Γραφικότητες

Ας τον τρελό στην τρέλα του...

Μα όλοι οι ‘κουζουλοί’ στη γειτονιά μου μαζεύτηκαν? [για νη μην πω πολυκατοικία...]. Απρόβλεπτοι στη συμπεριφορά τους ενοχλούνται με όλους και με όλα δι’ ασήμαντον αφορμήν. Μόλις ηρεμεί ο ένας αρχινάει ο άλλος. Τους μάντρωσα σε εισαγωγικά, γιατί κατά τα άλλα, φαίνεται πως έχουν σώας τας φρένας των. Πλην μίας των περιπτώσεων, όπου υπολείπεται των 400 της οκάς και συχνά απ’ τη βεράντα εκφωνεί βαρυσήμαντους λόγους. Οι υπόλοιποι σε γενικές γραμμές γίνονται ‘γραφικοί’ όταν κάτι τους ενοχλεί, όταν λ.χ. γαβγίζουν τα σκυλιά της γειτονιάς· όταν παίζουν θορυβώντας τα παιδιά· όταν λερώνουν οι δεκαοκτούρες τα αυτοκίνητά τους· όταν τσακώνονται οι γείτονες· όταν τινάζει ο από πάνω· όταν καρφώνει ο από κάτω· όταν… όταν…

Μεταλλαγμένοι γραφικοί τύποι της παλιάς Αθήνας? Μόνο που εκείνοι ήταν αυθεντικοί. Μάζεψα μερικούς με αφορμή τα καρναβάλια μα κυρίως την οπερέτα Απάχηδες των Αθηνών που πρόσφατα παρακολούθησα και που με ‘ταξίδεψε’ στην αλλοτινή Αθήνα -που δεν έζησα βέβαια μα- που προσπαθώ να γνωρίσω μέσα από βιβλία και φωτογραφίες.

Σακουλές..., γύριζε τα καφενεία φορώντας ξύλινα παλιοπάπουτσα και είχε στον ώμο κρεμασμένη μια σακούλα –εξού και το παρατσούκλι. Έπαιρνε σβάρνα τα καφενεία, στεκόταν μπροστά στους θαμώνες και έλεγε: κύριος, δώσε ρε, μία δεκάρα. Μερικοί του έδιναν ένα 50ράκι και του έλεγαν να μη ξαναζητήσει πριν περάσουν 10 μέρες. Κι όταν τον ρωτούσαν γιατί δε δουλεύει αφού και γερός και ξύπνιος είναι, απαντούσε: να δουλέψω; Γιατί; Ολάκερη Αθήνα δε μπορεί να θρέψει έναν τεμπέλη σαν και μένα; Ένας φιλόσοφος-ζητιάνος που βοηθούσε με διακριτικότητα ορφανά και φουκαράδες...

Ηλίας Σαμψάκος..., δημοσιογράφος, ανέβαινε σε μια καρέκλα πότε του ενός και πότε του άλλου καφενείου, κτυπούσε ένα κουδούνι, μαζευόταν ο κοσμάκης κι έβγαζε λόγους ασυνάρτητους που τελείωναν μ’ ένα ‘Ζήτω το Έθνος, κάτω ο Πανσλαυισμός’. Το …πολιτικό του κέντρο ήταν ολόκληρη η τότε στρογγυλή πλατεία της Ομόνοιας. Ονόμαζε τενεκέδες και ρυπαρογράφους τους υπόλοιπους δημοσιογράφους αφού δεν ενέκριναν και δεν αναγνώριζαν τον ...Σαμψακισμό! του. Ενώ για τον εαυτό του έλεγε πως ήταν ο Σαμψάκος ο Α’ πρίγκιπας εξ αίματος και εχθροί του οι πανσλαυιστές, οι βεβηλωτές του Ευαγγελίου, η Δυναστεία του Γεωργίου. Σε κάποια συνεδρίαση της Βουλής, είχε πετάξει μια μπάλα κατά του ομιλούντος στο βήμα. Αναταραχή στη βουλή, ανάστατοι οι βουλευτές, επεμβαίνει η φρουρά και τον συλλαμβάνει ενώ …συλλαμβάνεται και η μπάλα που δεν ήταν παρά ένα μάτσο κουρέλια και χαρτιά.

