6/8/09

Kenzaburo & Hikari Oe


Έξι Αμερικανοί στους δέκα εκτιμούν, 64 χρόνια μετά από το θλιβερό γεγονός, ότι η χώρα τους είχε απόλυτο δίκιο που έριξε ατομικές βόμβες στις ιαπωνικές πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι… [η συνέχεια εδώ]


Η πιο πάνω είδηση ανέσυρε απ' το χάος του μυαλού μου ένα ντοκυμαντέρ που πολλά χρόνια πριν είχα δει στην TV κατά την επέτειο της ημέρας αυτής. Είχε τον τίτλο: “Ο Kenzaburo Οe και ο γιος του, Hikari”, μια ιστορία που αποκαλύπτει τις άγνωστες δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης.



Ο Hikari ή­ταν α­κό­μα ζω­ντα­νός κι ε­γώ τον εί­χα στη σκέ­ψη μου πε­θα­μέ­νο. Φε­ρό­μουν στο παι­δί μου σαν να ήτ­αν νε­κρό κι ας βρι­σκό­ταν α­κό­μα στη ζω­ή. Συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ό­τι αυ­τό που έ­κα­να ήτ­αν έ­να τρα­νό δείγ­μα η­θι­κής δια­φθο­ράς. Ε­κεί­νη τη στιγ­μή σι­χά­θη­κα τον ε­αυ­τό μου για­τί δεν μπο­ρού­σα να δε­χτώ το γε­γο­νός ό­τι το παι­δί μου γεν­νή­θη­κε ε­λατ­τω­μα­τι­κό...

