Τα φαντάσματα με τρομάζουν, η απομόνωση με βασανίζει και σαν αγρίμι στη σπηλιά ψάχνω διεξόδους... Συνηθίζω τις σκιές στην πάλη μου με το φως, κτίζω γερά τείχη γύρω μου και μέσα μου, και στέκω πίσω τους τρέμοντας. Φορώ τη μάσκα μου και καρτερώ. Μόνο εσύ μπορείς να δεις… γι αυτό μην προσπεράσεις. Η πεποίθηση της αναξιότητας είναι που έχτισε τα τείχη μου. Κι όσο πιο πολύ με πλησιάζεις, τόσο πιο άγρια θα σου επιτίθεμαι· βλέπεις, πολεμώ αυτό ακριβώς που χρειάζομαι περισσότερο! Μα είχα ακούσει πως η αγάπη είναι πιο δυνατή… και ελπίζω… ελπίζω σε σένα. Γι αυτό, ξεκίνα να χτυπάς το τείχος σταθερά μα απαλά, γιατί κρύβω ευαίσθητο παιδί μέσα μου… που δε μπορεί να μεγαλώσει πίσω από τοίχους. Μην τα παρατάς… κι αν σου εμπνέω φόβο, θυμήσου πως κι εγώ έχω τις ίδιες ανασφάλειες με σένα… Μην αφήνεις να σε ξεγελάσω…

Πηγές

Ολίγον Paulo Coelho

αρκετός Leo Buscaglia

πολλή ζωή

Τι ταπεινωτικό!

Εθνική Αθηνών Λαμίας, στο ύψος των ‘120’ παρά κάτι, αριστερή λωρίδα δύο αμάξια σταματημένα. Τίποτα το αξιοπερίεργο· μερικά γυαλιά σπασμένα στο οδόστρωμα, κάποιες λαμαρίνες που χάλασαν τη μόστρα, ούτε λάδια, ούτε ξύδια, ούτε καν αίματα…!

Mία μανδάμ μακροφουστανελλού -τύπου τσιγγάνας στο πιο σικάτο- με αρκετά περιττά κιλά ατάκτως ερριμμένα, κατεβαίνει απ’ το ένα αμάξι και πλησιάζει απειλητικά το δεύτερο. Με το ένα της χέρι, ξεσκίζει μανιασμένα τον αέρα καθέτως, οριζοντίως και διαγωνίως, καθότι το άλλο είναι απασχολημένο σφίγγοντας πάνω της και στο ύψος της κοιλιάς ένα …κάτι σαν μπόγο από ρούχα μού φάνηκε, έτοιμο να σκορπίσει στην άσφαλτο. Καθώς πλησίαζα με το αμάξι μου, όντας στην ουρά των χιλιομέτρων, διέκρινα πως ο μπόγος είχε αποκτήσει …χεράκια και ποδαράκια και κουνιόταν απεγνωσμένα θέλοντας προφανώς να ξεφύγει απ’ τον κλοιό που το ‘σφιγγε.
Ένα μωρό! που το περιέφερε στους δρόμους ένας …μπόγος, στο σώμα και στο μυαλό!

Να σε κρατάνε οι άλλοι ως ασπίδα τους στο κάθισμα του συνοδηγού· να σε σέρνουν ως λάφυρο πολέμου ή να σε επιδεικνύουν ως αξεσουάρ όποτε και όπως γουστάρουν· να σε προσέχουν όταν κλαις γοερά ή να σε αγνοούν μέχρι σκασμού· να σε ταΐζουν ή να σε αφήνουν νηστικό· να σε καθαρίζουν ή να σε παρατάνε λερωμένο… Μα δεν είναι ταπεινωτικό, τελικά, να είσαι μωρό…;!

Σύμφωνα με τον Anthony Storr -ψυχίατρο, ψυχαναλυτή, ψυχοθεραπευτή- είναι μια τόσο ταπεινωτική κατάσταση που δεν είναι περίεργο ότι μερικοί από μας δεν την ξεπερνάμε ποτέ. Ένας από τους βασικούς φόβους του ατόμου είναι μήπως το μεταχειριστούν σαν αντικείμενο κι όχι σαν πρόσωπο. Φοβόμαστε μήπως καταντήσουμε να μας χειραγωγούν, να μας κατευθύνουν απρόσωπες δυνάμεις, να μας αντιμετωπίζουν σαν τα σκουπίδια οι ανώτεροι και οι ισχυροί. Μπορεί ο καθένας μας να είναι απειροελάχιστο άτομο μέσα στο άπειρο σύμπαν, χρειαζόμαστε όμως την εντύπωση ότι μετράμε, ότι η ατομικότητά μας απαιτεί την προσοχή. Η περίπτωση να βρεθούμε εντελώς αγνοημένοι σαν άτομα, είναι ένα είδος ζωντανού θανάτου ενάντια στον οποίο έχουμε την τάση να παλεύουμε με όλες μα τις δυνάμεις.

