27/3/14

Φεγγαράκι μου λαμπρό...


Τα εγγλεζάκια το λένε Twinkle, Twinkle Little Starτα γαλλάκια Ah vous dirai-je, Maman, τα ελληνόπουλα  Φεγγαράκι μου λαμπρό. Ε, ήρτεν η ώρα να ανακαλύψουμε τις ρίζες του...


Το παραδοσιακό τραγούδι Twinkle,twinkle little Star, βασίστηκε στο ποίημα The Star, γραμμένο το 1806 από την Αγγλίδα ποιήτρια και μυθιστοριογράφο Janet Taylor (1783-1824) και πρωτο-δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή με τίτλο Rhymes for the Nursery των αδελφών Janet & Ann Taylor (μετέπειτα Gilbert). Και επειδή αρχικά υπήρχε μια κάποια σύγχυση ως προς το ποιο ποίημα είναι ποιας αδελφής, έρχεται ο γιος της Ann, Josiah Gilber, στη βιογραφία της μάνας του να γράψει ότι, "δύο μικρά ποιήματα, το My Mother και το Twinkle-twinkle, littel star, ξεχώρισαν απ' όλα. Το πρώτο -λυρικό ποίημα για τη ζωή- το έγραψε η Ann, ενώ το δεύτερο -ποίημα για τη φύση- ήταν της Jane". 


Όσον αφορά στη μουσική του τραγουδιού, είναι μια λαϊκή μελωδία με τίτλο Ah vous dirai-je, Maman (Αχ, θα  σας λέω, μαμά), που εμφανίστηκε στη Γαλλία το 1761 στο βιβλίο Les Amusements dúne Heure et Demy, του Παριζιάνου Francois Bouin.


Η πρώτη, όμως, μελοποίηση του Twinkle, twinkle little Star εμφανίστηκε στο βιβλίο The Singing Master: First Class Tune Book, το 1838. Σπάνια όμως πιστώνονται οι στίχοι του στις αδελφές Taylor, καθώς θεωρείται πια παραδοσιακό τραγούδι. Την ίδια μελωδία μοιράζονται διάφορα άλλα ποιηματάκια (The Alphabet Song, Baa-baa Black Sheep) καθώς και μια ποικιλία χριστουγεννιάτικων τραγουδιών από διάφορα μέρη. Μπορεί να πει κανείς πως ακόμη και το ξεκίνημα του What a Wonderful World του Louis Armstong, το θυμίζει...   



Ωστόσο, γνωστό το έκανε ο Wolfgang Amadeus Mozart όταν στα 25 του έγραψε για πιάνο μια σειρά από παραλλαγές με θέμα τη μελωδία αυτή: 12 Variations on 'Ah, vous dirai-je maman', K.265/300e. Από τις παραλλαγές μόνο η ΧΙ και ΧΙΙ έχουν ενδείξεις, Adagio και Allegro αντίστοιχα. Για κάποιο διάστημα θεωρήθηκε πως το έργο αυτό γράφτηκε το 1778 όταν ο Μότσαρτ έμεινε στο Παρίσι. Γι αυτό στους καταλόγους των έργων του χρονολογικά η σύνθεση αυτή αριθμήθηκε ξανά: από Κ.265 σε Κ.300e και με πιθανή χρονολογία σύνθεση το 1781 ή 2. Οι παραλλαγές δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στη Βιέννη το 1785. Αρκετοί



Αρκετοί εμπνεύστηκαν από την σύντομη αυτή μελωδία, μεταξύ αυτών:


- Ο 9ος γιος του Bach, ο Johann Christoph Friedrich Bach, που... ζήλεψε τον Μότσαρτ και έγραψε τις δικές του Variations on 'Ah vous dirais-je Maman' in G major (Wf XII:2) (BR A 45) που πρωτο-δημοσιεύτηκαν περίπου το 1880. 


- Αλλά και ο Joseph Haydn στο Andante της 94ης Συμφωνίας του, που πρωτο-παρουσιάστηκε στα 1792. 


- Καθώς επίσης και ο Camille Saint-Saens στο Καρναβάλι των Ζώων (1886) στο 12ο κομμάτι με τίτλο Fossiles (Απολιθώματα) 




Φεγγαράκι μου χλωμό φέξε μου και γλίστρησα...




