8/3/13

Για τη γυναίκα ρε γαμώτο!


Το α' μέρος βρίσκεται εδώ... 
και όπως λέγαμε και τότε
η διεθνής ημέρα της γυναίκας γιορτάζεται όπως να'ναι... 
Ε το λοιπόν...


η Γυναίκα, 
μπορεί να σ' έχει δέσμιο στη Γη...

αλλά μπορεί και να σε ανεβάσει στα Ουράνια!






Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα της
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής









ΥΓ
Κώστας Παπαϊωάννου ο φωτογράφος της πρώτης γυναικός.
Ο της 2ης παραμένει άγνωστος...
Χρήστος Θηβαίος ο στιχουργός & συνθέτης του τραγουδιού

2/3/13

Σουίτες διάσημων [Debussy & Fauré]


Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης [ εδώ ] είναι τούτη , μιας και αναφέρεται σε έργα των Debussy & Faure, στα οποία συμπεριλαμβανόταν το Clair de Lune

Και πρώτα η ...
Suite Bergamasque του Claude Debussy (1862 – 1918)

Γράφτηκε για πιάνο και περιλαμβάνει 4 μέρη. Την ξεκίνησε στα 28 του το 1890 και την αναθεώρησε ακριβώς πριν την δημοσίευσή της το 1905. Αν και δεν είναι γνωστό σε ποιο βαθμό αναθεωρήθηκε, γνωρίζουμε ότι άλλαξε τους τίτλους από δύο τουλάχιστον κομμάτια της σουίτας: Το Passepied ονομαζόταν Pavane και το Clair de Lune είχε αρχικό τίτλο Sentimentale Promenade και τα δύο επηρεασμένα από ποιήματα του Paul Verlaine
Ακούμε το κάθε μέρος δύο φορές, αφού διασκευάστηκε και για ορχήστρα. Διαλέξτε και πάρτε...

Prelude
Menuet
Clair de Lune
Passepied




Ακολουθεί η...
Suite Masques et bergamasques οp. 112 του Gabriel Fauré (1845-1924)

Ξεκίνησε σαν ένα μουσικό αφιέρωμα του 20ου αι. στον κόσμο των fêtes galantes [αναφορά στην προηγούμενη ανάρτηση]. Ο τίτλος, Masques et bergamasques, προέρχεται από τους πρώτους στίχους ποιήματος του Verlaine: Votre âme est un paysage choisi / Que vont charmant masques et bergamasques και είναι επηρεασμένη από πίνακες του Antoine Watteau. Το έγραψε το 1919, αρκετά αργά στη ζωή του. Με εντολή του πρίγκιπα του Μονακό, Albert I, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μόντε Κάρλο το 1919, για να συνοδεύσει ένα διασκεδαστικό, χορευτικό και τραγουδιστικό μονόπρακτο, σε σενάριο του René Fauchois εμπνευσμένο από τον ποιητή Paul Verlaine. Έχει να κάνει με το πώς τα μέλη του θιάσου της commedia dell'arte παρουσιάζουν τις διάφορες σκηνές-φλερτ από συναντήσεις αργόσχολων αριστοκρατών.
Όλα σχεδόν τα μέρη του προέρχονται από προηγούμενα έργα του Fauré:
      Ouverture (από την παρατημένη συμφωνία του 1869)
      Pastorale (το μόνο νέο κομμάτι)
      Madrigal (Op. 35, 1884, για χορωδία και ορχήστρα)
      Le plus doux chemin (Op. 87 No. 1, 1904, για τενόρο και ορχήστρα)
      Menuet (από την συμφωνία του 1869)
      Clair de lune (Op. 46 No. 2, 1887, για τενόρο και ορχήστρα
      Gavotte (από την συμφωνία του 1869)
      Pavane (Op. 50, 1887) εδώ
Ωστόσο, σήμερα το έργο περιορίστηκε σε μια ορχηστρική σουίτα 4 μόνο μερών [συγχωρέστε με για το κενό που υπάρχει στο ξεκίνημά τους]:

