4/4/19

Η Ελίζαμπεθ κι ο Γιοχάνες...

Βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα...

Elisabeth von Herzogenberg
πιανίστρια, συνθέτρια, τραγουδίστρια και ανθρωπίστρια
Προικισμένη με μουσικό ταλέντο, πνευματικά καλλιεργημένη, γοητευτική, με αίσθηση του χιούμορ, και προπάντων... ξανθιά κι ελκυστική.

Η Γερμανίδα Ελισάβετ, κόρη του πρέσβη του Ανόβερο αλλά και πιανίστα ο οποίος σπούδασε με τον Σοπέν, γεννήθηκε στο Παρίσι και μετακόμισε οικογενειακώς στη Βιέννη όπου μαθήτευσε κοντά στον Julius Epstein, από τους καλύτερους πιανίστες και δασκάλους την εποχή εκείνη στη Βιέννη. Είχε μια υπέροχη μνήμη, άπταιστη φυσική τεχνική, λεπτή αφή, γρήγορη αντίληψη και ιδιοσυγκρασία πραγματικού μουσικού, δήλωνε ο Epstein, ο οποίος αργότερα εκμυστηρεύτηκε πως δεν θα μπορούσε παρά να την ερωτευτεί...
Αλλά και η Ethel Smyth, η μετέπειτα δασκάλα της στην Λειψία, την περιέγραψε ως, όχι όμορφη, αλλά καλύτερα κι από όμορφη, ταυτόχρονα εκθαμβωτική και μαγευτική!

Johannes Brahms
Ο Γερμανός πιανίστας και συνθέτης, κάποια στιγμή εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βιέννη ως διευθυντής μιας ακαδημίας τραγουδιού. Για να συμπληρώσει το πενιχρό του εισόδημα - κρίση  γαρ και τότε - αναγκάστηκε να αναλάβει σπουδαστές πιάνου. Όταν ο πατέρας της Ελίζαμπεθ του ζήτησε να αναλάβει τα μαθήματα της κόρης του, ο Γιοχάνες δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει. Ωστόσο, πολύ σύντομα, την... επέστρεψε στον Epstein, με το πρόσχημα ότι θα ήτο μεγάλη προσβολή για τον πρώτο της δάσκαλο!

Εμείς τώρα, τι να υποθέσουμε…? 
Θα πρέπει να ήταν ανακούφιση γι αυτόν, όταν η Elisabeth παντρεύτηκε τον Heinrich von Herzogenberg. Ωστόσο, κράτησε στενές επαφές με το ζευγάρι, αναπτύσσοντας βαθιά αγάπη γι αυτήν και σεβασμό προς τον σύζυγό της.

Ο Μπραμς εκτιμούσε πολύ την κρίση και τις μουσικές της γνώσεις. Η μουσική σας αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, όπως ο αέρας και το φως και η ζεστασιά, έγραφε στην αλληλογραφία της με τον Μπραμς, κριτικάροντας συνάμα τα έργα που της έστελνε κάθε τόσο.   

Όταν η Ελισάβετ πέθανε από καρδιακή πάθηση, ο Brahms κατέρρευσε. Μοιράστηκε με τον σύζυγό της τα συναισθήματά του γι αυτήν και το πόσο πολύ στηριζόταν στην κρίση και κριτική της. Είναι μάταιο να επιχειρήσω οποιαδήποτε έκφραση των συναισθημάτων που με απορροφούν πλήρως. Ξέρεις πόσο ασυνείδητα υποφέρω από την απώλεια της αγαπημένης σου γυναίκας και μπορείς να μετρήσεις ανάλογα τα συναισθήματά μου, που συνδέονταν μαζί της με τους στενότερους ανθρώπινους δεσμούς. Στα γράμματά της διατηρώ, πάνω από όλα, μία από τις πολυτιμότερες αναμνήσεις της ζωής μου και επιπλέον ένα πλούσιο θησαυρό των συναισθημάτων και του πνεύματος, που, φυσικά, ανήκει σε μένα, μόνο..