3/3/14

Γλαρένιες εικόνες...



Αγναντεύοντας μπροστά στο γαλάζιο τ' ουρανού και της θάλασσας...
...ο φακός της μηχανής γεμίζει εικόνες!

Εικόνες γλαρένιες...



Η κοινωνία των γλάρων
επικοινωνεί και φλερτάρει,
κραυγάζει και καυγαδίζει.
 
 
Με χάρη και αρμονία στο πέταγμά τους,


και με τις κάτασπρες σπαθάτες φτερούγες τους,
πραγματοποιούν τις γλαροπτήσεις τους με μαεστρία.
Ελαφρείς και ευκίνητοι,
πετάνε ανάλαφρα πάνω απ' το νερό
και εφορμούν απότομα στην επιφάνεια μόλις δουν αφρόψαρο
Συναρπαστικό θέαμα...
 
οι αερομονομαχίες, για ένα κομμάτι τροφής που θα εντοπίσουν. 
 
Ελιγμοί και εφορμήσεις με φοβερή ταχύτητα
 
και εκπληκτική δεξιοτεχνία.
 

Φτεροκοπήματα και διαπεραστικές γλαρένιες κραυγές
στην κοινωνία των γλάρων. 

[Ξεκινήστε τα videos ταυτόχρονα]
video
video


Μα το πέταγμα είναι κάτι παραπάνω από μια διαδικασία ανεύρεσης τροφής.
Και σύμφωνα με τον "Γλάρο Ιωνάθαν"... πέτα, πέτα ψηλά!
Ανακάλυψε αυτό που ήδη γνωρίζεις και θα βρεις τον τρόπο να πετάς.
Μην πιστεύεις μόνο στα μάτια σου. Περιορίζουν το οπτικό σου πεδίο.
Να κοιτάζεις με την καρδιά σου! 
Ψάξε τον γλάρο μέσα σου...






Αμπελοφιλοσοφίες μιας βρόχινης Καθαράς Δευτέρας
Φωτοστιγμιότυπα από χθεσινή βόλτα στη Νέα Πέραμο
     



9/2/14

Το Αίνιγμα...


Για το ζεύγος Edward & Alice Elgar κάτι είχαμε γράψει εδώ. Και συνεχίζουμε για τον Sir Edward Elgar... 
...που μεταξύ 1898 και 1899 έγραψε ούτε μία ούτε δύο, μα 14 παραλλαγές πάνω σ’ ένα θέμα, που -κατά πως λέγεται- προέκυψε μετά από μια κουραστική μέρα διδασκαλίας. Άρεσε στη γυναίκα του, Alice, και για να την διασκεδάσει, άρχισε να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο διάφορες παραλλαγές. Κάθε μια ήταν κι ένα μουσικό πορτραίτο φίλων του˙ έτσι προέκυψαν οι Variations on an Original Theme for orchestra (Enigma), op.36.

Το έργο είναι γνωστό και ως Enigma Variations, όπου το αίνιγμα-γρίφος δεν είναι η εύρεση της ταυτότητας των όσων  απεικονίζονται στο έργο, αφού είναι γνωστοί, αλλά ένα κρυμμένο θέμα που κατά τον Elgar, "δεν παίζεται". Αποτέλεσε όμως αφορμή για διάφορες θεωρίες για την μελωδία, παρόλο που ο Elgar δεν είπε ότι επρόκειτο για κάποια μελωδία… Ο ίδιος είπε: “το Αίνιγμα δεν θα το εξηγήσω. Ό,τι σκοτεινό έχει να πει, θα πρέπει να μείνει εικασία…”.  Όσο ζούσε  διασκέδαζε με την όλη αναστάτωση που προκαλούσε το αίνιγμα του… Αινίγματος, ένα μυστικό που ίσως και να μην υπήρχε. Όπως και να’χει, το πήρε στο τάφο του.

Το έργο αρχικά παρουσιάστηκε στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1899, με διευθυντή τον Hans Richter. Ο Elgar αναθεώρησε την τελική παραλλαγή προσθέτοντας 100 επιπλέον μέτρα και ένα μέρος από εκκλησιαστικό όργανο. Η νέα εκδοχή που ακούγεται συνήθως σήμερα, παίχτηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1899, με διευθυντή τον ίδιον τον συνθέτη.