Οuverture 
Menuet 
Gavotte 
Pastorale





Επειδή αναφέρθηκαν οι όροι Bergamasque Commedia dellarte ας πούμε δυο λόγια...
 Bergamasque
Μελωδία που ‘φορέθηκε’ πολύ τον 16ο και 17ο αι. και είναι βασισμένη σε παραδοσιακό χορό και τραγούδι της περιοχής Bergamo στην Β. Ιταλία. Συνήθως είχε να κάνει με επαναλαμβανόμενη ακολουθία συγχορδιών [κάτι σαν basso ostinato]. Συνθέσεις του 19ου και 20ου αι. που περιλαμβάνουν στον τίτλο τους τον όρο [όπως του Debussy και Fauré] δεν φαίνεται να έχουν σχέση με τον όρο παρά μόνο ως προς το όνομα τους. Άλλωστε και οι δύο αυτοί συνθέτες, χρησιμοποίησαν τίτλους από φόρμες του παρελθόντος με νέο όμως περιεχόμενο.

Commedia dell'arte
Η κωμωδία της τέχνης, η κωμωδία δηλ που δημιουργείται από ‘τεχνίτες’- επαγγελματίες ηθοποιούς. Ένας περιπλανώμενος θίασος που δημιουργεί μόνος του τα κοστούμια και τις μάσκες και πλάθει τους χαρακτήρες αυτοσχεδιάζοντας γύρω από ένα βασικό σενάριο. Η άνθισή της υπολογίζεται τον 16ο αι. και η θεματολογία περιλαμβάνει ερωτικές περιπέτειες εμπλουτισμένη με επίκαιρη σάτιρα που αφορά συνήθως υπαρκτά πρόσωπα. Κλασσικοί χαρακτήρες της είναι ο αρλεκίνος, η κολομπίνα, ο πιερότος, ο πουλτσινέλο κά. Στην αναπαραστατική κίνηση της Commedia dell'arte βασίστηκε ο Charlie  Chaplin, ο δραματουργός Ντάριο Φο κά.



10/2/13

Φεγγαρόφωτο… à la française


Όταν οι νότες ντύνουν λέξεις και οι λέξεις χρώματα… όταν η μουσική του Debussy & Faure συναντά την ποίηση του Verlaine και τη ζωγραφική του Watteau -τοπίο άκρως γαλλικό- τότε γεννιέται το Clair de Lune


Το Φεγγαρόφωτο
...στη Μουσική
Claude Debussy: Clair de Lune για πιάνο
(το 3ο κομμάτι από την Suite Bergamasque, 1890



...στην Ποίηση
Έμπνευση του πιο πάνω μουσικού Clair de Lune υπήρξε το ομώνυμο ποίημα του Paul Verlaine από τη συλλογή Fetes galantes του 1869:

(Οι δύο πρώτοι στίχοι στα γαλλικά 
έχουν δώσει αφορμές για διάφορους τίτλους)
Votre âme est un paysage choisi
Que vont charmant masques et bergamasques
Your soul is a landscape of choice
Where move charming masks and bergamasks
Playing the lute and dancing and almost
Sad ‘neath their fantastic disguises.
And all while singing of, in minor key,
The conquering love, the opportune life,
They seem to not believe their happiness
And their song it melds to the moonlight,
To the calm moonlight, beautiful and sad,
That sets to dream the birds of the trees
And the water-jets to cry of extasy,
The tall and svelte jets amid the marble.

Ωστόσο, ο αρχικός τίτλος του πασίγνωστου μουσικού κομματιού ήταν άλλος: Promenade sentimetale... εμπνευσμένο κι αυτό από ομώνυμο μα προγενέστερο ποίημα του Verlaine, της συλλογής Poèmes saturniens και ειδικότερα από την ενότητα Paysages tristes, του 1866. Μόνο που αυτό μιλούσε για ηλιοβασιλέματα, ενώ ο Debussy θεώρησε, ίσως, καταλληλότερο για τίτλο της σύνθεσής του το σεληνόφως:

Le couchant dardait ses rayons suprêmes
Et le vent berçait les nénuphars blêmes 
συνέχεια
The sunset darted its level beam
Where the wind-rocked water lilies dream
συνέχεια

Μιας και είμαστε στο χώρο της ποίησης, ας αναφέρουμε πως Clair de Lune έγραψε και ο, επίσης γάλλος, Victor Hugo εδώ [αλλά αυτός είναι εκτός προγράμματος...]


