Ήβρα τον!!!

Επιτέλους! βρήκα το γιο μου που χρόνια έψαχνα!

Κάπου μακριά απ’ τα φώτα της πόλης, όπου μπορείς να απολαύσεις τον ουράνιο θόλο έναστρο, ανέβηκα ένα δροσερό βράδυ στην ταράτσα. Κι αφού την έκανα… ταράτσα τρώγοντας καρπούζι μέχρι σκασμού, ξάπλωσα να δω το μόνο αστερισμό που αναγνώριζα -καθότι λαμπερός με τα 7 αστέρια του και ευδιάκριτος σε σχήμα κατσαρόλας- και να μετρήσω τ’ άστρα. Στο 14ο με πήρε ήδη ο Μορφέας στις αγκάλες του...

…κι αφού η Ήρα με μεταμόρφωσε σε αρκούδα γιατί τσαντίστηκε που ο τσαχπίνης Δίας της με λιμπίστηκε επειδή ήμουν ελεύθερη κι ωραία -Καλλιστώ με λέγανε τότε- περιπλανιόμουνα στα πυκνά δάση της Αρκαδίας. Τον είδα που κυνηγούσε -Αρκάδα τον ονοματίσαμε- κι όρμησα να τον αγκαλιάσω ξεχνώντας τη μεταμόρφωσή μου. Σήκωσε το δόρυ του να με σκοτώσει μα πρόλαβε τη μητροκτονία ο πατέρας του και τον μεταμόρφωσε και κείνον σε αρκούδο· τότε με αναγνώρισε και περιχαρής έτρεξε να μ’ αγκαλιάσει. Μα πώς να μας γλυτώσει απ’ την οργή της Ήρας ο σκανταλιάρης Δίας? Μας ξαπόστειλε και τους δυο στον ουρανό κάνοντάς μας αστερισμούς να χαιρόμαστε αιώνια τις νύχτες ο ένας κοντά στον άλλο. Δίπλα μου όμως η λάμψη του ήταν ξεθωριασμένη και δεν τον αναγνώριζα…

Ξύπνησα απ’ τ η φωνή μιας κουκουβάγιας και έντρομη εν τω μέσω της νυκτός τρία-τρία τα κατέβηκα τα σκαλιά. Τη συνέχεια της ουράνιας ανάρτησής μου την αναζήτησα σε κάποιο βιβλίο…

Δε γλυτώνεις εύκολα απ’ την Ήρα, η οποία μετά από μια ζωηρή σκηνή ζηλοτυπίας με το Δία, μας απαγόρεψε να ανατέλλουμε και να δύουμε για να μη λουζόμαστε ποτέ στα υγρά βασίλεια του Ωκεανού για λίγη δροσιά. Γίναμε λοιπόν αειφανείς αστερισμοί του βόρειου ημισφαιρίου της Γης, γι αυτό και οι Έλληνες μας βλέπετε πάντα όλη τη νύχτα και οποιαδήποτε εποχή του έτους. Εγώ, ο αστερισμός της Μεγάλου Άρκτου και δίπλα μου, φτυστός και μικρότερος, ο γιος μου, ο αστερισμός της Μικρής Άρκτου.

Η Μεγάλη Άρκτος αποτελείται από 138 άστρα αλλά αναγνωρίζεται από τα 7 λαμπρότερα άστρα της που σχηματίζουν ένα τραπέζιο -το σώμα της - και άλλα 3 -την ουρά της. Στην δεξιά προέκταση της μιας πλευράς του τραπεζίου βρίσκεται φωτεινό το πρώτο αστέρι της ουράς της Μικρής μου Άρκτου, ο Πολικός Αστέρας, που βρίσκεται πολύ κοντά στο βόρειο πόλο και μας βοηθά στον προσανατολισμό το βράδυ καθώς δείχνει το βορρά. Μετά δυσκολίας εντόπισα και τα άλλα 6 αχνά αστέρια [από τα 23 συνολικά] στο ίδιο μα αντίστροφο σχήμα μικρότερης κατσαρόλας κι έτσι, ανάσκελα όπως ήμουν στην ταράτσα, συνάντησα το αρκουδάκι μου!