Οι παραλλαγές Αίνιγμα γράφτηκαν αρχικά για ορχήστρα. Ο ίδιος ο συνθέτης τις μετέγραψε για σόλο πιάνο και ντουέτο πιάνο. Αργότερα ακολούθησαν κι άλλοι διασκευαστές… Έγινε, επίσης, μπαλέτο από τον Frederick Ashton καθώς και δράμα με τη μορφή ενός διαλόγου με τίτλο "Παραλλαγές Énigmatiques" (1996) - από τη γαλλίδα δραματουργό Eric Emmanuel Schmitt.
Η πρεμιέρα του έργου έλαβε χώρα το 1899 στο Λονδίνο, υπό τη διεύθυνση του Dr Hans Richter. Ενώ το 1912 το διηύθυνε ο ίδιος ο συνθέτης σε μια συναυλία-μνημόσυνο προς ενίσχυση των οικογενειών των μουσικών που είχαν χαθεί στην καταστροφή του Τιτανικού.


Ο Elgar αφιέρωσε το έργο στους φίλους που σκιτσάρει με τις νότες του, 
αναφέροντας στην κάθε παραλλαγή το παρατσούκλι ή τα αρχικά τους.


Οι παραλλαγές Αίνιγμα του Έντουαρτ Έλγκαρ για ορχήστρα 



Περιεχόμενα 


00:00 : Tema Andanteοδηγεί χωρίς παύση στην 1η παραλλαγή 

02:00 : Ι. (C.A.E) L'istesso tempoένα τρυφερό πορτραίτο της συζύγου του, Caroline Alice Elgar 

04:18 : ΙΙ. (H.D.S.-P.) Allegroαφιερωμένη στον πιανίστα Hew David Steuart-Powell, με τον οποίο έπαιζε σε σύνολα μουσικής δωματίου. Διακωμωδεί τη συνήθειά του να κάνει ένα χαρακτηριστικό πέρασμα πάνω στα πλήκτρα πριν ξεκινήσει να παίζει

05:04 : III. (R.B.T.) Allegretto: αφιερωμένη στο φίλο του συγγραφέα Richard Baxter Townshend, όπου τον παριστάνει ως μια καρικατούρα ηλικιωμένου ατόμου μιας ερασιτεχνικής θεατρικής παράστασης 

06:31 : ΙV. (W.M.B.) Allegro di molto: η συντομότερη παραλλαγή, αφιερωμένη στο δικαστή William Meath Baker εν ώρα εργασίας 

07:01 : V. (R.P.A.) Moderatoαφιερωμένη στον Richard Penrose Arnold, ερασιτέχνη πιανίστα. Χωρίς παύση οδηγεί στην... 

9:32 : VI. (Ysobel) Andantinoαφιερωμένη στην Isabel Fitton, ερασιτέχνη βιολίστρια, γι αυτό και η σόλο βιόλα 

10:56 : VII. (Troyte) Presto: αφιερωμένη στον αρχιτέκτονα φίλο του, Arthur Troyte Griffith, του οποίου διακωμωδεί την περιορισμένη ικανότητά του στο πιάνο. Αναφέρεται επίσης σε μια σκηνή που έζησαν μαζί, όταν, για να σωθούν από μια ξαφνική καταιγίδα, βρήκαν  καταφύγιο στο σπίτι της Norbury· σ' αυτήν  αναφέρεται η επόμενη παραλλαγή 

11:53 : VIII. (W.N.) Allegretto: αφιερωμένη στη φίλη του Winifred Norbury, συνάδελφο σε φιλαρμονική. Αποδίδει το γέλιο της καθώς και την ατμόσφαιρα των 18 αιώνων σπιτιού της. Στο τέλος αυτής της παραλλαγής, μια νότα στο βιολί συνεχίζει ως την επόμενη παραλλαγή, την πιο διάσημη 

14:11 : IX. (Nimrod) Adagioαφιερωμένη στον Augustus Jäger, μουσικό εκδότη με τις χρήσιμες συμβουλές και τις σκληρές κριτικές στα έργα του Elgar, κάτι που ο συνθέτης εκτιμούσε πολύ. Ο Nimrod ήταν κυνηγός της βιβλικής εποχής, αλλά και το όνομα Jäger στα γερμανικά σημαίνει κυνηγός. Ο Jäger ενθάρρυνε τον Elgar να ξαναδουλέψει ορισμένα έργα του με βάση έργα του  Beethoven. Η αρχή, λοιπόν, της παραλλαγής είναι ένας υπαινιγμός των συζητήσεων που έγιναν για κάποια αργά μέρη του Beethoven. Έγινε διάσημη και χρησιμοποιήθηκε σε κηδείες, μνημόσυνα και άλλες επίσημες εκδηλώσεις.