Γιάννης Θεός..., σύχναζε κι αυτός στα καφενεία της Αθήνας. Ψηλός, ωραίος, με κόκκινα μαλλιά και μούσι, πουλούσε τσιγάρα. Τα έβγαζε από ένα βαλιτσάκι και τα διαλαλούσε με σιγανή φωνή. Ευγενικός, θυμόταν τους πελάτες και τις προτιμήσεις του. Κάποιος μια μέρα του είπε πως η μύτη του φανερώνει προέλευση εβραϊκή. Αυτό ήταν! Ο Γιάννης άρχισε να πιστεύει ότι ήταν αδελφός του Χριστού και από τότε όδευε σιγά-σιγά προς το ψυχιατρείο...

Ματιές στην Αθήνα που έφυγε, Μαρία Μαρκογιάννη

Της γειτονιάς μας ο τρελός ή καλύτερα ο γραφικός τύπος, υπήρχε σε κάθε εποχή, κάθε πόλη και χωριό. Ο κόσμος διασκέδαζε με τα καμώματά του και τον πείραζε πολλές φορές, μα τον αγαπούσε και τον βοηθούσε. Ήταν άτομο ξεχωριστό που δεν έμπαινε εύκολα σε καλούπια· μάλλον οι υπόλοιποι όφειλαν να προσαρμοστούν στη δική του πραγματικότητα. Έτσι, ασχολούμενοι μ' αυτόν, ξεχνούσαν τα δικά τους κουσούρια.

Όλα ανάποδα τα βλέπει μες του μυαλού του τον καθρέφτη· μα στην πραγματικότητα σ’ αυτόν κοιτάζονται οι λογικοί και καμαρώνουν. Τολμά και λέει όσα δεν τολμούν αυτοί ούτε να σκεφτούν. Φέρνει τα πάνω κάτω και αφήνει τους υπόλοιπους να ξεμπερδέψουν το κουβάρι. Σε κάποιους η λογική και η λόξα αντιπαλεύουν· ίσως και να μην είναι τόσο αλλόκοτοι όσο φαίνονταν και να επιζητούν μόνο την προσοχή του κόσμου έστω και με τα πειράγματα.

Με το σακίδιο στην πλάτη…

Διάβαζα κάπου πως το σκαθάρι με το επιστημονικό όνομα Cassida Rubiginosa, έχει ένα μικρό κεντρί κολλημένο στην άκρη της κοιλιάς του. Όταν η κάμπια μεταμορφώνεται, το παλιό δέρμα πιάνεται πάνω στο κεντρί και δημιουργεί έναν προστατευτικό σάκο. Έλα όμως που στο ίδιο ακριβώς σημείο βρίσκεται και το κωλαράκι του… και αμέσως τα άχρηστά του τα εναποθέτει στο σάκο! Ένα …ταξιδιωτικό σακίδιο με περιττώματα…

Μετά διάβασα για το κυνηγετικό μυρμήγκι -ακούραστος εργάτης- που αρέσκεται να κυνηγάει και να τρώει τις κάμπιες. Έλα όμως που κι αυτό έχει τις ιδιοτροπίες του… έχει μια μανία με την καθαριότητα, άλλο πράμα…!

Τι γίνεται όταν βρεθούν στο ίδιο μέρος κάμπια με μυρμήγκι?

Όταν το μυρμήγκι 'βάλει στο μάτι' την κάμπια δίνοντάς της την αίσθηση πως την προορίζει για γεύμα, η κάμπια ‘τα παίρνει στο κρανίο’, ορθώνει το ανάστημά της και τινάζει κατά πάνω του το σάκο με τα περιττώματα. Το μυρμήγκι τότε -όντας παστρικό- τρέχει να καθαρίσει τις ακαθαρσίες κι έτσι η κάμπια το σκάει!!

Αν όντως συμβαίνει αυτό, για άλλη μια φορά, η φύση δείχνει την τελειότητά της· λειτουργεί έτσι, ώστε ο καθένας με τη σειρά του να παίρνει, με κάποιον τρόπο, αυτό που του αξίζει.

Λέτε γι αυτό να φοβάται το αρσενικό να ‘κυνηγά’ πλέον το θηλυκό...?

Τέλος πάντων, όταν θα μυρίζεστε πως σας κυνηγούν μ' οποιονδήποτε τρόπο για να σας ...αδειάσουν, προλάβετέ τους εσείς: αδειάστε τους το δισάκι σας… κι όσο πιο φουσκωμένο, τόσο το καλύτερο.