Άραγε να ζει ακόμη? Αφού αυτό που βλέπω αυτή τη στιγμή δεν είναι η τωρινή πραγματικότητα παρά το παρελθόν του εκατομμύρια χρόνια πριν! Ίσως για κάποιο απροσδιόριστο γεγονός να αποκλίνει από μένα και να απομακρυνθεί. Ακόμα και ν’ αλλάξει σχήμα αν αλλάξουν οι αποστάσεις των άστρων μεταξύ τους και να μην είναι πια αρκούδος ούτε καν… κατσαρολάκι! Λάμπει ακόμα στον ουρανό μα μπορεί και να μην υπάρχει πια!!

Συγκλονίστηκα απ’ την αίσθηση ότι περιβαλλόμαστε μόνο από το παρελθόν του Σύμπαντος και… ξανακοιμήθηκα.

Στάσεις στο χρόνο…

20 Ιουλίου 1969, το πρώτο φεγγαροπερπάτημα· ο άνθρωπος πάτησε τη Σελήνη.
Φεγγαροπερπάτημα και το... Moonwalk του Michael Jackson που μας... α-πάτησε χορεύοντας· ενώ βαδίζει προς τα πίσω, οι βηματισμοί του δείχνουν ότι προχωρά μπροστά.

...

.

Υπήρξαν όμως και κάποιες στάσεις στο χρόνο αλησμόνητες, που χάραξαν τη ζωή του καθενός μας. Στάσεις χαράς, στάσεις πικρίας… Αυτές οι δεύτερες, άλλους τους πέτρωσε και τους ακινητοποίησε καθηλώνοντάς τους στον ίδιο βηματισμό· επιβιώνουν απλά, λες και το ρολόι της ζωής τους σταμάτησε εκεί. Σ’ άλλους άφησαν πληγές στην ψυχή που δεν έκλεισαν ποτέ... και τους ρούφηξαν…

Να τις ξεχάσεις δε μπορείς, ούτε και να τις προσπεράσεις αδιάφορα. Μα μπορείς να τις μετατοπίσεις απ’ το κέντρο του κόσμου, να τις δεις μέσα σ’ αυτόν και όχι ξεκομμένες. Έτσι μπορεί να καταφέρεις να χάσουν απ’ το βάρος τους.

Εδώ και λίγα χρόνια τέτοια εποχή κάνω μια στάση στις μέρες εκείνες, Μέρες Κερύνειας '74-75 … ανεβάζω την ίδια ανάρτηση… έτσι… γιατί δε ξεχνώ!

Εθεάθη η απαχθείσα Καρυάτις !

Η Καρυάτις C ινκόγκνιτο στο νέο Μουσείο Ακρόπολης!
Έγινε αντιληπτή απ’ τη JamanFou, που ως άλλη Κόρη πήρε το κατόπιν της και σαν ίσκιος την ακολούθησε αποκαλύπτοντας τα βήματά της και εξασφαλίζοντας αποκλειστικότητα για το αναγνωστικό της κοινό. Ομολογώ πως η μεταμφίεση–μετάλλαξη της Καρυάτιδας ήταν σοκαριστική! Αποτέλεσμα άραγε της κατάθλιψης εξαιτίας της ακούσιας απομάκρυνσή της απ’ την πατρογονική της εστία? Ας όψεται ο Έλγιν που το 1801 την απέσπασε βίαια απ’ το σπίτι της και τη μετέφερε στο Βρετανικό Μουσείο.


Κάποιο άγαλμα την είδε και θυμήθηκε… κάποιο άγαλμα -σίγουρα όχι της κλασικής ούτε καν της αρχαϊκής περιόδου- που μάλλον διέφυγε της προσοχής των φυλάκων του μουσείου και βγήκε να προϋπαντήσει την Κόρη.