...στη Μελο-Ποίηση
Ένα χρόνο μετά το πιανιστικό Clair de Lune, ο Debussy ντύνει με μελωδία το ποίημα του Verlaine, τοποθετώντας το στη συλλογή Fetes galantes Set 1. Το ίδιο όμως ποίημα το είχε μελοποιήσει μια δεκαετία πριν και δεν πρόκειται για το ίδιο διασκευασμένο, αλλά για δύο διαφορετικές απόψεις.
C.Debussy: Clair de Lune: Votre âme est un paysage choisi 
για φωνή & πιάνο -
1η εκδοχή σε πιο φωτεινή ατμόσφαιρα
2η  εκδοχή του 1891 με πιο ζοφερά χρώματα: 

Στα 10 του, ο Debussy υπήρξε μαθητής της πεθεράς του Verlaine στο πιάνο. Τον προετοίμαζε για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο ωδείο του Παρισιού και ήταν η πρώτη που τον παρότρυνε να ασχοληθεί ενεργά με τη μουσική. Ίσως γι αυτό  να ασχολήθηκε τόσο πολύ με την μελοποίηση ποιημάτων του - έχει μελοποιήσει 19.

Το ίδιο ποίημα όμως Clair de Lune μελοποιεί και ο Gabriel Fauré το 1887 αρχικά για φωνή & πιάνο και αργότερα για τενόρο & ορχήστρα για τις ανάγκες της σουίτας Masques et bergamasques op. 112:
G.Fauré: Clair de Lune op 46 No2
για φωνή & πιάνο


...στη Ζωγραφική
Debussy & Fauré εμπνεύστηκαν από τον Verlaine κι όλοι μαζί από τον Antoine Watteau - ζωγράφο του 18ου αι.
Οι τρεις πρώτοι αναφέρονται στον όρο Fêtes galantes ως τίτλο σε συλλογές ποιημάτων ή μουσικών έργων. Ωστόσο, ο όρος συνδέεται στενά με τον Watteau, αφού σ’ αυτόν αποδίδεται η επινόηση του όρου Fêtes galantes:  είδος ζωγραφικής που περιγράφει σκηνές με αργόσχολους πλην κομψούς  αριστοκράτες του 18ου αι., να φλερτάρουν σε βουκολικά και ειδυλλιακά τοπία, πότε με ηλιοβασιλέματα και πότε με φεγγαρόφωτα· κι όλα αυτά με έναν αέρα θεατρικότητας. Γιορτινά και πανηγυριώτικα δηλ. σκηνικά της αριστοκρατίας. Τα θέματά του αντλήθηκαν από τον κόσμο της ιταλικής κωμωδίας και του μπαλέτου και τους χαρακτήρες της commedia dell'arte. Βέβαια τέτοιου είδους θέματα υπάρχουν σε έργα Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών του 17ου αι. Ωστόσο, το πάντρεμα πραγματικότητας και φαντασίας στο όλο σκηνικό, πιστώνονται στον Watteau εξαιτίας του πίνακά του The Embarkation for Cythera (=η επιβίβαση για το νησί των Κυθήρων) το νησί του έρωτα μιας και θεωρείται ο μυθικός τόπος γέννησης της Αφροδίτης. [Υπόψη ότι και ο Watteau έχει ξαναζωγραφίσει τον πίνακα σε μια πιο επιμελημένη έκδοση 1-2 χρόνια μετά την πρώτη].
Κοινός είναι και ο όρος bergamasques, τόσο στους Debussy & Fauré όσο και στον Verlaine ήδη απ’ τους πρώτους στίχους του ποιήματός του Clair de Lune και αναφέρεται στον κόσμο των Fêtes galantes.

Η επιβίβαση για το νησί των Κυθήρων



Για τέλος, δε θα μπορούσα να παραλείψω το, επίσης γαλλικό, γνωστότατο λαϊκό τραγούδι του άγνωστου συνθέτη του 18ου αι. 