Πάντως εκλογές έρχονται -όποτε έρθουν- ραβασάκια απ’ τους βουλευτάς θα λάβετε στο γραμματοκιβώτιό σας… να είστε προετοιμασμένοι: το δισάκι σας στον ώμο και …ξέρετε εσείς…

Μια δυσκολία θα την έχετε βέβαια, με όσους δεν αρέσει η καθαριότητα... λέτε νάναι οι περισσότεροι αυτοί?

Η φαντασίιια μου τα πταίαιαιαιει…

Κάθε άνθρωπος που είναι προικισμένος με μια ευαισθησία δίκαιη κι έναν ορθολογισμό, αισθάνεται πως το κακό και η αδικία στον κόσμο τον αφορούν, και επιδιώκει να τα διορθώσει, αρχίζοντας από τα πιο κοντινά: και το πρώτο είναι ο εαυτός του. Αυτό το έργο θα τον απασχολεί σ’ όλη του τη ζωή. [Fernando António Nogueira de Seabra Pessoa, 1888 - 1935, Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας

Έτσι, λοιπόν, κι εγώ, φτιάχνω την εικόνα κάποιου που θα ήθελα να είχα, λ.χ. ενός... ιδανικού πρωθυπουργού! [Εσείς φανταστείτε την εικόνα κάποιου... περισσότερο θνητού, ή... λιγότερο ημίθεου· ας πούμε την εικόνα ενός καλού γείτονα... ή ενός ιδανικού παππού ή γιαγιάς... Δεν είναι ανάγκη όλοι να γίνουμε αξιωματούχοι!]

Παίρνω, λοιπόν, ό,τι ξέρω απ’ την εικόνα του ιδανικού μου πρωθυπουργού -που δεν είναι πάντα κι ολόκληρη ορατή- προσθέτω ό,τι εύχομαι κι ό,τι χρειάζομαι και τα ζυμώνω στο βάθος του μυαλού μου.
Φτιάχνοντας την εικόνα του πρωθυπουργού που θα ήθελα να είχα, προετοιμάζομαι για την εικόνα του πρωθυπουργού που θέλω να γίνω. Έτσι χρησιμοποιώ αυτό που είμαι, για να διαμορφώσω καλύτερα αυτό που πρόκειται να γίνω. Είναι μια διαδικασία προετοιμασίας... Και τότε, όταν ο λαός με ψηφίσει πρωθυπουργό του, ήδη θα ξέρω τι πρέπει να κάνω... [ετοιμάζομαι, οσονούπω…]

Μ’ αυτόν τον τρόπο, ίσως, μπορώ να ανασκευάσω ακόμη και τον εαυτό μου, ανακατεύοντας το είναι μου με το επιθυμητό και το πρέπον. Μπορεί να φέρει αποτελέσματα...

Όλα όσα μπορείς να φανταστείς είναι αληθινά… [Pablo Picasso] κι όσο τα φαντάζεσαι είναι σαν να ξέρεις· κι αν φαντάζεσαι βαθιά, μιλάς κι αληθινά. Αυτή είναι η αρετή της Tέχνης: να φαντάζεσαι ό,τι θέλεις. Δεν είναι υποχρεωτικό να αισθάνεστε και να αγαπάτε την Tέχνη. Απλώς είναι ένα προνόμιο. Αλλά τι προνόμιο! [Δημήτρης Μυταράς]. Μα και το να ζει κανείς καλά, Tέχνη δεν είναι τελικά? [JamanFou]

Προσγειώθηκα, λέμε...

Στο Βέλγιο ολοταχώς! Σας βρήκα τρόπο να πληρώνεστε χωρίς να εργάζεστε! Ένας εργένης παίρνει γύρω στα 700€, ενώ αν έχει κι ένα προστατευόμενο πρόσωπο μπορεί να φτάσει μαζί με επιδόματα και τα 1200€. Άσχημα είναι; Να …δουλεύεις τους άλλους χωρίς να εργάζεσαι…; Μα ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή...