Με δέος αντίκρισε το καθρέφτισμα του ιερού βράχου στη τζαμαρία του τελευταίου ορόφου του σύγχρονου μουσείου...
[κάντε κλικ στις φωτο για μεγέθυνση]

...και έστρεψε το κεφάλι προς τα κει.

Μπαίνοντας στο μουσείο, στις "Πλαγιές της Ακρόπολης", ταράχτηκε. Πίστεψε προς στιγμή πως οι κόρες που την υποδέχτηκαν ήταν οι δύο απ’ τις πέντε αδελφές της και πως, εκτός απ’ την ίδια, είχαν απαγάγει κι άλλες.





Πλησιάζοντάς τες όμως, διαπίστωσε πως δεν ήταν παρά οι δύο Νίκες, πολύ μεταγενέστερές της [1ος – 3ος μ.Χ.]











Είδε κι άλλες κόρες στη διαδρομή -κόρες του 520 π.Χ.- να μειδιούν αρχαϊκά και τις θαύμασε απ’ όλες τις απόψεις.

Θαύμασε και τους λιγοστούς κούρους του 21ου αι. μ.Χ. εκεί στο ισόγειο του πωλητηρίου...
[πού είσαι φλούφλη!]

..

.

..

.

.

.

.

.Ανηφορίζοντας προς την Ακρόπολη και κοιτώντας προς τα πίσω τις είδε από μακριά και ζούμαρε!

Προς στιγμή ξέχασε τη μυστική της παρουσία και τις πλησίασε αλαλάζοντας.

Ξαφνιάστηκε ευχάριστα όταν είδε και το κάλλος της οπίσθιας όψης των αδελφάδων της. Τόσους αιώνες, η θέση της C πάνω στο βάθρο σε σχήμα Π δεν της επέτρεπε να βλέπει όλες τις απόψεις της καλλίγραμμης οικογένειας. Οι 6 αδελφές κοσμούσαν το νότιο τμήμα του Ερεχθείου και κάθε μια τους ήταν διαφορετική. Οι δύο στις γωνίες, B & E, καθώς και οι δύο πίσω τους, Α & F, στηρίζονται σταθερά στο εξωτερικό τους πόδι λυγίζοντας το άλλο. Οι μεσαίες, C & D, ακολουθούν τη στάση της πλησιέστερης ακραίας. Έτσι τονίζεται η συνοχή μεταξύ των μορφών και η συμμετρία του συνόλου. Έκλαψε πολύ για την Κόρη F καθώς την είδε σακατεμένη από θραύσματα μετά την αφαίρεση των συμπληρωμάτων που έγιναν το 1846. Φορούν όλες ζωσμένο δωρικό πέπλο και κοντό ρούχο, στερεωμένο στους ώμους και ριγμένο στην πλάτη. Τέλεια η κόμμωση της κάθε μιας, με διπλές πλεξούδες γύρω από το κεφάλι, χονδρή πλεξούδα στην πλάτη και με τους πλοκάμους στους ώμους. Θυμήθηκε τα σανδάλια που φορούσαν στα πόδια μα έκλαψε για τα χέρια που έλειπαν απ’ όλες, στολισμένα με τα υπέροχα βραχιόλια σε σχήμα φιδιού μαζί και τα αντικείμενα που κρατούσαν. Σύμφωνα με ρωμαϊκά αντίγραφα που βρέθηκαν στο Τίβολι στην έπαυλη του Αδριανού αλλά και στη Ρώμη στην Αγορά του Αυγούστου, με το αριστερό τους χέρι ανασήκωναν την άκρη του φορέματος ενώ στο δεξί κρατούσαν ρηχό σκεύος για σπονδή. Δε θυμάται, μα η πειστικότερη ερμηνεία των Κορών αυτών ήταν ότι αποτελούσαν το υπέργειο μνημείο του τάφου του μυθικού Αθηναίου βασιλιά Κέκροπα και ότι αυτές ήταν οι ‘χοηφόροι’ που απέδιδαν τιμές στον ένδοξο νεκρό.