Au Clair de la Lune



Και για πιο τέλος, ας ακούσουμε το μουσικό Clair de Lune σε μία ενδιαφέρουσα ηλεκτρονικο-διαστημική άποψη του Γιαπωνέζου Isao Tomita, ο οποίος έκανε… διατριβή πάνω στο Debussy [μια ματιά εδώ]:







23/12/12

Όταν ο J.S.Bach συναντά τον H.Williams

Ακούγοντας ένα μουσικό αφιέρωμα σ’ έναν Ελβετό τραγουδιστή ονόματι Stephan Eicher στο νταλικόφωνο του φίλτατου νταλικέρη εδώ, στάθηκα σ’ ένα κομμάτι που περιείχε 2 μελωδίες σε 1: ένα τραγούδι country σε συσκευασία χριστουγεννιάτικου  ύμνου.
Αυτό καθαυτό το τραγούδι είναι δημιούργημα του 1949 από τον  Αμερικανό τραγουδοποιό Hank Williams [1923-1953] -έναν από τους πιο σημαντικούς της country μουσικής- και έχει τίτλο I'm So Lonesome I Could Cry. Είναι ένα τραγούδι που μιλά για τη μοναξιά και που βασίστηκε στην ταραγμένη σχέση με τη γυναίκα του Audrey Sheppard. Το ακούμε απ' τον ίδιο

Το περιτύλιγμα όμως του τραγουδιού -εισαγωγή και ιντερλούδια- είναι μια όμορφη μελωδία του J.S.Bach [1685-1750]. Συγκεκριμένα, είναι η εισαγωγή από χορικό της Καντάτας BWV 147 του 1716 με τίτλο Herz und Tat und Mund und Leben [καρδιά και στόμα και πράξη και ζωή] η οποία είναι ‘επέκταση’ μιας προηγούμενης σύνθεσης του 1716 [BWV 147a] γραμμένη για τα Χριστούγεννα. To χορικό λέγεται Dein Wort lass mich bekennen και έχει στίχους από θρησκευτικό ύμνο του 1661 του γερμανού συνθέτη Martin Jahn. Υπόψη ότι, ακόμη κι ο Bach 'έκλεψε' τη μελωδία του χορικού του από μια μελωδία του 1642 του Johann Schop. Ακούμε το χορικό Dein Wort lass mich bekennen

Το  αρχικό τραγούδι I'm So Lonesome I Could Cry έχει τραγουδηθεί από πάμπολλους, μεταξύ αυτών οι: Johnny Cash, Elvis Presley, Tom Jones, Andy Williams, Marty Robbins, Dean martin κά. Το ακούμε από τον Elvis Presley


Όσον αφορά το χορικό του Μπαχ, η πιο διαδεδομένη διασκευή του με αγγλικούς στίχους είναι του ποιητή νομπελίστα Robert Bridges [1844–1930] με τίτλο Jesu, joy of man's desiring. Δεν είναι ακριβής μετάφραση της αρχικής έκδοσης του Μπαχ, αλλά είναι εμπνευσμένο από τον ίδιο ύμνο. Το ακούμε από  την Sarah Brigtman

Η μελωδία του χορικού σήμερα χρησιμοποιείται σε γαμήλιες τελετές καθώς και σε χριστουγεννιάτικες  περιόδους. Σύμφωνα με το The New Oxford Companion to Music, η πιο διάσημη διασκευή της μελωδίας για πιάνο είναι της αγγλίδας πιανίστριας Myra Hess (1890–1965) που δημοσιεύτηκε το 1926. Ακούμε την  ίδια στο πιάνο

Αφήνω για τέλος δύο τραγούδια: ένα γαλλικό κι ένα ιταλικό τραγούδι βασισμένα στη μελωδία του Μπαχ.
Το γαλλικό με την Frida Boccara και τίτλο L'enfant aux cymbales [~το παιδί με τα κύμβαλα], αφιερωμένο στην πόλη του Ρίο
Και το υπέροχο ιταλικό του Claudio Baglioni με τίτλο Per Incanto E Per Amore  [~με μαγεία και αγάπη] 


Και για πιο τέλος, ένα video έκπληξη... 



Καλές γιορτές εύχομαι σ' όλους και μη χειρότερα!