Το Βέλγιο έχει τρεις περιφέρειες: τη φλαμανδόφωνη [ολλανδικής διαλέκτου] Φλάνδρα στο βορρά, την γαλλόφωνη Βαλονία στο νότο που θεωρείται και προέκταση της Γαλλίας, και τις Βρυξέλλες που επισήμως είναι δίγλωσση.
Κάθε μια περιφέρεια έχει τη δική της κυβέρνηση, ως χώρα όμως εκπροσωπείται από την κεντρική… και βέβαια υπάρχει κι ο βασιλιάς μ’ όλο του το σόι. Φλάνδρα και Βαλονία ακονίζουν συχνά τα μαχαίρια τους όταν πρόκειται να διεκδικήσουν κονδύλια, αλλά και οι φλαμανδόφωνοι με τους γαλλόφωνους κοντράρονται για τη γλώσσα [λ.χ. Brussels οι μεν, Bruxelles οι δε]. Ειδικά οι Φλαμανδοί ‘τρώγονται με τα ρούχα τους’ για το θέμα αυτό, καθώς δεν ανέχονται στον τόπο τους κάποιον που δε μιλά τη διάλεκτό τους! Πάντως, παρόλο που το λιοντάρι είναι το έμβλημα της Φλάνδρας και ο κόκορας της Βαλονίας, άλλος έχει τ’ όνομα κι άλλος …κοκορεύεται: η πλειονότητα στις Βρυξέλες, παρότι δίγλωσση, μιλά τα γαλλικά. Ίσως να ‘χουν δίκιο όσοι λένε πως αν το Βέλγιο ήταν Γιουγκοσλαβία, θα είχε προ πολλού διαλυθεί· μα το βασίλειο δεν τα σηκώνει κάτι τέτοια…

Οι Βρυξέλλες -ως πόλη πια- δεν είναι μόνο η πρωτεύουσα του Βελγίου μα κι όλης της Ευρώπης. Εδώ η έδρα του ΝΑΤΟ, εδώ κι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καθώς και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Δυτικο-Ευρωπαϊκή Ένωση WEU. Ωστόσο, μπορεί να είναι η καρδιά της Ευρώπης, μα οι αποφάσεις εδώ μόνο με στυγνή λογική λαμβάνονται. Bruocsella σημαίνει 'σπίτι στο βάλτο', αυτή είναι και η προέλευση του ονόματος. Ξεκίνησε από μικρό χωριό μέσα στο βάλτο γύρω από τον ποταμό Σεν τον 6ο αι., ο οποίος έχει καλυφθεί για υγειονομικούς λόγους.

Εδώ θα συναντήσετε:
- το ‘ιστορικό κέντρο’ με τα Βασιλικά Παλάτια -μεταξύ άλλων- και τη Μεγάλη Πλατεία με τα επιβλητικά κτίρια. Κτίρια που νομίζει κανείς πως κατοικούνταν από βασιλείς, ενώ απλά στέγαζαν τις συντεχνίες τους. Άλλωστε, τα γύρω σοκάκια που οδηγούν σ’ αυτήν, έχουν ονομασίες όπως Κρεοπωλών, Ζυθοποιών, Ρέγκας, Τυριών κοκ. Σε τέτοια σοκάκια κι οι περίφημες σοκολάτες-pralines και οι gaufres -οι γνωστές μας wafels [βάφλες]. Μια και μιλάμε για το στομάχι, ας αναφέρουμε τααα τυριά, τιιις μπύρες και τις διάφορες ποικιλίες πατατών: άλλες για βράσιμο, άλλες για φούρνο κι άλλες για τηγάνισμα frites.
- Στις Βρυξέλλες και οι συνοικίες των μεταναστών. Νομίζω πως είναι περισσότεροι απ’ τον καθαρά βέλγικο πληθυσμό. Ιταλοί, Τούρκοι, Ισπανοί, Μαροκινοί κλπ κάθε καρυδιάς καρύδι.
- Στις Βρυξέλλες και η ‘συνοικία’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ολόκληρα τετράγωνα με σύγχρονα επιβλητικά -κυρίως τζαμένια- κτίρια. Εδώ να δεις πολυγλωσσία· τύφλα να ‘χει ο Πύργος της Βαβέλ… άλλωστε στην τοπική διάλεκτο, “babbeler” θα πει φλυαρώ! Κι όμως, όχι μόνο φλυαρούν μα συνεννοούνται κιόλας και αποφασίζουν για σένα και για μένα χωρίς… εμάς. Ωστόσο, δεν μπορεί παρά να είναι γεγονός πως, οι περισσότεροι ίσως κι απ’ τους μισούς κοινοτικούς υπαλλήλους είναι …κηφήνες, καθώς παραμένουν στις θέσεις τους και μετά τη θητεία τους στο συγκεκριμένο πόστο μιας επιτροπής που είχε συσταθεί κάποια στιγμή για κάποιο συγκεκριμένο θέμα… Μου το διαβεβαίωσαν οι φιλοξενούντες με, όταν αναφέρθηκαν σε γνωστά τους πρόσωπα τα οποία ντρέπονταν να λένε πως εργάζονται στα γραφεία της ευρωπαϊκής ένωσης! Έτσι, οι Βέλγοι πολίτες πληρώνουν όχι μόνο για το βασιλιά κι όλο του το σόι, μα και για τους κοινοτικούς επιτρόπους μ’ όλα τους τα σόγια…
Από το Βέλγιο είναι κι ο εφευρέτης του σαξόφωνου, Άντολφ Σαξ. Εδώ κι ο Γιαν βαν Άικ ιδρυτής της φλαμανδικής σχολής στη ζωγραφική, που τελειοποίησε την τεχνική της ελαιογραφίας.

