Σκηνή Ι
ΑΔΙΕΞΟΔΟ έγραφε… με μεγάλες πινακίδες. Μία στην αρχή και μία στο τέλος του δρόμου. Κι όμως οι άνθρωποι συνέχιζαν μέχρι τέλο
υς! Κοιτάζουν την ταμπέλα κι απ’ τις δυο μεριές μήπως και υπάρχει δρόμος από πίσω! Να βρουν έξοδο στο αδιέξοδο! Μετά κάνουν όπισθεν ή προσπαθούν να πάρουν στροφή.
Έμφυτη βλακεία ή ασυνείδητα εκδηλώνουν την ανάγκη για άρνηση σε ό,τι τους ‘κόβει το δρόμο’? Θέλουν ο δρόμος να συνεχίζει, να μη σταματά. Γι αυτό -κι ενώ διαβάζουν ολοκάθαρα την πινακίδα ΑΔΙΕΞΟΔΟ- κάνουν πως δεν τη βλέπουν. Γιατί θέλουν να πιστεύουν πως γι αυτούς σίγουρα υπάρχει μία έξοδος… πως αποτελούν εξαίρεση… πως η πινακίδα δεν τους αφορά.
Κι όμως...
Έμφυτη βλακεία ή ασυνείδητα εκδηλώνουν την ανάγκη για άρνηση σε ό,τι τους ‘κόβει το δρόμο’? Θέλουν ο δρόμος να συνεχίζει, να μη σταματά. Γι αυτό -κι ενώ διαβάζουν ολοκάθαρα την πινακίδα ΑΔΙΕΞΟΔΟ- κάνουν πως δεν τη βλέπουν. Γιατί θέλουν να πιστεύουν πως γι αυτούς σίγουρα υπάρχει μία έξοδος… πως αποτελούν εξαίρεση… πως η πινακίδα δεν τους αφορά.
Κι όμως...
.
.
.
.
.
.
.
Σκηνή ΙΙ
Στο προαύλιο του ναού του Αγίου Βαρθολομαίου -απ' τους παλαιότερους ναούς του Λονδίνου- σταγόνες νερού ποτίζουν το λιγοστό πράσινο. Κι οι ακτίνες του ήλιου ζωγραφίζουν ένα ουράνιο τόξο!
Λένε πως στη βάση του, ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι περιμένει όποιον καταφέρει να φτάσει εκεί...
Φυσικά αδύνατον! μα αξίζει η προσπάθεια...
Στο προαύλιο του ναού του Αγίου Βαρθολομαίου -απ' τους παλαιότερους ναούς του Λονδίνου- σταγόνες νερού ποτίζουν το λιγοστό πράσινο. Κι οι ακτίνες του ήλιου ζωγραφίζουν ένα ουράνιο τόξο!
Λένε πως στη βάση του, ένα τσουκάλι γεμάτο χρυσάφι περιμένει όποιον καταφέρει να φτάσει εκεί...
Φυσικά αδύνατον! μα αξίζει η προσπάθεια...