20:35 : X. Intermezzo (Dorabella) Allegretto: αφιερωμένη στην Dora Penny, της οποίας το τραύλισμα διακωμωδείται από τα ξύλινα πνευστά. Η Dora, μετέπειτα Richard Powell, ήταν θετή ανιψιά του πρωταγωνιστή  της 4ης παραλλαγής, και κουνιάδα του ήρωα της 3ης. Η Dora ‘χρησιμοποιήθηκε’ επίσης και για την 13η παραλλαγή με άλλα όμως στοιχεία 

23:39 : XI. (G.R.S.) Allegro di mortoΑφιερωμένη στον George Robertson Sinclair, οργανίστα καθεδρικού ναού και για ν’ ακριβολογούμε, στο μπουλτόνγκ του Singlair όταν σε κάποια βόλτα έπεσε μέσα στο ποτάμι 

24:41 : XII. (B.G.N.) Andante: αφιερωμένη στον Basil G. Nevinson, διάσημο τσελίστα, που μαζί με τον φίλο της 2ης παραλλαγής [Hew Steuart-Powell] αποτελούσαν ένα τρίο μουσικής δωματίου. Η παραλλαγή οδηγεί στην επόμενη χωρίς παύση. 

28:10 : XIII. Romanza (***) Moderato: αφιερωμένη στην Lady Mary Lygon [η "Dorabella" της 10ης παραλλαγής). Σε προσχέδια του συνθέτη, απεικονίζεται με τα αρχικά 'L. M. L.' Όταν όμως το 1899 τελείωναν οι Παραλλαγές, ο Elgar της έστειλε επιστολή ζητώντας την άδειά της να χρησιμοποιήσει τα αρχικά της. Απάντηση δεν πήρε διότι εκείνη την περίοδο η λαίδη έφευγε για Αυστραλία. Έτσι, αντί αρχικών, ο Elgar χρησιμοποίησε τους αστερίσκους *** 

31:34 : XIV. Finale (E.D.U.) Allegro-Presto: αφιερωμένη στον ίδιο τον Edward Elgar, με το παρατσούκλι Edu ή Edoo όπως τον φώναζε η γυναίκα του. Στο φινάλε ηχούν θέματα από δύο παραλλαγές: την 1η και την 9η, που αναφέρονται στον φίλο του Jaeger και τη γυναίκα του Alice, δύο μεγάλες επιρροές στη ζωή και την τέχνη του συνθέτη. Ένα μήνα μετά την πρώτη έκδοση του έργου και μετά από παραίνεση του φίλου του Jaeger, προστέθηκαν άλλα 100 μέτρα στο φινάλε μαζί με ένα μέρος από εκκλησιαστικό όργανο· αυτή είναι η τελική εκδοχή της παραλλαγής που παίζεται σήμερα 



Το ίδιο έργο για σόλο πιάνο





Κατά τον Έλγκαρ, η μουσική του πρωτότυπου θέματος συμβολίζει τη μοναξιά του καλλιτέχνη-δημιουργού. Γι αυτό και στο τέλος της παρτιτούρας παρέθεσε λόγια του Ιταλού ποιητή του 16ου αι. Torquato Tasso: Bramo assai, poco spero, nulla chieggio
λαχταρώ πολύ, ελπίζω λίγο, δεν ζητώ τίποτα...




26/1/14

Ένα τραγούδι για τον van Gogh

Starry Night, 1851, Jean-Francois Millet
Starry Night, 1893, Eduard Munch


Starry Night Over the Rhone, 1888, Vincent van Gogh
Η έναστρη νύχτα έτσι όπως αντανακλάται στον ποταμό Ροδανό, κλάδος του οποίου διασχίζει την πόλη Αρλ της Προβηγκίας, όπου είχε εγκατασταθεί ο van Gogh. Πίνακας που ζωγράφισε εκ του φυσικού [όπως και ιμπρεσιονιστές] κάτω από μια λάμπα αερίου...