Μετά το θάνατό της είχε κανονίσει τη δημοσίευση
οκτώ κομματιών της για πιάνο
Ενόσω, όμως, ζούσε, της είχε αφιερώσει τις δύο
Ραψωδίες, op.79 για πιάνο
την εξής μία που μ' αρέσει περισσότερο...
.. 




30/3/19

Io, Leonardo!

 Io, Leonardo: 
(Εγώ, ο Λεονάρντο)
ζωγράφος & γλύπτης, μηχανικός & αρχιτέκτονας
επιστήμονας & εφευρέτης, καλλιτέχνης & τεχνίτης.
Μα ποιος είμαι!
Ένας, πραγματικά, σκεπτόμενος... Άνθρωπος της Αναγέννησης!

Βέβαια, δεν έμεινα μόνο στη σκέψη... Δικό μου του απόφθεγμα: Δεν αρκεί να ξέρεις κάτι, πρέπει και να το εφαρμόσεις. Δεν φτάνει η προθυμία, πρέπει να πράττεις. Οι πετυχημένοι άνθρωποι σπάνια αφήνουν τα πράγματα να τους συμβούν. Τα κάνουν οι ίδιοι. 
Έτσι, παρόλο που δεν είχα καλή εκπαίδευση για την εποχή μου, έμαθα μέσα από την δύναμη της παρατήρησης. Εξερεύνησα εμπειρικά τον κόσμο γύρω μου, μελέτησα, προέβλεψα, βελτίωσα, σχεδίασα, βασιζόμενος στις αρχές της της Φύσης. 
Ένα παράπονο, όμως, το έχω: ενώ όσο ζούσα, κανείς δεν αμφισβήτησε την ιδιοφυΐα μου ως ζωγράφου και γλύπτη για τις νέες τεχνικές που εφάρμοσα, δεν έγινε το ίδιο και με τη δουλειά μου ως μηχανικός και επιστήμονας, αφού παρέμενε κρυμμένη για αιώνες αφότου άφησα τα εγκόσμια. Ούτε η μάνα μου δεν ήξερε˙ άλλωστε ήμουν και νόθο παιδί... Φταίω όμως κι εγώ, που χρησιμοποίησα κώδικες για να 'κλειδώνω' τις μελέτες και τις ιδέες μου. 
Γεννήθηκα ένα χρόνο πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Έζησα επί 67 συναπτά έτη και αποδήμησα εις Κύριον πριν ακριβώς 500 χρόνια! Γι αυτό και με τίμησαν στας Αθήνας με έκθεση στο Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ στο Γκάζι. Δεν  εκτίθενται βέβαια τα αυθεντικά μου έργα, καθώς θεωρούνται πολύτιμα και πολύ ευαίσθητα για να μετακινηθούν από τις μόνιμες κατοικίες τους. Παρουσιάζονται μόνο ψηφιακές αναπαραγωγές και αναπαραστάσεις στο φυσικό τους μέγεθος. 

Τι άλλα θα δείτε στην έκθεση; Αντίγραφα των χειρόγραφων κωδίκων μου με τον κατοπτρικό τρόπο, σχέδια για μηχανές πόλης, μηχανικές εφευρέσεις, πειράματα μηχανικών πτήσεων, λεπτομερή ανατομικά σκίτσα, ιδέες και σκίτσα για στρατιωτικές μηχανές, όργανα μουσικής, όρασης και χρόνου, ιδέες και μελέτες για την υδραυλική, διαδραστικές εμπειρίες. Όλα αυτά συνοδεύουν πλούσιο πληροφοριακό υλικό. Υπόψη ότι, οι μηχανές που θα δείτε, είναι κατασκευασμένες στο χέρι σε φυσικό μέγεθος με βάση τις οδηγίες των κωδίκων μου. 


