Συννεφοπαρμένη...

Κι όλο πετάω, πετάω, πετάω...


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
.


.
.

.

....στα σύννεφα μπαίνω κι αναζητάω

Σε βροχές με χρώματα, σε ήλιους και φωτιές... .

.
.


.


.


.
..


...ζωγράφισα ένα όνειρο και χάθηκα στο φως του!

Η πιανίστρια, ο Σουρής και το αριστερό χέρι

Τόσο πολύ χριστιανικά
κινείς τα δάχτυλά σου
που δε γνωρίζει η δεξιά
τι ποιεί η αριστερά σου!

…είχε γράψει ο αθάνατος Σουρής για κάποια αδέξια πιανίστρια!

Βέβαια, η νεαρά πιανίστρα δεν έκανε και κάτι το μεμπτό· ίσα-ίσα που εφάρμοζε το πολύ χριστιανικό μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου… και έτσι συνέχιζε να χτυπά το χορδό-κρουστο όργανο ομοίως και τ’ αυτιά του αχτύπητου Σουρή.

Άραγε, δε θα ήταν καλύτερα γι αυτήν -και για τη μουσική επίσης- αν μελετούσε πιανιστικά έργα που έχουν γραφεί μόνο για ένα χέρι και μάλιστα το αριστερό? [Ποιος είπε πως παραμελούνται οι αριστερόχειρες?] Ίσως τότε να διέπρεπε σ’ αυτό το ρεπερτόριο, ποιος ξέρει…

Να ένα μέρος του ρεπερτορίου που γράφτηκε από ανάγκη για συγκεκριμένους πιανίστες εξαιτίας προσωρινών ή μόνιμων μειονεκτημάτων τους:

-η Chaconne σε D Minor του JS Bach όπως μεταγράφτηκε για το αριστερό χέρι από τον Johannes Brahms,

-το Concerto για πιάνο -αριστερό χέρι- και ορχήστρα των Maurice Ravel,

-το Prelude & Nocturne για αριστερό χέρι του Alexander Scriabin, όταν για κάποια περίοδο ο ίδιος υπέφερε λόγω υπερβολικής εξάσκησης.

-έργα που γράφτηκαν για τον πιανίστα Paul Wittgenstein, που έχασε το δεξί του χέρι κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

-έργα για αριστερό χέρι που συνέθεσε και έπαιζε ο Ludwig Berger -σύγχρονος του Ludwig Beethoven- όταν υπέστη κάποια παράλυση.

-έργα για τον Ούγγρο πιανίστα και συνθέτη κόμη Geza Zichy λόγω αναπηρίας του σε κυνηγετικό ατύχημα.

-Υπάρχουν μεμονωμένα κι άλλα μικρά έργα των Bartok, Reger, Saint-Saens, όπως και κάποιων επιδειξιομανών του 19ου αι. –παγκοσμίως… άγνωστων- A. Dreyschock και A Fumagalli.
-12 Etudes de Piano pour la main gauche seule, op.92 του Μ. Moszkowski

-Schule fur die Linke Hand, I. Fingerubungen, II. Etuden, του P. Wittgenstein

-Trois Grandes Etudes, op.76, του C.V. Alkan. Μία για το α.χ μία για το δ.χ και μία για τα δύο

-Ωστόσο, 22 σπουδές για αριστερό χέρι του Leopold Etudes Godowsky πάνω σε σπουδές του Σοπέν, γράφτηκαν ως μια έρευνα πάνω στις δυνατότητες παιξίματος του πιάνου. Μια έρευνα που περιλαμβάνει μια ξεχωριστή και διεισδυτική ματιά στο θέμα αυτό.