Εμείς, όμως, μιλάμε για τον πίνακα Έναστρη Νύχτα
Starry Night, 1889, του Vincent van Gogh

Ο διασημότερος, ίσως, πίνακας του van Gogh, μετά τα Ηλιοτρόπια. Βρίσκεται στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης από το 1941. 
Απεικονίζει τη θέα από το παράθυρο του δωματίου του στο ψυχιατρικό κέντρο του Saint - Rémy της Προβηγκίας στη Ν. Γαλλία, όπου νοσηλεύτηκε μετά τον αυτοακρωτηριασμό του αριστερού αυτιού. 
Η σκηνή είναι μεν βραδινή αλλά ζωγραφίστηκε από μνήμης κατά τη διάρκεια ημέρας και πάντως όχι σε εξωτερικό χώρο όπως ο ίδιος θα προτιμούσε. Το κεντρικό τμήμα του πίνακα με τις ανάγλυφες πινελιές δείχνει ένα φλεγόμενο κυπαρίσσι σε πρώτο πλάνο και το χωριό Saint-Rémy κάτω από τον έναστρο ουρανό που στροβιλίζεται σε έναν χορό από δίνες. 
Αυτός, ακριβώς, ο χορός ερευνήθηκε από φυσικούς που κατέδειξαν ότι οι ζωγραφικές δίνες του Βαν Γκογκ ακολουθούν με ακρίβεια τους φυσικούς στροβιλισμούς που εμφανίζει λ.χ. ένας τυφώνας, μια ταραγμένη θάλασσα ή οι ανεμοστρόβιλοι. Ανάλυση των πινάκων στον υπολογιστή αποκάλυψε πως αυτές οι δίνες ακολουθούν συγκεκριμένους μαθηματικούς κανόνες που βασίζονται στη θεωρία του Ρώσου Andrey Kolmogorov [από τους σπουδαιότερους μαθηματικούς του 20ου αι. ο οποίος περιγράφει τη δυναμική του στροβιλισμού των ρευστών, διατυπώνοντας έτσι τις κλιμακώσεις Kolmogorov] και που αποτυπώνονται στον συγκεκριμένο πίνακα -και όχι μόνο σ' αυτόν- του Βαν Γκόγκ... 
Οι ειδήμονες, στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν κι άλλες περιπτώσεις εμφάνισης της θεωρίας του Κολμογκόροφ, εξέτασαν πίνακες κι άλλων ζωγράφων. Ωστόσο, φαίνεται πως μόνο ο Βαν Γκογκ είχε την διαισθητική ικανότητα. Η διάσημη Κραυγή του Edvard Munch  είναι μεν γεμάτη με παρόμοιες δίνες, που όμως δεν ακολουθούν τις μαθηματικές εξισώσεις. 

Η περίοδος στο άσυλο υπήρξε παραγωγικότατη. Μάλλον χρειάζεται μία [μόνο;] δόση τρέλας για να αποδώσει κανείς όλ’ αυτά στην τέχνη, αφού ο Βίνσεντ, τις μαθηματικές αυτές ρευστές αναταράξεις, τις ζωγράφιζε μόνο κατά την περίοδο των ψυχωτικών του κρίσεων, μιας και εντελώς διαισθητικά είχε αντιληφθεί τη δυναμική των φυσικών φαινομένων. Οι ‘ταραγμένοι’ αυτοί πίνακες ζωγραφίστηκαν λίγο πριν την αυτοκτονία του σε ηλικία 37 χρονών˙ σε μια περίοδο παραισθήσεων και απώλειας συνειδήσεως.

Ακολουθεί ένα εξαιρετικό video του Πέτρου Βρελλή [μηχανικού από καλλιτεχνική οικογένεια των Ιωαννίνων], ο οποίος δημιούργησε μια κινούμενη εκδοχή του πίνακα, δίνοντας κίνηση στις δίνες και μετατρέποντας τις ίδιες τις πινελιές σε μόρια που ρέουν. Εντυπωσιακό επίσης και το γεγονός πως, ο χρήστης μπορεί να αλληλεπιδράσει με τον πίνακα, αλλάζοντας με το χέρι του τη ροή των δινών που σταδιακά επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση. 