Εκτός από πολιτικο-οικονομικό κέντρο, οι Βρυξέλλες, ως πρωτεύουσα του Βελγίου -αυτής της μιας μπουκιάς χώρας που μπορείς να την διανύσεις σε 2-3 ώρες- απέχει λίγα μόλις χιλιόμετρα απ’ όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Έτσι κι εγώ, σε 2½ ώρες βρέθηκα απ’ την περιοχή της Mons [στα γαλλικά, Bergen στα φλαμανδικά, =βουνό] –μια γραφική μεσαιωνική πόλη της Βαλονίας με αρκετό φοιτητόκοσμο, που απέχει μόλις 10’ από τα γαλλικά σύνορα, παλιό ανθρωκωρυχικό κέντρο της χώρας-… βρέθηκα, λοιπόν, για μια ολοήμερη χορταστική επίσκεψη …á Paris.

Μα “πού πας κοριτσάκι με τέτοιο καιρό!”. Αφότου προσγειώθηκα στο Βέλγιο, ένιωσα κυριολεκτικά στο πετσί μου όλες τις καιρικές αλλαγές ενός καταχείμωνου. Με ήλιο με υποδέχτηκε η Mons, αλλά και με νιφάδες χιονιού την επόμενη μέρα· παγωνιά και αέρα οι Βρυξέλες κάπου στους μηδέν βαθμούς· βροχή και χιόνι στο Παρίσι. Όμως δεν πτοήθηκα… Και στο ύψωμα της Montmartre περπάτησα [με την Πλατεία των Ζωγράφων της, την εκκλησία Sacre-Coeur με την πανοραμική θέα του Παρισιού, ήπια τον καφέ μου κι έφαγα τη gaufre μου με κάστανο και σοκολάτα στο “La Boheme”,] και την Notre Dame επισκέφτηκα, και Moulin Rouge & Lido είδα, και το Μουσείο Λούβρου από μακριά κατά μήκος του Σηκουάνα, και τον Πύργο του Eiffel πλησίασα, και τον οβελίσκο στην πλατεία Concord, και Les Champs-Élysées διέσχισα, και στην Αψίδα Θριάμβου ταλαιπωρήθηκα… Και τέλος επέστρεψα στη Mons πλήρως… κρυολογημένη!
Που λέτε, χαμός στο Παρίσι… όταν δε, ψάχνεις για parking… καλά να πάθεις αφού δε βολεύεσαι με τις συγκοινωνίες. Παρατήρησα όμως πως οι Παριζιάνοι περιμένουν υπομονετικά επί 10 και 15’ ώσπου να ξεφορτώσει λχ ένα φορτηγό σ’ ένα σοκάκι χωρίς ούτε μια κόρνα! Εντάξει, παρατήρησα επίσης πόσο βρώμικα είχαν τα πεζοδρόμια και από σκουπίδι και από σκυλοσκατουλίνια. Οκ, ας δεχτούμε πως οι αρχές δεν τα προλαβαίνουν… Ο μεγάλος όμως χαμός γίνεται γύρω από την Αψίδα του Θριάμβου, όπου καταλήγουν 12 δρόμοι! Της κακομοίρας γίνεται καθώς οι Παριζιάνοι δεν είναι καθόλου ευγενείς να σου παραχωρήσουν προτεραιότητα όταν προσπαθείς εναγωνίως να στρίψεις δεξιά. Αφού σε πλατείες έχουν προτεραιότητα οι εκ δεξιών [προσοχή: το ανάποδο ισχύει στο Βέλγιο], το διεκδικούν με κάθε εγωιστικό τρόπο [άλλη μία διαφορά με τους Βρυξελλιώτες, που ζουν μεν σε μια πιο ‘επαρχιακή’ πρωτεύουσα μα με περισσότερο ανθρώπινο πρόσωπο]. Όταν, λοιπόν, μετά από κάμποσους γύρους …θριάμβου, καταφέραμε να απεγκλωβιστούμε απ' την Αψίδα του Θριάμβου, πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο Βέλγιο.

