24/3/16

Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν...

Τον άκουγα αποσβολωμένη! Φλεβάρης, απόγευμα Δευτέρας, με προέτρεψε διακριτικά να τους οδηγήσω έξω, στο σαλόνι του ιατρείου του. Και η έκδηλη απορία στα πρόσωπά τους έμενε βασανιστικά αναπάντητη...
Η μικρή της κοιλίτσα πέτρωσε κι έπνιξε τα σωθικά της. Υπόλοιπο ζωής... 5 έως 6 μήνες!

Αυτοί που φεύγουν σφίγγουν τα χείλια, πνίγουν τα δάκρυα να μη φανούν...
Μα τους πιάνει πότε-πότε το παράπονο και ξεφεύγει ένα δάκρυ μόλις οι ματιές διασταυρωθούν...

Κι αυτοί που μένουν στο σπαραγμό τους, κάνουν κουράγιο και προσευχή...
Μια ανομολόγητη ελπίδα αναβόσβηνε μέσα του... άλλωστε δε λένε πως αυτή πεθαίνει τελευταία; Μα δεν πέθανε αυτή τελευταία... Η κυρ' Ανατολή τούς παραπλάνησε όλους κι έφυγε σ' ένα μήνα. Και το κενό της απουσίας της δυσβάστακτο στα 91 του... Πάνω από έξι δεκαετίες περπάτησαν μαζί. Και τώρα; 

Πόσο ανήμπορη ένιωθα...!!! Της κρατούσα το χέρι στον πόνο... Κι ύστερα έσκυψα και της ψιθύρισα... Κι ευθύς τ' ανείπωτα ειπώθηκαν σε μια στιγμή... κι ήθελα να σιγουρευτώ πως μ' άκουγε... Ο πόνος της καταλάγιασε... πέρασε σε μιαν άλλη διάσταση... σταύρωσε τα χέρια... κι έσβησε γαλήνια...



Καλό σου ταξίδι Μάνα!

Έζησες με αξιοπρέπεια στις δυσκολίες
Πέθανες με αξιοπρέπεια, έτσι όπως επιθυμούσες
Χάρηκες οικογένεια, παιδιά, εγγόνια, δισέγγονο
Έφυγες, κατά πως λένε, 'πλήρης ημερών'...

Μα πάντα είναι πολύ νωρίς για να πεθάνει μια Μάνα... 
ακόμα και στα 89 της!





Για πού το 'βαλες καρδιά μου 
μ' ανοιχτά πανιά
για ποια πέλαγα ουράνια
άστρα μαγικά...










10/1/16

Τέλος Εποχής…

Μέσα από τον φωτογραφικό φακό @φίλων του facebook 
– σαν συνέχεια της δικής μου ματιάς –
‘ξαναγνωρίζω’ τη μεταπολεμική τουρκο-κατεχόμενη γενέθλια γη μου. 
Κι αυτό που βλέπω με απογοητεύει απίστευτα!
Μα αυτό που δεν
 βλέπω… με σοκάρει αφάνταστα!!!



Σε πρώτο πλάνο στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο επί δεκαετίες βρίσκονταν 
η μονοκατοικία και πιο πίσω η διώροφη κατοικία 
- ιδιοκτησία των 90ντάρηδων πια γονιών μου -
(όπου ζούσαμε ως το 1974-5) 
Έκτοτε, κατοικούνταν από Τούρκους, ώσπου...
Δεκέμβριο του 2015 οι εισβολείς αποφάσισαν να αλλάξουν το σκηνικό
με ό,τι συνέπειες έχει αυτή τους η ενέργεια και μάλιστα εν καιρώ συνομιλιών 

για εξεύρεση λύσης στο κυπριακό ζήτημα


Ένα σπίτι χωμένο στο πράσινο 
χάθηκε... έτσι... ερήμην του ιδιοκτήτη του
...όπως θα χαθεί οσονούπω κι αυτό το εγκαταλειμμένο σπίτι
που βρίσκεται ακριβώς απέναντι στον ίδιο δρόμο







Απομένει μια προπολεμική φωτογραφία 
να θυμίζει την ύπαρξή των δύο κατοικιών 
που είχαν η καθεμιά τη δική της ιστορία
στη ζωή της Κερύνειας




Σε μια παλιότερή μου ανάρτηση (κλικ στη φωτο)
έγραφα πως η ζωή συχνά αφήνει ένα αίσθημα κενού...
Την ίδια στιγμή όμως που 'αδειάζει', την ίδια στιγμή συγχρόνως 'γεμίζει',
αφού σε όποιο φόντο και να σταθεί κανείς
είναι σαν να βρίσκει τον εαυτό του μέσα στο τοπίο που το περιβάλλει. 