Απανταχού μωρά, ας ενωθούμε! Όχι άλλος εξευτελισμός της αξιοπρέπειάς μας! Τέρμα πια στην ταπείνωση!

JamanFou, ένα μεγάλο μωρό…

Ραψωδία πάνω στη Φαλάκρα ενός Καράφλα

Ο συνδυασμός της ακρόασης του μουσικού έργου για πιάνο και ορχήστρα Ραψωδία πάνω σε ένα θέμα του Paganini του Sergei Rachmaninov [μια σειρά παραλλαγών πάνω στο θέμα του 24ου καπρίτσιου για βιολί του Paganini], ομού με την ανάγνωση του βιβλίου Ασκήσεις Ύφους του Raymond Queneau, [μια σειρά απολαυστικών παραλλαγμένων ευρημάτων του συγγραφέα, πάνω σ' ένα μικρό κείμενο], γέννησε την ιδέα αυτής της ...εμπνευσμένης μου ανάρτησης!!

Διευκρινιστικά:
Θέμα και Παραλλαγές είναι η μορφολογική εκείνη [μουσική ως επί το πλείστον] φόρμα, όπου ο συνθέτης, όταν βαριέται να γράψει δικό του θέμα, ‘κλέβει’ κάποιου συναδέλφου του και του αλλάζει τα φώτα. Το επεξεργάζεται δεξιοτεχνικά, κόβει, προσθέτει, μοντάρει, το στολίζει, το γυρνάει μπρος-πίσω… ώσπου να το φέρει στα μέτρα του και να ράψει μια σειρά από νέα κουστουμάκια, που όμως όλα παραπέμπουν -ευδιάκριτα ή μη- στην πηγή της έμπνευσής του. Ομοίως, και οι Ασκήσεις Ύφους είναι παραλλαγές βασισμένες σ' ένα κείμενο, αυτή τη φορά με λέξεις.

Συνιστάται ανεπιφύλακτα των πηγών μου η ανάγνωση από 'δω και η ακρόαση από 'κει, όταν θελήσετε να διασκεδάσετε λιγάκι γκριζάροντας το μαύρο σας το χάλι... Προς το παρόν, απολαύστε την Ραψωδία με τις Παραλλαγές της, με θέμα την ...Καράφλα ενός Φαλάκρα! σε σενάριο και σκηνοθεσία JamanFou.



Θέμα ...καραφλό
Ένας μεσόκοπος είχε δύο ερωμένες, μια νέα και μια γριά. Η γριά, επειδή ντρεπόταν να έχει σχέση με έναν νεότερό της, όταν τον πλησίαζε του ξερίζωνε τις μαύρες τρίχες. Η νέα, επειδή δεν της άρεσε να έχει γέρο εραστή, του έβγαζε τις άσπρες τρίχες. Έτσι, ο άνθρωπος, καθώς τον μαδούσαν και οι δυο γυναίκες, κατάντησε φαλακρός.

Παραλλαγή ...Νέτη
Ήταν ένας και μεσόκοπος. Είχε δύο ερωμένες. Η γριά του μαδούσε τις μαύρες και η νέα τις άσπρες. Κι έτσι, ήταν και ένας, ήταν και καράφλας.
...Σκέτη
Ήταν ένας· είχε δύο· τον μάδησαν· καράφλιασε.

Παραλλαγή ...Υποκειμένου Χ
Τα ‘θελε ο ποπός του! Τον ξυρίσανε για τα καλά! Αυτός, ένας μεσόκοπος όπου οι μισές μαύρες τρίχες της κεφαλής του γρονθοκοπιώνταν με τις άλλες μισές άσπρες. Δεν του ‘φτανε η κυρά και μάνα των παιδιών του, ήθελε τσιλιμπουρδίσματα. Κι όχι μόνο με μία… δυο-δυο τις είχε ο αθεόφοβος. Πώς μπόρεσε και παρέσυρε το κοριτσάκι στο άνθος της ηλικίας του! Μα κι αυτό καλά να του κάνει. Δεν μπορούσε να τον έχει δίπλα της ασπρομάλλη… και του ξηγήθηκε το άσπρο μαλλί …τρίχα-τρίχα. Και στην άλλη που χήρεψε νωρίς-νωρίς και είχε να μυρίσει αντρική μασχάλη απ’ τον καιρό του μεσοπολέμου… της έδωσε το okey ο μακαρίτης. Μα η κακομοίρα δεν άντεχε να 'χε δίπλα της νεότερο και του ξερίζωνε τις μαύρες τρίχες …τσουλούφι-τσουλούφι. Στο τέλος, τον μαδήσανε κι οι δυο κι έμεινε φαλάκρας απ’ έξω κι από μέσα!