Το Παρίσι είναι η Πόλη του Φωτός μα και το Βέλγιο η χώρα των φώτων… σ’ όλο της το οδικό δίκτυο δε σβήνουν ποτέ τα φώτα το βράδυ, χώρια που δεν υπάρχουν καθόλου διόδια. Να ‘ναι καλά γι άλλη μια φορά οι Βέλγοι φορολογούμενοι!

Κάτι λεπτομέρειες:

- Φιλοξενήθηκα σ’ ένα φιλικό σπίτι σε μια συνοικία της Mons, όπου διατηρούν υποχρεωτικά πανομοιότυπη εξωτερική μορφή του σπιτιού. Υποχρεωτική είναι και η δημιουργία στέρνας στην αυλή για να μαζεύεται το πόσιμο νερό που με κατάλληλα φίλτρα και καθαρισμό επανέρχεται για χρήση πχ στο πλυντήριο, στην ντουζιέρα… Υποχρεωτική και η ανακύκλωση των σκουπιδιών –τα άχρηστα σκουπίδια μαζεύονται από το δήμο άπαξ της εβδομάδας, ενώ τα χαρτιά και τα πλαστικά μαζεύονται εναλλάξ κάθε 15νθήμερο. Εννοείται πως μέχρι τη συγκομιδή, τα παντός είδους σκουπίδια φυλάγονταν στο σπίτι… Επίσης, ο,τιδήποτε ‘συμφέρει’ το κράτος για εξοικονόμηση ενέργειας, το επιδοτεί για την κατασκευή μιας οικίας λ.χ. για μια καλή μόνωση. Δύσκολη όμως η αγορά σπιτιού λόγω του συστήματος με πλειστηριασμό. Μπορεί να περιμένει κανείς και 2-3 χρόνια μέχρι να βρει την κατάλληλη και συμφέρουσα τιμή. Ή, μέχρι να πετύχει πλειστηριασμό Αύγουστο μήνα που λείπουν όλοι οι συν-διαφερόμενοι σε διακοπές, όπως συνέβη με τους γνωστούς μου.
- 25.000 Έλληνες ζουν σ’ όλο το Βέλγιο. 400 οικογένειες στην ευρύτερη περιοχή της Mons εκ των οποίων 70 στη συνοικία που φιλοξενήθηκα. Τα περισσότερα ελληνόπουλα β’ γενιάς δε γνωρίζουν ελληνικά καθώς λίγες είναι οι οικογένειες που τα μιλούν στο σπίτι. Τα σχολεία είναι ολοήμερα, ενώ το κράτος παρέχει δωρεάν κάποιες από τις υπόλοιπες εξωσχολικές δραστηριότητες λχ. μουσική ή χορό.
- ‘Καθαρός’ μισθός ενός συντηρητή λ.χ. εκτυπωτικών και συναφών μηχανημάτων με ¾ οικιοθελούς απασχόλησης: 1300€
-Εάν κανείς έχει δουλέψει τουλάχιστο ένα μήνα στο Βέλγιο, μπορεί να πληρώνεται από το ταμείο ανεργίας …επ’ αόριστον! Βέβαια, σκοπός του ταμείου είναι η προστασία των φτωχών ώστε να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς χωρίς ζητιανιά. Όμως, πολλοί το εκμεταλλεύονται εις βάρος και πάλιν των υπόλοιπων φορολογούμενων Βέλγων πολιτών. Το κράτος κατά καιρούς προσπαθεί να τους ‘στριμώχνει’ αναγκάζοντάς τους να αναζητήσουν ξανά δουλειά. Άνεργοι και κράτος παίζουν τους κλέφτες κι αστυνόμους. Μα όσο εύκολα τη βρίσκουν τόσο εύκολα και την εγκαταλείπουν με το οποιοδήποτε πρόσχημα· και ξανα-εγγράφονται στο ταμείο επ’ αόριστον, κάτι σαν τους δημοσίους υπαλλήλους αορίστου χρόνου, ένα πράμα… Είναι πολλοί αυτοί που ειδικεύονται στην… ανεργία. Γι αυτό σας λέω, πάμ’ Βέλγιο;