Μια μικρή γεύση
Οδόμετρο: για τον υπολογισμό της απόστασης που έχει διανυθεί.
Παραλλαγή ενός οργάνου σχεδιασμένου από τον Ρωμαίο αρχιτέκτονα  και μηχανικό, Βιτρούβιο
Ναι και ο Βιτρούβιος Άνθρωπος
Μηχάνημα σπειρώματος βιδών: δημιουργία μεταλλικών βιδών
που άρχισαν να αντικαθιστούν τις ξύλινες την εποχή του Λεο
Η Ιδανική Πόλη: ιδέα μου για μια πολυεπίπεδη πόλη
με αφορμή την πανούκλα του 1484 που είχε γρήγορα εξαπλωθεί
στα παλιά, στενά, σκοτεινά και συνωστισμένα δρομάκια ιταλικών πόλεων.
Κάποια από τα κτίριά του, με τις τοξωτές κιονοστοιχίες τους,
θυμίζουν κλασική αρχιτεκτονική
Ποδήλατο: πιστεύεται ότι το σκίτσο στο οποίο βασίστηκε
είναι απάτη του 20ου αι. και ότι δεν το εφηύρα εγώ. Τι να πω πια...
Κανόνι Ατμού: σχεδιάστηκε για να συσσωρεύει την ισχύ του ατμού
ώστε να εκτοξεύει βλήματα από κανόνι, χωρίς να χρειάζεται μπαρούτι.
Αντιγραφή της ιδέας του Αρχιμήδη. Τι σόι αναγεννησιακός άνθρωπος θα ήμουν!
Τανκ: θωρακισμένο όχημα, ικανό να κινείται προς κάθε κατεύθυνση
γεμάτο κανόνια σε όλες τις πλευρές.
Ένας στρατιώτης καθόταν στον πυργίσκο και άλλοι 8 μέσα στο τανκ
γυρνούσαν μοχλούς συνδεδεμένους με τους τροχούς.
Η ιδέα μου πραγματοποιήθηκε κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο
Διπλό Φλάουτο: σχεδίασα βελτιώσεις για το φλάουτο
ενσωματώνοντας κλειδιά και ανοίγοντας τρύπες για τα δάκτυλα.
Φορητό Πιάνο: δημιούργησα πολλά σκίτσα και ιδέες για μουσικά όργανα.
Σχέδιο για μια θήκη οργάνου, που δείχνει ότι φοριόταν γύρω από τη μέση
και παιζόταν σαν πιάνο
Πορτραίτο Μουσικού
Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής: Κύριος οίδε τι δείχνει...
Αντίγραφα κωδίκων και σκίτσων
Δωμάτιο με τους καθρέφτες: περιέγραψα ένα δωμάτιο
με 8 πλευρές και 8 επίπεδους καθρέφτες αντί για τοίχους.
Παρατήρησα ότι, όταν στέκεσαι μέσα μπορείς να δεις
κάθε μέρος του εαυτού σου άπειρες φορές.
Io, Ioanna, στο άπειρον!


Και τώρα, λίγα για την 
Αυτοπροσωπογραφία μου, τον Μυστικό Δείπνο και την Μόνα Λίζα