Παραλλαγή ...Υποκειμένου Ψ
Τι ξετσιπωσιά κι αυτή! Νοικοκύρη άνθρωπο τον παρέσυραν στην ακολασία. Δε σεβάστηκαν ούτε οικογένεια ούτε τα μεσόκοπα χρόνια του κι ορμήσανε να τον ξεπουπουλιάσουν· σαν την κότα τον μαδήσανε. Η μικρή, μια νεαρή του πεζοδρομίου, κι η άλλη, μια γριά του δρόμου, βάλθηκαν να του βγάλουν και το μάτι και το όνομα! Τι ντροπή! Και νάταν μόνο αυτό· τον άφησαν και καραφλό! Η μια έκανε χαλάουα στο άσπρο το μαλλί να μη φαίνεται μεγάλος, κι η άλλη στο μαύρο να μη φαίνεται μικρός. Κι έτσι, ο δόλιος πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος!

Παραλλαγή ...Έκπληκτου
Μεσόκοπος ήταν και φαινόταν! Μα τι καράφλα κι αυτή! Αυγό κουρεμένο! Και πώς νομίζετε ότι την απέκτησε; Ούτε λίγο ούτε πολύ, τον ξεμάλλιασαν οι δυο του φιλενάδες! Τι δυστυχία! Η νεαρά ήθελε νιο εραστή στο πλευρό της και η γριά στα χρόνια της! Δεν του άφησαν τρίχα για τρίχα! Απίστευτη φαλάκρα!

Παραλλαγή ...Μαρτυριάρη
Αποκλειστικότητα του JF καναλιού με αποκλειστική reporter την JamanFou.
- Ήσασταν αυτόπτης μάρτυρας;
- Κι απ’ αυτό ήμενα...
- Γνωρίζατε το θύμα/δράστη;
- Έβοσκα τα πρόβατα εδώε πιο κάτω και τον είδα· μεσόκοπος ήτονε.
- Τι εντύπωση ανθρώπου έδινε;
- Καλό παιδί, οικογενειάρχης, ποτέ του δεν έδωσε αφορμή στη γειτονιά.
- Εντοπίσατε κάτι το περίεργο στη ζωή του;
- Ω! μα το Λιάγκα! τόσα χρόνια που ζει στη γειτονιά μας, τον γνώριζα με μαύρες και άσπρες τρίχες· έναν γκριζομάλλη συμπαθητικό τύπο. Εδώ και λίγο καιρό όμως δεν έμεινε τρίχα στο κεφάλι του, ντιπ για ντιπ σε λέω…
- Και πού το αποδίδετε αυτό;
- Η Μαριώ, της κυρά-Κατίνας η κόρη, που τα 'χει με το Μανωλιό του κυρ-Μήτσου, τον είδε που μπαινόβγαινε τις προάλλες σε ξένα σπίτια. Τα ‘χε με δυο ο φουκαράς! Η μικρότερη του ξερίζωνε τις άσπρες τρίχες μία-μία, κι η γριά τις μαύρες δυο-δυο, ώσπου δεν του ’μεινε ούτε για δείγμα!

Παραλλαγή ...Ποιητική
Μεσόκοπός τις είχον δύο
γραίαν τε και νεαράν.
Αι άσπραι, μείον
αι μαύραι, μείον
τον φιλάν’ και τον μαδάν.
Μεσόκοπός τις είχον δύο·
και ουδέν εις το κρανίον.

Παραλλαγή ...Αρμοδίων
Αι αρμόδιε αρχέ επί της εξιχνιάσεως, εδήλωσαν διά του αρμοδίου εκπροσώπου των ότι θα έπιπτεν άπλετον το φως, ώστε το μαχαίρι να διεισδύσει ανενόχλητο έως το κόκκαλο. Ε άσπρε και μαύρε τρίχε όμως του μεσόκοπου ανδρός είχον ήδη γίνει άφαντε, όπως και οι δύο δράστε του ζοφερού τούτου εγκλήματος. Αι γνωστέ-άγνωστε γυναίκε -νεαρά η πρώτη, γριά η δεύτερη- αφού τον εμάδησον κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, άρπαξαν τας άσπρας και μαύρας τρίχας της κεφαλής του και εξηφανίσθησαν εις τα στενά των Εξαρχείων. Ας όψονται ε κουκούλε!