Και κάτι σαν επίλογος: Με την ομπρέλα ανά χείρας και τη χείρα στο γάντι, μες τη βροχή το χιόνι και τ’ αγιάζι, δε μπόρεσα δυστυχώς να αποτυπώσω το ταξίδι μου σε πολλές φωτογραφίες. Άλλωστε, δεν ήταν ένα ταξίδι περιηγητικού περιεχομένου αλλά περισσότερο συνάντησης με αγαπητά μου πρόσωπα, μετά από πολλά-πολλά χρόνια. Επιφυλάσσομαι όμως σύντομα για ένα πιο ‘ταξιδιάρικο’ …ταξίδι και σίγουρα όχι μες το καταχείμωνο.

Βέλγιο

Κάτω: μια στάση στο Βατερλώ του Ναπολέοντα.

Κάτω: Στην Μεγάλη Πλατεία των Βρυξελλών: παρατηρείστε την λεπτομέρεια της πύλης του συγκεκριμένου κτιρίου-Δημαρχείο. Δεν ευθυγραμμίζεται το καμπαναριό με το κέντρο της πύλης! Γι αυτό το λόγο, ο αρχιτέκτονας μόλις το αντιλήφθηκε... αυτοκτόνησε! Μου θύμισε την περίπτωση του κατασκευαστή του καταπληκτικού αστρονομικού ρολογιού στην Πλατεία του Παλαιού Δημαρχείου στο ιστορικό κέντρο της Πράγας, τον οποίον τύφλωσαν, για να μην κατασκευάσει ξανά όμοιό του! Τι τα θες... ο ένας το έφτιαξε λάθος κι άλλος υπέροχο, κι όμως την ίδια τύχη είχαν.

Πάνω: L' Atomium: αναπαριστά ένα άτομο κρυστάλλου του σιδήρου μεγεθυμένου 165 δις φορές. Οι 9 σφαίρες του αντιπροσώπευαν τις 9 επαρχίες της τότε εποχής, απομεινάρι της διεθνούς έκθεσης του 1958. Οι σφαίρες συνδέονται με κυλιόμενες σκάλες και ασανσέρ. Δεν συνιστάται για κλειστοφοβικούς τύπους.

Πάνω: Ο Πύργος του Eiffel με το βραδυνό του ένδυμα.
Μην πάθετε ό,τι κι ο κύριος στη φωτο με τις αγορές στα καταστήματα των Champs-Élysées, που τον 'έγδυσαν' κυριολεκτικά!

Πάνω: Les Champs-Élysées και στο τέρμα η Αψίδα του Θριάμβου.

Κάτω: Η Πλατεία Ζωγράφων στη Montmartre

.

.

.

.

.

.

.

Κάτω: η εκκλησία Sacre-Coeur και το Παρίσι από ψηλά.