Δεν είναι διόλου εύκολο να παίζει κανείς με ένα χέρι απ’ ό,τι με δύο. Υπάρχει η τάση να θέλει να παίξει πιο δυνατά, αφού είναι συνηθισμένος να ακούει τους ογκώδεις πλούσιους ήχους ενός κανονικού παιξίματος με δυο χέρια αφού δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει όλο το ηχητικό φάσμα που προκαλούν τα δύο χέρια. Είναι, λοιπόν, το αριστερό χέρι πιο ευάλωτο σε μη συνήθεις ήχους. Χρειάζεται να ακονίσει περισσότερο το εσωτερικό του αυτί, ακούγοντας τον εαυτό του με μεγαλύτερη προσοχή από κάθε άλλη φορά. Ακόμη, παίζοντας με τα δύο χέρια, το καθένα πρέπει πάντα να υπηρετεί το άλλο. Με το ένα χέρι δεν υπάρχουν ποτέ σιωπές. Δεν μπορεί να ξεκουραστεί ούτε για λίγο· τα πάντα είναι πιο εκτεθειμένα.

Ο Chopin έλεγε στους μαθητές του στο πιάνο, Τραγούδα!

Ο πιανίστας θα πρέπει να καταφέρει το κρουστό μουσικό όργανο να το κάνει να ‘τραγουδά’. Τον εξαναγκάζει να αναρωτιέται συνεχώς τι ηχοχρώματα μπορούν να παραχθούν με μόνο πέντε δάχτυλα, πώς να αντιμετωπιστεί η γραμμή του μπάσου αλλά και η αρμονική δομή και η μελωδία σε σχέση με τις μουσικές φόρμες του έργου, πώς μπορεί να υπάρχει ισορροπία μεταξύ των τεχνικών και μουσικών απαιτήσεων ενός έργου ώστε να αποδοθεί με ένα τρόπο ποιητικό…

Κι όλα αυτά με ένα μόνο χέρι και μάλιστα το αριστερό!

ΥΓ

Η φωτό λέγεται πως απεικονίζει το καλούπι από το αριστερό χέρι του Frederic Chopin!

Το ουρλιαχτό

Κράζεις, αγριεύεις, φωνασκείς, ουρλιάζεις… για ο,τιδήποτε, με ή άνευ λόγου και αιτίας, παντού… σε γήπεδα, σε δρόμους με κυκλοφοριακή συμφόρηση, σε ουρές υπηρεσιών, σε μηχανές που κολλάνε, σε λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν, στο αυτοκίνητο που μας άφησε στα κρύα του νερού, σε γείτονες που μας εκνευρίζουν, σε δικούς μας ανθρώπους, στα παιδιά μας…
Και μετά μετανιώνεις που το είπες μα δεν το εννοούσες… Όμως οι φωνές έχουν ήδη εκσφενδονιστεί, βρήκαν το στόχο τους και πλήγωσαν. Τα έμψυχα είν’ ο στόχος· τα άψυχα δεν αντιδρούν.

…

Διάβαζα πως κάπου στα νησιά του Σολομώντα, στο Ν. Ειρηνικό, οι χωρικοί υλοτόμοι εφαρμόζουν μια πρωτότυπη μέθοδο για να κόβουν τα χοντρά δέντρα που αδυνατούν να κόψουν με τσεκούρι. Με την αυγούλα, λοιπόν, οι πιο γεροδεμένοι σκαρφαλώνουν στο δέντρο και αρχίζουν να ουρλιάζουν με όση ένταση έχει η φωνή τους. Αυτό επαναλαμβάνεται για 30 μέρες και τότε το δέντρο… πεθαίνει και πέφτει!
Προκαταλήψεις και πρωτόγονες εκδηλώσεις· αφελείς και αγαθοί οι κάτοικοι των νησιών του Σολομώντα. Μάλλον δεν έχουν τα πλεονεκτήματα της σύγχρονης τεχνολογίας...

Κι η θεωρία τους? ότι τα ουρλιαχτά σκοτώνουν το πνεύμα του δέντρου· σύμφωνα με τους ίδιους η επιχείρηση πετυχαίνει πάντα.

…

Κι όμως, ίσως να έχουν δίκιο σε ένα σημείο της θεωρίας τους: το να ουρλιάζεις σε έμψυχα όντα, πράγματι συντελεί στο θάνατο του πνεύματός τους. Οι κλωτσιές, οι ραβδισμοί, οι πετροβολισμοί μπορεί να σπάνε κόκκαλα· οι λέξεις ραγίζουν καρδιές…