Απ’ τη μια, αναπολεί το ένδοξο παρελθόν στο Ερεχθείο. Το κομψό εκείνο κτήριο ιωνικού ρυθμού που έχει ιδιόρρυθμο σχήμα και που οφείλεται στη φυσική ανωμαλία του εδάφους καθώς το δυτικό τμήμα είναι 3μ. χαμηλότερα από το ανατολικό. Το οικοδόμημα χωρίζονταν σε δύο τμήματα. Το ανατολικό τμήμα με τους 6 ιωνικούς κίονες στην πρόσοψή του ήταν αφιερωμένο στην Αθηνά. Το δυτικό ήταν αφιερωμένο στον Ποσειδώνα, που ταυτίζεται με τον μυθικό βασιλιά Ερεχθέα. Το κτήριο είχε δύο προστάσεις [προστεγάσματα]. Η οροφή της βόρειας πρόστασης στηριζόταν σε έξι ιωνικούς κίονες. Η νότια πρόσταση είναι η περισσότερο γνωστή. Αντί για κίονες, την οροφή στήριζαν έξι αγάλματα κορών, οι Καρυάτιδες. Το μνημείο οικοδομήθηκε στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου μεταξύ 421 και 409 π.Χ. Οι εργασίες διακόπηκαν στα 413 εξαιτίας της καταστροφικής για την Αθήνα εκστρατείας στη Σικελία. Συνεχίσθηκαν μετά το 409 σύμφωνα με ‘οικοδομικούς καταλόγους’ χαραγμένους σε στήλες και πλάκες που έχουν διασωθεί. Η ονομασία Καρυάτιδες δόθηκε σε χρόνια μεταγενέστερα της αρχαιότητας καθώς σε οικοδομική επιγραφή του Ερεχθείου ονομάζονται απλώς Κόρες. Η δημιουργία τους τοποθετείται μεταξύ 420 – 415 π.Χ. Καθώς δεν σώθηκαν οικοδομικές επιγραφές για το διάστημα αυτό, είναι άγνωστος ο δημιουργός τους. Οι διαφορές στις λεπτομέρειες των ρούχων και της κόμμωσης, κυρίως στην πίσω όψη τους, οδηγούν στην άποψη ότι δημιουργήθηκαν από διαφορετικούς γλύπτες.

Απ’ την άλλη, ονειρεύεται ένα χαμογελαστό μέλλον δίπλα στις αδελφές της, στην κενή θέση του βάθρου και εναποθέτει τις ελπίδες της στο… Πάμε Πακέτο για να την κάνει πακέτο και να την μεταφέρει επιτέλους στην πατρίδα της...

Αφού τριγύρισε σ' όλο το μουσείο... έφυγε μ’ αυτό το όνειρο και… με το άγαλμα στο δρόμο προχωρήσανε· της εσκούπισε τα μάτια και χωρίσανε...
.
.
.
.
.
.
.

Πάνω, σε αποκλειστικότητα ο πάτερ-JamanFoutistas, την 11η Ιουνίου 1950, όταν το Ερεχθείο στόλιζαν οι Καρυάτιδες, συμπεριλαμβανομένης και της έκτης - αντίγραφο που εστάλη από τους Βρετανούς.

Επίλογος
Αν και είχε πει κάποτε ο George Bernard Shaw πως οι άνθρωποι που υπερηφανεύονται για τους προγόνους τους, είναι σαν τις πατάτες: ό,τι πολυτιμότερο έχουν είναι μέσα στη γη, ας μας επιτρέψει σήμερα να υπερηφανευτούμε λιγάκι…

.

.