Οι Στίξεις στη Ζωή μου…

Το Κόμμα , ξέρω να το βάζω. Όσο πιο μπερδεμένη είμαι, τόσο πιο πολλά κόμματα χρειάζομαι... να πάρω ανάσα και να κοιτάξω τον καθρέφτη... να εξηγήσω ή να μπερδέψω. Μπαίνει μπροστά από το "ώστε” ή το "διότι"… κι αν πρέπει να απαριθμήσω με τη σειρά κάποιες σκέψεις και πράξεις, θα πρέπει να ξεχωρίσω το καθένα με κόμμα...Ξέρω! Τόσα η ΔΕΗ, τόσα ο ΟΤΕ, τόσα το ΕΣΥ, τίποτα ΕΓΩ… και τότε με πιάνει μια …κομμάρα! Και να την η Τελεία . Τη βάζω για να σταματήσω την κατρακύλα… στο τέλος του κειμένου… Και στο τέλος κάθε μεγάλης απόφασης βάζω τελεία, για να μην κολλάει το στόμα μου όταν θα την ξεστομίζω. Παύση στο πουθενά... Πουθενά αλλού νομίζω... μόνο… να… καμιά φορά βάζω Τελεία και Παύλα .- και λευτερώνομαι. Ίσως πριν να χρειαστεί να βάλω μια Άνω Τελεία · εκεί που το κόμμα δεν είναι αρκετό, αλλά κι η τελεία πάει πολύ… Κάπου στη μέση μιας μικρής διαδρομής… ώσπου να σκεφτώ λιγάκι και ν’ αποφασίσω. Τις Άνω-Κάτω Τελείες : τις βάζω μετά τις λέξεις "τα εξής", "τα κάτωθι "… εκεί όπου χρειάζεται να απαριθμήσω τα συν και τα πλην της ζωής μου, τα ψώνια της βδομάδας, τους λογαριασμούς του μήνα... και τότε μου ‘ρχονται τα πάνω-κάτω. Τις βάζω για να δικαιολογηθώ μ’ ένα ρητό, μια παροιμία, ή για να αναλύσω ή ερμηνεύσω τις σκέψεις μου. Και τότε έρχεται το Ερωτηματικό ? Χαρά στο πράγμα! Μπορώ να βρω μια θέση για χιλιάδες ερωτηματικά. Τι? Πώς? Πού? Ποιος? Γιατί?… Το βάζω για να απαντώ στις αγωνίες μου: Πού πάω; Τι ψάχνω;… ή για να απαντώ στις επιμονές: Πού ήσουν? Τι έκανες?... Άλλοτε μου φέρνει κλάμα… κι άλλοτε γέλιο…

Αυτό, όμως, που μ’ αρέσει περισσότερο, είναι όταν το Ερωτηματικό συγκατανεύει επιδοκιμαστικά και με το μικρό του γάντζο αστραπιαία τεντώνεται και γίνεται Θαυμαστικό ! Και τότε εκφράζω με ένα επιφώνημα, την αγάπη μου, το θαυμασμό μου, τη χαρά, την ελπίδα, το φόβο, το πάθος μου, το μίσος, την έκπληξη… Πολλές φορές το χάνω… μαζί με το μυαλό. Το ψάχνω στα βιβλία, στη μουσική, στα λουλούδια, στα πουλιά, στ’ αστέρια… σε μια κουβέντα, σ’ ένα χαμόγελο, σε μια σιωπή… και θαυμάζω… Θαυμαστικό είν’ αυτό! Κάποτε παίρνει και γέρνει ξανά την καμπούρα του και γίνεται Ερωτηματικό… ή θρυμματίζεται σε Αποσιωπητικά … όταν διστάζω… και μπερδεύομαι… και τότε βάζω κόμματα, πολλά κόμματα… για να πάρω ανάσα και να κοιτάξω τον καθρέφτη… και μετά έρχεται η Τελεία, κι η Άνω Τελεία… και φτου κι απ’ την αρχή…

Οι στίξεις στη ζωή μου... μουσικές αντιστίξεις, φράσεις με πτώσεις, καταπτώσεις, μεταπτώσεις… παρενθέσεις με ανηφόρες, κατρακύλες και ανάσες… γέλιο και κλάμα, μίσος και αγάπη, θαυμασμό και φόβο… ένα κόμμα, ένα κώμα… μια τελεία... μια παύλα...

.

.

.Μια τελεία και παύλα· παύλα, που όταν πάει να γείρει, την αφήνω πότε καταγής...και πότε όρθια τη σηκώνω και τη θαυμάζω!

ΥΓ

Αφορμή: ο Anton Chekhov με Το Θαυμαστικό του, αλλά και το τηλεγράφημα του Victor Hugo στον εκδότη του -όταν βρισκόταν σε διακοπές- για να μάθει για τις πωλήσεις των Αθλίων του. Το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος ήταν: “ ? ” , η δε απάντηση: “ ! ” ...πιο συνοπτικά δε γίνεται! Το γεγονός αυτό έχει καταγραφεί στο βιβλίο Γκίνες ως η πιο σύντομη αλληλογραφία.