Επίλογος
-1- Οποιαδήποτε σύγκριση του τρόπου επεξεργασίας του ...καραφλού μου θέματος με αυτόν των τηλε-ειδήσεων, είναι εντελώς αυθαίρετη. Σε κάθε περίπτωση, επεξεργαστείτε το θέμα δημιουργώντας ο καθένας τη δική του παραλλαγή. To λέει και το άσμα, Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι… και μη παραμυθιάζεσαι άκριτα.
-2- Συνιστάται στας συζύγους καραφλών, όπως επανεξετάσουν το αίτιον της φαλάκρας του συντρόφου των.

Ήταν δύο κοινωνικά μηνύματα της JamanFou.

...έτσι... χωρίς πρόγραμμα

Ζευγάρι ετερόφυλο, πλήρως εξοπλισμένο με στολές ποδηλατικές και κράνη κι όλες τις σχετικές αποσκευές, σε ποδήλατο διπλό -με δύο σέλες και δύο ζεύγη πεταλιών.
Το ένα φύλο μονίμως στην μπροστινή σέλα, έχει το νου του στο δρόμο, στις λακούβες, στις κοτρώνες, έχει γενικώς τη διακυβέρνηση, καθώς ισχυρίζεται πως και δύναμη περισσότερη έχει και αίσθηση διεύθυνσης και προσανατολισμού καλύτερη.
Το έτερον φύλο μονίμως …υποχωρεί, και έτσι είναι σε θέση να κοιτά γύρω και να απολαμβάνει το τοπίο, πού και πού μπορεί και να μην κάνει πετάλι εν αγνοία του πρώτου και επί πλέον, σε περίπτωση πρόσπτωσης να έχει και καλύτερη κάλυψη. Ποιο νάναι άραγε το φύλο αυτό... μα ποιο νάναι...;

.

.

Τέτοια ώρα τέτοια λόγια! Μια ανάρτηση... έτσι... χωρίς πρόγραμμα.
[...από τον τίτλο της εκπομπής της Μαρίας Ρεζάν - πού τη θυμήθηκα θα πείτε...]

Ο ελληνο/τουρκικός καφές…

Το έχω καθιερώσει δυο-τρεις φορές το μήνα να πίνω το ελληνο/τουρκικό καφεδάκι μου στο παραδοσιακό καφενεδάκι του μπάρμπα - Μήτσου. Το ανακάλυψα εδώ και πέντε χρόνια, κι από τότε έγινα πιστή θαμών του. Ώσπου προχθές, πηγαίνοντας στο ραντεβού το βρήκα κλειστό κι ο μπάρμπα-Μήτσος άφαντος. Με εγκατέλειψε! Έφυγε, λέει, για το χωριό του! Εμένα με ρώτησε...; Μου ήρθε ταμπλάς… σα να έχασα δικό μου άνθρωπο!

Στην αρχή ήταν ο ‘κυρ Δημήτρης’ και η ‘κυρία’· στη συνέχεια έγινε ο ‘μπάρμπα - Μήτσος και ‘η γειτόνισσα’. Οι δυο λέξεις έγιναν πέντε κουβέντες κι αυτές εξελίχτηκαν σε κοινωνικο - πολιτικο - οικονομικές αναλύσεις του …καφενείου. Έμαθα γι αυτόν, έμαθε για μένα, μαλώναμε - μερώναμε, λύναμε και δέναμε το ελληνο/τουρκικό πρόβλημα -σαν τον καφέ ένα πράμα- μα πάντα σε πλαίσια αλληλοσεβασμού και ευπρέπειας· ήμουν πελάτισσα και ήταν εκεί με το δίσκο ανά χείρας και τον ‘μάλλον γλυκό’ στη χόβολη και σε χοντρό φλιτζάνι.

Δεν συναντηθήκαμε ποτέ εκτός καφενείου, ωστόσο ήταν ένα μικρό, πλην όμως σημαντικό, κομμάτι στο παζλ της ζωής μου. Είχε δημιουργηθεί μια περίεργη σχέση από απόσταση και η αίσθηση της απώλειας του ήταν γεγονός. Έτσι μου ‘ρχεται να μην πιω ποτέ ξανά καφέ ελληνο/τουρκικό!