Αρκετοί από τους πίνακές μου ζουν μόνο ως αντίγραφα. Επιβιώνουν επίσης 6.000 σελίδες σημειώσεων και σχεδίων μου, αλλά μάλλον είναι μόλις το 1/4 των όσων είχα όσο ζούσαΤέλος πάντων, φροντίστε να τα διατηρήσετε όσο περισσότερο γίνεται... καθότι, βλέποντας την Αυτοπροσωπογραφία που είχα φτιάξει με κιμωλία, σε λίγα χρόνια δεν θα με αναγνωρίζω ούτε Εγώ, Ο Λεονάρδος (Io, Leonardo), όπως  συχνά υπέγραφα τα έργα μου. Ένας genius χωρίς επώνυμο αφού το Leonardo di ser Piero da Vinci, σημαίνει Λεονάρδος του κυρίου Πιέρο (ο πατήρ μου) από το ντα Βίντσι της Ιταλίας. 
Καφέ σημάδια λερώνουν το πρόσωπό μου χρόνο με το χρόνο και φαίνομαι σαν να'χω ιλαρά, συχνό πρόβλημα αποσύνθεσης παλαιών χαρτιών. Μέχρι πρόσφατα, οι επιστήμονες δεν ήξεραν τι ακριβώς προκάλεσε την καταστροφή μου. Μόλις το 2015, μια έρευνα πανεπιστημίου στη Βιέννη υπό την Γουαδαλούπε Πινάρ, ανέδειξε πως στο πρόσωπό μου είχα έναν ολόκληρο ζωολογικό κήπο από μύκητες, όταν μόρια σιδήρου που μεταφέρθηκαν από τη σκόνη διέσπασαν τη δομή του χαρτιού, επιτρέποντας στους μύκητες να εισχωρήσουν. Με την έρευνα αυτή, ίσως καταφέρουν να μου κάνουν λίφτινγκ να σταματήσει η φθορά, ακόμη-ακόμη και να μειωθεί! Να φανταστείτε ότι, η αυθεντική αφεντομουτσουνάρα μου είναι τόσο ευαίσθητη, που έχει εκτεθεί μόνο τρεις φορές μέσα στον περασμένο αιώνα, αλλά και προσπάθειες για συντήρησή της ως τώρα θα μπορούσαν να την καταστρέψουν. 


Μυστικός Δείπνος
ο πίνακας που ήταν... τοιχογραφία 
Παραγγελιά για τον τοίχο της τραπεζαρίας μοναστηριού στο Μιλάνο˙ παραδοσιακό θέμα για τραπεζαρίες εκείνη την εποχή. Γενικά, οι τοιχογραφίες γίνονταν σε νωπό σοβά απαιτώντας συνάμα γρήγορη εργασία. Έκανα όμως την βλακεία - αν και genius - να στεγανώσω τον πέτρινο τοίχο με μία στρώση ρητίνης και κιμωλίας κι έπειτα ζωγράφισα πάνω από το στρώμα αυτό με τέμπερα. Μοιραίο λάθος! Η μέθοδος αυτή, συν το γεγονός ότι καθυστέρησα να το τελειώσω (μεταξύ άλλων παραξενιών μου, δηλώνω και χαοτικός καλλιτέχνης που άφηνα ανολοκλήρωτους πίνακες αν κάτι άλλο μου τραβούσε την προσοχή) ήταν και η αιτία το έργο να φθαρεί μέσα σε λίγα χρόνια. Παρόλ' αυτά, έμεινε στην ιστορία για τον ρεαλισμό του, την αίσθηση της προοπτικής και του φωτός καθώς και τη δραματική απεικόνιση των αποστόλων μόλις έμαθαν ότι ένας απ' αυτούς θα πρόδιδε τον Χριστό.


Μόνα Λίζα4 σε 1
Αν νομίζετε πως οι Λίζες που υπάρχουν σήμερα έχουν σχέση μ' αυτήν που ζωγράφισα 5 αιώνες πριν, είστε γελασμένοι! Ελάχιστη ομοιότητα έχουν. Η σημερινή είναι αποχρωματισμένη, κιτρινισμένη, σκοτεινιασμένη και πολύ απέχει από τα φρέσκα και ντελικάτα χρώματα που είχα χρησιμοποιήσει. Δεν την κατέστρεψε μόνο ο χρόνος αλλά και οι επανηλειμμένες προσπάθειες αποκατάστασής της.
Το Μουσείο του Λούβρου, όμως, επέτρεψε στον Γάλλο Πασκάλ Κοτ - Pascal Cotte, να φωτογραφίσει από κοντά την αυθεντική κυρία με μια πολυφασματική  κάμερα υπερυψηλής ανάλυσης. Σαν κρεμμύδι 'ξεφλούδισε' όλα τα στρώματα του πίνακα, αποκαλύπτοντας όχι ένα αλλά τέσσερα πορτραίτα κάτω από την επιφάνεια του πίνακα. Έτσι, παράχθηκε ένα αντίγραφο που δείχνει ακριβώς το πώς φαινόταν μόλις ζωγραφίστηκε. Αποκάλυψε σχέδια, χρώματα και σημάδια από διορθώσεις και αποκαταστάσεις που βρίσκονται από κάτω. Έτσι, έβγαλε στη φόρα 25 μυστικά κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια του έργου.
Τελικά, ποια ήταν η Μόνα Λίζα;