Επανερχόμεθα στον στόχο μας, το Starry Night του Vincent van Gogh, που έγινε και τραγούδι με τίτλο Vincent [ή Starry, Starry Night] του  Don McLean [ από το άλμπουμ American Pie του Αμερικανού  τραγουδοποιού]. Είναι μια αναφορά στον συγκεκριμένο πίνακα αλλά και σε άλλους όπως, The Potato Eaters, Sunflowers, κά. Ο McLean έγραψε τους στίχους το 1971, εμπνεόμενος προφανώς από την ανάγνωση ενός βιβλίου για τη ζωή του ζωγράφου…

Vincent ή Starry, Starry Night

Starry, starry night
Paint your palette blue and gray
Look out on a summer's day
With eyes that know the darkness in my soul

Shadows on the hills
Sketch the trees and the daffodils
Catch the breeze and the winter chills
In colors on the snowy linen land

Now, I understand, what you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen, they did not know how
Perhaps they'll listen now...

Starry, starry night
Flaming flowers that brightly blaze
Swirling clouds in violet haze
Reflect in Vincent's eyes of china blue

Colors changing hue
Morning fields of amber grain
Weathered faces lined in pain
Are soothed beneath the artist's loving hand

Now, I understand, what you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen, they did not know how
Perhaps they'll listen now...

For they could not love you
But still your love was true
And when no hope was left inside
On that starry, starry night
You took your life as lovers often do
But I could have told you, Vincent
This world was never meant for one
As beautiful as you

Starry, starry night
Portraits hung in empty halls
Frame less heads on nameless walls
With eyes that watch the world and can't forget

Like the strangers that you've met
The ragged men in ragged clothes
The silver thorn of bloody rose
Lie crushed and broken on the virgin snow

Now, I think I know what you tried to say to me
And how you suffered for your sanity
And how you tried to set them free
They would not listen, they're not listening still
Perhaps they never will...



28/12/13

Salut d’Amour...

Άγγλος συνθέτης και δάσκαλος βιολιού αυτός - Αγγλίδα λογοτέχνιδα αυτή. Αυτός γέννημα του 1857 - αυτή του 1848. Αντάμωσαν το 1886 όταν ο μεν έδινε μαθήματα συνοδείας πιάνου στην δε. Μετά από 3 χρόνια, ο Sir Edward William Elgar παντρεύεται την κατά 9 χρόνια μεγαλύτερή του, Caroline Alice Roberts παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς της για την κατώτερη κοινωνική του θέση, το διαφορετικό θρήσκευμα και την διαφορά ηλικίας τους [γι αυτό και την αποκλήρωσαν]. Αυτή όμως τον ενέπνευσε μουσικά τε και κοινωνικά, μιας κι ο ίδιος ένιωθε τον εαυτό του ξένο στους κύκλους της εποχής του όπου δέσποζαν οι ακαδημαϊστές, ενώ ο ίδιος ήταν αυτοδίδακτος συνθέτης. Ακόμη κι όταν πήρε τον τίτλο του βαρονέτου, είχε επίγνωση της 'ταπεινής' του προέλευσης. 

Στο μεταξύ διάστημα -στα 1888- η Alice του χαρίζει το ποίημά της The Wind at Dawn [γραμμένο στα 1880] ως δώρο για τους αρραβώνες τους, το οποίο ο συνθέτης μελοποιεί και κερδίζει το 1ο βραβείο £5 σε κάποιο διαγωνισμό. Το τραγούδι εμφανίστηκε στο Magazine of Music τον Ιούλιο του 1888, το 1907 δημοσιεύτηκε με αφιέρωση στον Γερμανό τενόρο Ludwig Wüllner, το δε 1912 ο Elgar το μετέγραψε για ορχήστρα.