Χωρίς να το καταλαβαίνεις, καταλαμβάνει σημαντική θέση ο ένας στη ζωή του άλλου. Όπως και με το κομμωτή σου, το φούρναρη και τόσους άλλους ξένους μα κοντινούς σου. Μόνο αν δεν τους πλησιάζεις μπορείς εύκολα να απομακρύνεις τους ανθρώπους. Μα αυτοί βρίσκονται πάντα ‘εκεί’ να σε εξυπηρετήσουν και εξαρτιέσαι απ’ αυτούς για απλά καθημερινά πράγματα. Πολλές φορές σου δίνουν θάρρος, σε στηρίζουν, μαθαίνεις απ’ αυτούς. Το ίδιο όμως μπορεί να συμβαίνει και με σένα. Κάποιοι βασίζονται, εξαρτώνται και μαθαίνουν από σένα. Εντέλει, μπορεί να μην αποδεικνύεται εύκολα η σπουδαιότητά σου, αλλά είσαι πολύ πιο σημαντικός απ’ ό,τι νομίζεις...

Φωτό: καφεδάκι στην Κρήτη

Σπουδαία ανακάλυψις...

Έκαναν σύναξη τα γαϊδούρια μετά από τον πνιγμό του υιού ενός ηλικιωμένου γαϊδάρου. Αιτία του πνιγμού, η φρικτή ύβρις του Διός που χαρακτήρισε το γιο του, Άνθρωπο! Κι ο γιος-γάιδαρος απ’ τη ντροπή του τρελάθηκε, έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε.

Ακούς εκεί κατάντια! Δεν φτάνει που τα δένουν κι όπου θέλουν τα τραβάνε· δεν φτάνει που τα φορτώνουν και αλύπητα τα δέρνουν· τα βαφτίζουν κιόλας με τ' όνομά τους, μόλις τον καυγά αρχίσουν κι' έτσι τα εξευτελίζουν.

Έκαναν, λοιπόν, αναφορά στο Δία ή να τα ελευθερώσει απ’ τα βάσανά τους ή να ρίψει φωτιά να τα κάψει. Τα λυπήθηκε ο Ζευς και τους πρότεινε τη χάρη: ένα χρόνο να ‘ναι ανθρώποι κι οι ανθρώποι νάν' γαδάροι,κι άλλον χρόνον γαδάροι κι οι γαδάροι νάν' ανθρώποι, ώστε να μοιράζονται τους κόπους και τα βάσανα.

Τι να κάνουν κι αυτά, υποχώρησαν παρά τον μεγάλο εξευτελισμό.
Κι' από τότ' οι καϋμένοι και ανθρώποι και γαδάροι
υποφέρουν αναισθήτως μεταμόρφωσιν κατ' έτος....
Εδώ σας θέλω όμως· ποιος γνωρίζει ποιοι είν' άνθρωποι εφέτος;

Το 'γνήσιο' ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη
από Δ'. ΜΥΘΟΙ, Σπουδαία ανακάλυψις εδώ

Σάλπιγξ 2/4/1886

Βέβαια η απάντηση είναι γνωστή· γι αυτό, σιγά-σιγά τα γνήσια γαϊδούρια αφανίζονται και κάθε χρόνο παραμένουν άνθρωποι μεταμορφωμένοι. Διαβάστε εδώ σχετικά.
Μέχρι και διεθνές συνέδριο έγινε γι αυτά εδώ.

Κυρίες και Κύριοι... έφτασεε!!

2009 μ.Χ.
Στίχοι-Μουσική: Κώστας Τουρνάς
[απ' το δίσκο Κυρίες και Κύριοι, δεκαετίας '70 !! ]
Πώς θα είν' ο κόσμος μας,
πώς θα είμαστε εμείς
το 2009.

Πώς θα ζούμε άραγε
που θα είναι όλα αλλιώς
και ποιά θα είναι τα νέα.
Το 2009...

Τότε πού θά 'μαι 'γω,
θά 'μαι 60 χρονών
και συ ελπίζω να φαίνεσαι νέα.

Και τα παιδιά μας
δεν θά 'χουν καμιά
διαφορά με σένα και μένα.

Τότε που ο πλανήτης μας
θά 'ναι οπλοστάστιο
κι οι δρόμοι θα μοιάζουν μ' αρένα.

Νά 'σαι αισιόδοξη,
όλα θα περάσουνε,
μετά από τη νύχτα είν' η μέρα.
Το 2000 και πέρα...

Όταν όλοι οι τρελοί
που τον κόσμο κούρασαν,
μακριά μας θά 'χουνε φύγει.

Τότε πια, γυναίκα μου,
μας ανήκει όλη η Γη
και τότε θα ζήσουμ' ωραία.
Το 2009...