Όπως την ξέρετε σήμερα, δεν είναι η Λίζα Γκεραρντίνι, η σύζυγος του εύπορου Φλωρεντινού εμπόρου Φραντζέσκο ντελ Τζοκόντο. Για την ακρίβεια, είναι μόνο η 3η από τα τέσσερα αλληλοεπικαλυπτόμενα πορτραίτα. 

Ίσως παρατηρήσετε στον πίνακα ότι έχω απεικονίσει τα βουνά με μπλε. Σε όλα μου τα έργα αυτό έκανα. Το δικαιολογώ στην Πραγματεία μου περί Ζωγραφικής: να ξέρετε ότι μέσα σε μία ατμόσφαιρα ομοιογενούς πυκνότητας τα πιο μακρινά πράγματα που διαφαίνονται, όπως τα βουνά, εξαιτίας της μεγάλης ποσότητας της ατμόσφαιρας που υπάρχει ανάμεσα στο μάτι σας και αυτά, θα φαίνονται μπλε. 

Πού είναι τα φρύδια της Λίζας, οεο; 

Ας δεχτούμε ότι τα έβγαζε... Οι βλεφαρίδες όμως; Λέτε εσκεμμένα να τις παρέλειψα κι αυτές; Εγώ, ο Λεονάρδος, που αφοσιώθηκα σε έργα ακριβείας και αναπαριστούσα τέλεια τη Φύση; Ο Πασκάλ ανέλαβε να λύσει και πάλι το μυστήριο. Πιστεύει πως, ασφαλώς και είχα ζωγραφίσει τις... τρίχες. Αλλά με τα χρόνια επήλθε η τριχόπτωση, για τους εξής υποθετικούς λόγους: η υπερβολικά λεπτή μπογιά που χρησιμοποιήθηκε για τις τρίχες αναμείχθηκε με το υπόστρωμα, ή, το λάδι και η ουσία με την οποία είχε αναμειχθεί έχουν γίνει διάφανα με τα χρόνια, ή, τέλος, η μπογιά έχει εξαφανιστεί με τον καθαρισμό του βερνικιού. 

Είναι να μην μειδιά η Λίζα...!
  
 Io, Ioanna:
είπα & ελάλησα, είδα & μειδίασα




Ένα μικρό video από το εσωτερικό...



14/11/18

Γηράσκω δ΄αιεί πολλά διδασκόμενη...

Κίνητρο για συνέχεια... 



Όσο και ό,τι μπορεί ο καθένας...
μέσω του φορέα
https://mathesis.cup.gr/courses

13/11/18

Lucy...




Ήταν Νοέμβρης του 1974 όταν κάπου στην Ανατολική Αφρική Αμερικανοί παλαιοντολόγοι έσκαβαν, ακούγοντας Beatles και συγκεκριμένα το Lucy in the sky with DiamondsΚαι ήταν τότε που βρήκαν τον σκελετό ενός θηλυκού ανθρωποειδούς που πλησιάζει στο δίποδο είδος μας. Την ονόμασαν... Lucy και βοήθησε τα μάλα τους επιστήμονες στη γνώση τους για την εξέλιξη του... ζώου που λέγεται άνθρωπος περίπου 3,2 εκατομμύρια χρόνια πριν.
lucyy 
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Αντίγραφο του σκελετού της Λούσυ
από φωτογραφία της Ελένης Στυλιανού που επισκέφθηκε μουσείο στην Αιθιοπία