Αλλά κι ο αρραβωνιαστικός δεν έμεινε πίσω. Χάρισε στην μέλλουσα σύζυγο ένα μικρό μουσικό κομμάτι για βιολί & πιάνο με τον γερμανικό τίτλο Liebesgruss [Χαιρετισμός της Αγάπης] μιας και η αγαπημένη του ήτο και γερμανομιλούσα. Έβαλε δε και –γαλλική αυτή τη φορά-  αφιέρωση: à Carice, που είναι συνδυασμός των ονομάτων Caroline Alice. Carice ονόμασαν αργότερα την κόρη τους. 
Ας σημειωθεί πως, ο μουσικολόγος Jerrold Northrop Moore, γνωστός για τα βιογραφικά και άλλα γραπτά για τη μουσική του Elgar, βρήκε πολλές ομοιότητες μεταξύ των δύο κομματιών.
Το Liebergruss διασκευάστηκε από τον ίδιο τον συνθέτη για πιάνο, τσέλο & πιάνο, καθώς και για μικρή ορχήστρα και δόθηκε στη δημοσιότητα το επόμενο έτος από την Schott & Co. Οι πωλήσεις ήταν όμως λίγες, ώσπου η εταιρεία άλλαξε τον τίτλο σε γαλλικό: Salut damour, αφήνοντας τον γερμανικό, Liebergruss, ως υπότιτλο και αναγράφοντας το όνομα του συνθέτη ως Ed.Elgar. Κι έτσι, το έργο πήρε τα πάνω του και έγινε ευρέως γνωστό και δημοφιλές.

Η πρώτη δημόσια παρουσίαση του Salut damour ήταν η ορχηστρική εκδοχή στο Crystal Palace του Λονδίνου στις 11 Νοεμβρίου 1889 υπό τον August Manns, η δε πρώτη ηχογράφηση του έγινε το 1915 για την Gramophone Company με ορχήστρα που διηύθυνε ο ίδιος ο συνθέτης.

Ορχήστρα

Bιολί & Πιάνο


1/12/13

Παράξενοι Ταξιδιώτες



Οι παράξενοι Ταξιδιώτες του Bruno Catalano ταξιδεύουν με μια βαλίτσα στο χέρι, κουβαλώντας ένα... κενό...

Ως πολίτες του κόσμου, ‘κάπου’ πηγαίνουν… αλλά ‘κάτι’ τους λείπει. Συχνά η ζωή αφήνει ένα αίσθημα κενού, εσωτερικού κενού, ότι κάτι χάθηκε απ’ τον αρχικό σκοπό. Την ίδια στιγμή όμως που το γλυπτό ‘αδειάζει’, την ίδια ‘γεμίζει’ ταυτόχρονα… Γιατί σε όποιο φόντο και να σταθούν, είναι σαν οι ταξιδιώτες αυτοί να βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα στο τοπίο που τους περιβάλλει.  
 

Το ταξίδι είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου. Αρκεί να είναι έτοιμος να αφεθεί και να δεχτεί την ενέργεια του τόπου που επισκέπτεται αλλά και να αφήσει τη δική του όπου σταθεί. Ο ταξιδιώτης που αποφασίζει να ταξιδέψει για να γνωρίσει τον κόσμο, τον εαυτό του γνωρίζει τελικά...

Εικόνες και εμπειρίες από τα μέρη που περιοδεύει τον σημαδεύουν και γίνονται κομμάτια της ζωής του. Το σώμα προσαρμόζεται, το μάτι γεμίζει, η καρδιά νιώθει, το μυαλό ανοίγει... Ναι, τα ταξίδια σε προικίζουν, σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο...
 
  Le Grand Van Gogh


Ο κύριος Bruno Catalano, αυτοπροσώπως! γεννήθηκε στη νότια Γαλλία το 1960. Στα 30 του αποφάσισε να ασχοληθεί με τη γλυπτική. Αυτοδίδακτος και με μεγάλο ταλέντο. Από τότε, έκανε πολλές εκθέσεις ανά τον κόσμο. Αναζητείστε τον εδώ 

Έχει δημιουργήσει μια εντυπωσιακή σειρά από γλυπτά με τον τίτλο οι ΤαξιδιώτεςΔέκα απ' αυτούς τοποθετήθηκαν στο λιμάνι της Μασσαλίας με αφορμή την ανακήρυξή της ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2013. Ίσως είναι οι σύγχρονοι μετανάστες...





Περιπλεύσαι πολλάς πόλεις καλόν
- Πλούταρχος -