Όλα όμως είναι σχετικά... 
αφού το 'κενό' του ηλικιωμένου -και όχι μόνο- που αφιέρωσε 
τη μισή του ζωή στην πόλη αυτή απ' όπου κι εκδιώχθηκε
και την άλλη μισή περιμένοντας να επιστρέψει σ' αυτήν
...είναι αδύνατον να γεμίσει.
   

16/11/15

Κάποιο Ανοιξιάτικο Φθινόπωρο...


Μια ανοιξιάτικη μέρα εν μέσω Φθινοπώρου, πήραμε τους… λόφους. Με κάποιο τρόπο φτάσαμε στο Θησείο, αφού ΗΣΑΠ και Μετρό απεργούσαν κυριακάτικα. Περπατήσαμε την Αποστόλου Παύλου ως το ύψος του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, ζυγίσαμε την φυσική μας κατάσταση και αποφασίσαμεν ομοφώνως να ανηφορίσουμε προς αυτό. 

Το ερευνητικό ίδρυμα βεβαίως κλειστό
Ακόμη και τα υποζύγια απεργούσαν, παρατώντας το φορτίο τους στην άκρη της ανηφόρας

Το νεοκλασικό κτίριο του Αστεροσκοπείου, σε σχέδια του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν, βρίσκεται πάνω στο Λόφο των Νυμφών - έναν από τους 7 κύριους λόφους που δέσποζαν στην αρχαία πόλη των Αθηνών. Επτά και οι λόφοι στους οποίους είναι κτισμένες η Ρώμη και η Κωνσταντινούπολη (τυχαίο; νομίζω…) 

Το πράσινο… καταπράσινο!  
 
 
και η θέα… Θεά! 
 
 
 
Ιδού στην πίστα ολοζώντανα μερικά από τα αρχαιολογικά μνημεία

Νοτιότερα του βραχώδους λόφου των Νυμφών βρίσκεται ο γειτονικός Λόφος της Πνύκας – χώρος συνελεύσεων όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις της Εκκλησίας του Δήμου. 
Το τριβάθμητο λίθινο Βήμα 
απ’ όπου εκφωνούσαν τον λόγο τους οι ρήτορες αλλά και ο κάθε πολίτης που επιθυμούσε
 ενώ στην χαμηλότερη βαθμίδα κάθονταν οι Πρυτάνεις που επέβλεπαν την τήρηση της τάξης.  
Ακριβώς πίσω από το βήμα, η ορθογώνια πέτρα - Βωμός του Αγοραίου Διός και προστάτη των ρητόρων, στον οποίον οι εκκλησιάζοντες απηύθυναν επικλήσεις για την ομαλή διεξαγωγή της συνέλευσης. Καλού-κακού κάπου εκεί ήταν και οι τοξότες πανέτοιμοι για ώρα ανάγκης… 

Μια αεροφωτογραφία της περιοχής όπου φαίνονται οι Λόφοι των Νυμφών (με το Αστεροσκοπείο και τον θόλο), της Πνύκας, του Ιερού Βράχου (όπου και η Ακρόπολη) και του Αρείου Πάγου. 

Κι εδώ ο έτερος λόφος, ο Λόφος του Λυκαβηττού, αριστερά της Ακρόπολης


Νοτιότερα της Πνύκας υψώνεται ο Λόφος των Μουσών ή του Φιλοπάππου και τελευταίος ο Λόφος του Αρδηττού δίπλα από το Παναθηναϊκό Στάδιο. Οι 4 αυτοί Λόφοι, του Φιλοπάππου, της Πνύκας, του Αστεροσκοπείου και του Αρείου Πάγου αναδασώθηκαν με πεύκα και κυπαρίσσια στο τέλος του περασμένου αιώνα.  