Αλλά και το τραγούδι των Beatles, έχει τη δικιά του ιστορία. 
Όταν ο Julian, ο τετράχρονος γιος του John Lennon, επέστρεψε μια  μέρα σπίτι του απ’ το νηπιαγωγείο, κρατούσε μια ζωγραφιά μ' ένα παιδάκι να πετάει μέσα σ’ ένα σκηνικό γεμάτο πολύχρωμα αστέρια. Τον ρώτησε ο πατέρας του, τι ήταν στη ζωγραφιά, και ο μικρός απάντησε: η Lucy, στον ουρανό, με διαμάντια… Επρόκειτο για τη συμμαθήτριά του, Lucy O'Conner, με την οποία μάλλον ήτο τσιμπημένος ο νεαρός. Αμέσως ο μπαρμπα-Γιάννης, είπε: τι ωραίος τίτλος για τραγούδι! και γράφει το  Lucy in the Sky with Diamonds.

Όταν δημοσιεύτηκε το άλμπουμ, κάποιος παρατήρησε ότι τα αρχικά γράμματα του τίτλου - Lucy in the Sky with Diamonds - σχηματίζουν το όνομα της παραισθησιογόνου ουσίας LSD
Υπάρχει και το σχετικό ανέκδοτο:
- Έχεις το Lucy in the Sky with Diamonds? 
- Εννοείς στη συλλογή των CD μου ή στην τσέπη μου?

Μεγαλώνοντας η Lucy O'Donnell έμαθε για το ρόλο της στη δημιουργία του τραγουδιού, οπότε είχε ακούσει και για τη σύνδεσή του με το LSD. Σε μια συνέντευξή της είπε, πως ως έφηβη έκανε το λάθος να πει σε φίλους ότι, εκείνη ήταν η Lucy στο τραγούδι. Όμως δεν την πίστεψαν, γιατί οι γονείς τους, τους έλεγαν πως το τραγούδι είχε γραφτεί για ναρκωτικά. Δεν είχε ιδέα όμως τι ήταν το LSD εκείνη την εποχή…

Οι δυο φίλοι έχασαν την επαφή τους μετά και το χωρισμό των Lennon. Επανασυνδέθηκαν μετά από χρόνια υπό τραγικές συνθήκες, όταν ο Julian έμαθε ότι η φίλη του -γνωστή τότε ως Lucy Vodden- αντιμετώπιζε  μια προχωρημένη περίπτωση ασθένειας. Η Lucy O'Donnell Vodden πέθανε τον Σεπτέμβριο του 2009. Τον επόμενο μήνα, ο υιός Lennon έγραψε στη μνήμη της, το τραγούδι Lucy, ως συνέχεια αυτού του πατρός...





Αφορμή για την ανάρτηση υπήρξαν οι πληροφορίες για τον σκελετό της Λούσυ από Μαθήματα Παγκόσμιας Ιστορίας της Μαρίας Ευθυμίου - Πανεπιστήμιο Αθηνών - μέσα από τον φορέα  mathesis.cup.gr



11/11/18

Τρελοί για σένα...


Mad about you...
Τραγούδι του 2000 από την Βελγική μπάντα Hooverphonic
Ένα τραγούδι για την απαγορευμένη αγάπη.
Can someone tell me if it's wrong to be so Mad about You...?

Και κάπου στο 2:40 του πιο πάνω video
 να'σου κι ο Πιότρ... ο Ίλιτς... ο Tchaikovsky με τη
Λίμνη των Κύκνων


Ωστόσο, τον τίτλο Mad about you... πρωτο-έδωσε το 1991 στο τραγούδι του,
ο Άγγλος Gordon Matthew Thomas Symner, άλλως... Sting
Ένα τραγούδι ανάμεσα σε άλλα του album 'The Soul Cages"
Ένα album αφιερωμένο στον πατέρα του που είχε πεθάνει 4 χρόνια πριν.
Μικρή εξαίρεση ως προς το περιεχόμενο αποτελεί το εν λόγω τραγούδι που βασίζεται
στην ιστορία του βασιλιά Δαβίδ.
I'm lost without you - I'm Mad about You...




17/9/18

الأردن - Εν Ιορδανία - 3/3



Μaʿa s-salamah habibi-δες! 



Αααμμμάννν... η πρωτεύουσα & άλλα τινά


Ι. Αμμάν: νέο & παλιό

Η πρωτεύουσα χτισμένη αρχικά πάνω σε επτά λόφους 
- κατά τα πρότυπα της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης -
απλώθηκε αργότερα σε πολύ περισσότερους
από την ταράτσα του σπιτιού όπου φιλοξενηθήκαμε στο προάστιο Abu Nusser
Μια πόλη στο χρώμα της ώχρας και του γκρι,
γεγονός που της έδωσε και το προσωνύμιο ΄Γκρίζα πόλη'

Οι δύο όψεις του Αμμάν:

Το νέο Αμμάν... με αυτοκίνητο 
Διαπιστώνεις τους ρυθμούς ανάπτυξης με βάση τα δυτικά πρότυπα
'Παραφωνία' στο τοπικό χρώμα 
αποτελούν μοντέρνα κτίρια στο μοντέρνο Αμμάν



Το παλιό Αμμάν... με τα πόδια 
Συναντάς εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την αραβική παράδοση: 
την αγορά με τα μικρά μαγαζιά, τα καφενεία, τα τεμένη, 
την πολυκοσμία, τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων...
και -γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε- βρωμιά και δυσωδία...
Ψώνια...
στο... Μοναστηράκι του Αμμάν 

Κι ο βασιλεύς Αμπντουλλάχ πανταχού παρών  
  Πατήρ & Υιός





ΙΙ. ...και άλλα τινά...

Σταθήκαμε τυχεροί, αφού μέσω του Παλαιστίνιου οικοδεσπότη μας, γνωρίσαμε ντόπιους, μιλήσαμε με μαγαζάτορες και επισκεφθήκαμε ιορδανικά σπίτια. Ρίγη συγκίνησης ένιωσα, γνωρίζοντας Ιορδανούς με ρίζες κυπριακές...!  


i
Έτσι, κάποιο βράδυ παρακολουθήσαμε μέρος από μουσουλμανικό αρραβώνα. Οι γυναίκες διασκέδαζαν χωριστά απ' τους άνδρες σε διπλανές αίθουσες, κάτι που συμβαίνει απ' ότι μάθαμε και στην τελετή του γάμου. Ακόμη και χρέη επαγγελματία φωτογράφου, γυναίκες είχαν αναλάβει. 
Η μουσική στη διαπασών, η πίστα χορού γεμάτη, ένα όμορφο ζευγάρι 18-19 χρονών μπαίνει στην αίθουσα, μπαίνει και στο χορό και στρογγυλοκάθεται στο... θρόνο. 
Λίγο αργότερα μπουκάρει στην αίθουσα κι όλο το συγγενολόι -άντρες και γυναίκες- φέροντες δώρα (χρυσαφικά για τη νύφη και τον γαμπρό) και στήνονται κατά ομάδες, καθ' υπόδειξιν της φωτογράφου, για τις αναμνηστικές πόζες. 
Το χρονικό διάστημα μεταξύ αρραβώνα & γάμου είναι άκρως σημαντικό για το μελλοντικό ζευγάρι, αφού τότε μόνο οι υποψήφιοι έχουν την ευκαιρία να... ξεγυμνώσουν τον εαυτό τους και να γνωριστούν σε βάθος -αφού οι προγαμιαίες σχέσεις απαγορεύονται- ώστε να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν μαζί ή όχι... 
Κατά πόσο τα παραπάνω είναι κανόνας στην Ιορδανία, δεν γνωρίζω...
Λίγο πριν μου το απαγορεύσουν με ευγενικό τρόπο πρόλαβα και έβγαλα μερικές φωτογραφίες εκ των οποίων αναρτώ μόνο δύο για ευνόητους λόγους...     