Έχοντας τον βραχώδη Λόφο της Ακρόπολης στα δεξιά μας (με τα πιο γνωστά μνημεία της κλασικής αρχαιότητας: Προπύλαια, Ναό της Απτέρου Νίκης του Παρθενώνα και Ερέχθειο) και ο οποίος φιλοξενούσε πλήθος επισκεπτών...
...ομόφωνα, καθώς το επιβάλλει και ο χώρος, αποφασίσαμε να πιάσουμε τον κατήφορο
 
 
 
 

Στο τέλος της περίφραξης και της εξόδου από την Πνύκα, άλλη μία κατατοπιστική αεροφωτογραφία της όλης περιοχής με τους 5 από τους 7 λόφους των Αθηνών.

Ποιοι είν’ αυτοί που δέσποζαν στην αρχαία Αθήνα; ο Ιερός Βράχος όπου και η Ακρόπολη των Αθηνών, ο λόφος του Αρείου Πάγου, ο λόφος των Μουσών, ο λόφος της Πνύκας, ο λόφος των Νυμφών, ο λόφος του Λυκαβηττού και ο λόφος του Αρδηττού. 

Στην έξοδο, λοιπόν, και πάντα με γνώμονα την Ακρόπολη
φτάνουμε και πάλιν στην Αποστόλου Παύλου απ’ όπου και ξεκινήσαμε...
μπαίνοντας στα… χωράφια πλέον του Αρείου Πάγου. 
Αφιερωμένος στον θεό Άρη ή στις Αρές (τις Ερινύες, θεές της εκδίκησης) και έδρα του ομώνυμου Δικαστηρίου της Αθήνας που στην περίοδο της αριστοκρατικής ολιγαρχίας κυβερνούσε την πόλη καθώς και ο χώρος όπου ο Απόστολος Παύλος δίδαξε το Χριστιανισμό. 

Ποδαράτο ανάμεσα στο πράσινο...
 
φτάσαμε:
Αριστερά, η είσοδος για την Αρχαία Αγορά...
 
 
με την Στοά του Αττάλου (το εμπορικό κέντρο της αρχαιότητας), 
το Ναό των Αγίων Αποστόλων 
 
 
καθώς και μια ενδιάμεση περιοχή με διάφορα απομεινάρια της εποχής… 
Εκεί και ο Ναός του Ηφαίστου ή Θησείο
(που όμως δεν απεικονίσθη φωτογραφικά)

Η όλη περιοχή αποτελούσε το πολιτικό, διοικητικό, δικαστικό, θρησκευτικό και οικονομικό κέντρο της κλασικής εποχής όπου γεννήθηκε και λειτούργησε το δημοκρατικό πολίτευμα της Αρχαίας Αθήνας. 

Δεξιά, τι άλλο… η Ακρόπολη.

Η κάθοδος συνεχίστηκε, περνώντας από τη Ρωμαϊκή Αγορά 
 
και φωτογραφίζοντας διάφορα ενδιαφέροντα στιγμιότυπα  
 
 
ως τα αρχαία της πλατείας Δημαρχείου-Κοτζιά

Εκεί πια, ξαναζυγίσαμε την φυσική μας κατάσταση και την βρήκαμε… λειψή. Έτσι, ομοφώνως και πάλι αποφασίσαμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για ένα καφεδάκι στη χόβολη συνοδευόμενο με ένα παραδοσιακό λουκουμάκι… 

Αυτά συνέβησαν μια ανοιξιάτικη μέρα εν μέσω Φθινοπώρου όταν πήραμε τους… λόφους. Ίσα-ίσα δηλ. που ακουμπήσαμε τις άκρες κάποιων από τους 7 βραχώδεις λόφους που είναι δεμένοι με την ιστορία της Αθήνας… Κι αν κάναμε και κανένα λάθος στην περιγραφή των χώρων, σχωρέστε τα πεθαμένα μας…