ii
 Aid al Adha για τους Μουσουλμάνους είναι η Γιορτή της Θυσίας, κατά την οποία γιορτάζουν την θυσία του Αβραάμ. Φέτος ξεκίνησε από την δύση της 21ης Αυγούστου και κράτησε τρεις μέρες. Τα πλείστα μαγαζιά κλείνουν, ενώ συνηθίζονται οι οικογενειακές συνεστιάσεις. Οι έχοντες οικονομική δυνατότητα θυσιάζουν ζώο και το προσφέρουν σε φτωχούς και συγγενείς. Για το λόγο αυτό, κατά μήκος του δρόμου στη διάρκεια των διαδρομών μας και δίπλα από καρπούζια και άλλα εποχιακά, υπήρχαν μαντρωμένα κριάρια, κατσίκες και πρόβατα προς σφαγήν εν όψει αυτής της γιορτής...
Η Aid al Adha είναι ετήσια και μεγάλη γιορτή των Μουσουλμάνων, με την οποία κορυφώνεται το ιερό προσκύνημά τους στη Μέκκα -που το ονομάζουν Χατζ- όπου οι πιστοί αποκτούν τον τίτλο του Χατζή. Έτσι λύθηκε και η απορία μου, βλέποντας, στην τηλεόραση ενός καταστήματος, live στιγμιότυπα από την κοσμοσυρροή στη Μέκκα στις 22 του μήνα... 




iii
Κατά τα άλλα, η μέρα μας ξεκινούσε πάντα με σπέσιαλ δυναμωτικό πρωινό στο σπίτι
από τον οικοδεσπότη δρα & chef της παρέας και τον βοηθό του επίσης δρα. 
Zaatar, saksouka, zaitoun κά με συνοδεία τσαγιού (ή arak το βράδυ)
Στον δρόμο απαραίτητος ένας καφές με κάρδαμο στη χόβολη 
ή ζεστό αρωματικό τσάι με δυόσμο
(οι ντόπιοι όταν ζεσταίνονται απολαμβάνουν ζεστά ροφήματα)
Aνεβήκαμε σκάλες,
προσπεράσαμε τον α' όροφο
και απολαύσαμε το ρόφημα σε παραδοσιακό καφενείο 
με τους ναργιλέδες (sheesha) και τα συναφή
ακριβώς απέναντι από το Ρωμαϊκό Θέατρο
το συγκεκριμένο καφενεδάκι έγινε... clopy-paste από το internet
Αφού καρδαμώσαμε, συνεχίσαμε με το θεϊκό kunafa 
-ή ακόμη και το mahalebia- 
σε πλαστικό πιάτο που μπορείς να το φας και στο δρόμο 
Όταν πεινάσεις γεύεσαι μεζέδες 
- tabouleh, hummus, falafel, zaitoun κά - 
ή κύρια πιάτα όπως το εθνικό & πεντανόστιμο mensaf αλλά και το maghlouba 
  επιλέγοντας fastfoodάδικα, εστιατόρια, 
ή μαγαζάκια του δρόμου 
ή αν είσαι τυχερός απολαμβάνεις σπιτικό φαγητό
κατά τις επισκέψεις σε σπίτια χριστιανών τε και μουσουλμάνων. 
Το χωριό ήταν από τα πλουσιότερα, το ίδιο και οι οικοδεσπότες του σπιτιού
  οπότε είχαμε επιλογή σαλονιού... 
...αλλά και λεκάνης!
Αν είσαι ή συνοδεύεσαι από ντόπιο
μπορείς να σταματήσεις στο κατάλληλο σημείο 
να φας νοστιμότατα σύκα και σταφύλια 
ή battikh (καρπούζι) παρέα με φιλόξενους και χαμογελαστούς βεδουίνους 
Αν είσαι καταδεκτικός θα σου μάθουν να φοράς και την παραδοσιακή keffiyeh  
να νιώσεις κι εσύ, κομματάκι... βασιλιάς!




Yunan (=Ίωνες), ονομάζουν οι λαοί της Ανατολής τους Έλληνες.
Στο άκουσμα της προέλευσής μας
άνοιγαν οι καρδιές των φιλόξενων κατοίκων της Ιορδανίας
μα και οι πόρτες των σπιτιών τους.

Shakrun habibi-δες! 
Και του χρόνου σπίτια μας
Inshallah!
نهاية