Το βρά­δυ της 6ης Αυ­γού­στου - τρα­γι­κή ε­πέ­τειος της έ­κρηξης της α­το­μι­κής βόμ­βας - ά­να­ψαν χι­λιά­δες φα­να­ρά­κια, ό­πως συ­νη­θι­ζό­ταν, στην επιφάνεια του πο­τα­μού που περ­νά α­πό το κε­ντρι­κό ση­μεί­ο της έ­κρη­ξης, στη Χι­ρο­σί­μα, προ­σφο­ρά στα θύ­μα­τά της. Ο Kenzaburo ά­φη­σε να ε­πι­πλεύ­σει και το δι­κό του φα­να­ρά­κι με γραμ­μέ­νο πά­νω το ό­νο­μα του γιου του... Ή­ταν 28 ετών, ό­ταν γεν­νή­θη­κε ο γιος του με ε­γκε­φα­λι­κή βλά­βη.
Συστάσεις
Σ’ έ­να προ­ά­στιο του Τό­κυο...
Hikari Οe: γεν­νή­θη­κε στις 13 Ιουνίου 1963 με ε­γκε­φα­λι­κή βλά­βη και εί­ναι δια­νο­η­τι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νος. Δυσκολεύεται να αρθρώσει λέξεις, 'βρήκε' όμως τη φωνή του μέ­σω της μου­σι­κής.
Kenzaburo Οe, πα­τέ­ρας του Hikari: Το 1994 του α­πο­νε­μή­θη­κε το Νό­μπελ λο­γο­τε­χνί­ας. Με την πέν­να του 'έδωσε' λόγο στο γιο του κα­τα­γράφοντας τα προ­βλή­μα­τα και τις χα­ρές που του εί­χε δη­μιουρ­γή­σει η συμ­βί­ω­ση μαζί του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Hikari εγχειρήθηκε και η ζω­ή του σώ­θη­κε παρά τις συμβουλές των γιατρών να το αφήσουν να πεθάνει… Τριών ε­τών, μό­λις και με­τά βί­ας α­ντι­δρού­σε στο κε­λά­ηδ­ι­σμα κά­ποιου που­λιού κι ο πα­τέ­ρας του άρ­χι­σε να του α­γο­ρά­ζει δί­σκους και τους ά­κου­γε ό­λους με προ­σο­χή. Τότε για πρώ­τη φο­ρά στη ζω­ή του ξε­στό­μι­σε μια λέ­ξη! Α­πό τό­τε οι γονείς άρχισαν ν’ α­να­ζη­τούν τρό­πους ε­πι­κοι­νω­νί­ας μα­ζί του... Εκπαιδεύεται σε ειδικό σχολείο και πα­ρου­σιά­ζει τα­χύ­τα­τη πρό­ο­δο στην ο­μι­λί­α του. Μόνο που οι κρί­σεις επιληψίας έρ­χο­νται α­προσ­δό­κη­τα, το σώ­μα κοκα­λώνει και χά­νει τις αι­σθή­σεις.
Μουσική - η γλώσσα του Hikari
Όταν εξέφρασε το ενδιαφέρον του για τη μουσική, οι γονείς κάλεσαν δασκάλα πιάνου για μαθήματα πιάνου. Δεν είχε όμως με­γά­λες προόδους και η δασκάλα άρ­χισε έ­να παι­χνί­δι μαζί του: ε­κεί­νος θα κα­τέ­γρα­φε τις νό­τες α­κού­γο­ντας μια με­λω­δί­α. Του ά­ρε­σε αυ­τό και άρ­χι­σε να ση­μειώ­νει τη μου­σι­κή απ’ τους δί­σκους που υ­πήρ­χαν στο σπί­τι. Ή­ταν το πρώ­το βή­μα για τη σύν­θε­ση... Η δασκάλα του έβλεπε πολ­λά γραμ­μέ­να στο τετρά­διο μου­σι­κής του: έ­να μέ­ρος σο­νά­τας του Beethoven, κάποιο μέρος από Bach... Κά­πο­τε πα­ρου­σί­α­σε την πρώ­τη του σύν­θε­ση, το “Valse Γε­νε­θλί­ων”, δώ­ρο στη μι­κρή του α­δερ­φή, που ή­ταν και το πρώ­το ο­λο­κλη­ρω­μέ­νο του έργο. Άρ­χι­σε να κά­νει τη μια σύν­θε­ση με­τά την άλ­λη. Όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του χειρούργου γιατρού του Μο­μπού­ο Μο­ρι­γιά­σου, που πέθανε από καρκίνο, ο Hikari εί­χε μια ο­ξύ­τα­τη κρί­ση ε­πι­λη­ψί­ας. Ό­ταν συ­νήλ­θε συ­νέ­θε­σε το 1984 στη μνήμη του το “Ρέκ­βιεμ για τον Μ”, για να εκφράσει τη θλίψη του. Α­πό τη νη­πια­κή του α­κό­μη η­λι­κί­α, σπά­νια ε­ξω­τε­ρί­κευε συ­ναι­σθή­μα­τα Κά­ποιες φο­ρές γε­λά­ει, αλ­λά πό­τε νιώ­θει θλί­ψη δεν το κα­τα­λα­βαί­νεις. Δεν έ­χει κλά­ψει πο­τέ του!
Hikari ο συνθέτης
Το κα­λο­καίρι του 1994 ή­ταν γε­μά­το γε­γο­νό­τα και για τους δύ­ο ά­ντρες και μέ­σα απ’ αυ­τά, ο δε­σμός α­νά­με­σα σε πα­τέ­ρα και γιο έ­γι­νε α­κό­μα ι­σχυ­ρό­τε­ρος. Έ­φτα­σε έ­να γράμ­μα α­πό τη Χι­ρο­σί­μα, που α­νέ­φε­ρε ό­τι έ­νας σύλλογος για άτο­μα με πνευ­μα­τι­κή α­να­πη­ρί­α ή­θε­λε να χρη­μα­το­δο­τή­σει μια μου­σι­κή βρα­διά στην ο­ποί­α θα πα­ρου­σια­ζό­ταν το έρ­γο του Hikari. Τα έργα του αποσπούσαν πολλούς επαίνους. Ο πατέρας πρό­τει­νε μια σο­νά­τα για φλά­ου­το και πιά­νο με τί­τλο ‘Χι­ρο­σίμα’. Τέ­λη του Ιου­νί­ου του 1994 έ­γι­νε η­χο­γρά­φη­ση της μου­σι­κής του στο Χο­κά­ι­το. Έ­παι­ζαν εξέ­χο­ντες μου­σι­κοί σε μια α­πό τις αί­θου­σες με την κα­λύ­τε­ρη α­κου­στι­κή. Μέ­χρι τότε οι συν­θέ­σεις του ή­ταν για φλά­ου­το και πιά­νο. Πρώ­τη φο­ρά τώ­ρα έ­γραφε μου­σι­κή για βιο­λί. Είχε κάνει μια δι­κή του έ­ρευ­να πά­νω στα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του ή­χου του βιο­λιού και συ­νέ­θε­σε το “Να­νού­ρι­σμα του Ιού­νη” έ­χο­ντας στο νου του το μή­να γέν­νη­σής του.
Η συναυλία
Το νέ­ο κομ­μά­τι για τη συ­ναυ­λί­α ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε, ο τί­τλος και η φόρμα του άλ­λα­ξαν και α­πό ‘Χι­ρο­σί­μα’ έ­γι­νε ‘Το Κα­λο­καί­ρι’ και αργότερα το 'Μακρύ Καλοκαίρι' σε μορ­φή σου­ί­τας. Στις 2 Αυ­γού­στου δί­νε­ται η συ­ναυ­λί­α για την ο­ποί­α ζη­τή­θη­κε α­πό τον Hikari να γρά­ψει τη μου­σι­κή τρεις μή­νες πριν. Κλή­θη­καν 100 μέ­λη του συλ­λό­γου, δια­νο­η­τι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­να ά­το­μα και οι οι­κο­γέ­νειές τους. Ο συν­θέ­της Οe καλείται στη σκηνή χει­ρο­κρο­τού­με­νος α­πό έ­να εν­θου­σιώ­δες κοι­νό πα­ρου­σί­α των συ­γκι­νη­μένων γονιών του. Τα λό­για που μπόρεσε να πει ή­ταν: ...Ευ­χα­ρι­στώ που α­κού­σα­τε τη μου­σι­κή μου...
.
.
...Τέσ­σε­ρεις μέ­ρες πέ­ρα­σαν α­πό την α­ξιο­μνη­μό­νευ­τη αυ­τή συ­ναυ­λί­α και φτάνει η ε­πέ­τειος της έ­κρη­ξης της α­το­μι­κής βόμβ­ας. Η οι­κο­γέ­νεια Οe ε­πι­σκέ­πτε­ται τον πο­τα­μό που περ­νά α­πό το κε­ντρι­κό ση­μεί­ο της έ­κρη­ξης. Κι αυ­τή τη χρο­νιά πολ­λά φα­να­ρά­κια ε­πι­πλέ­ουν στην ε­πι­φά­νεια του πο­τα­μού.
Έ­τσι ή­ταν κι ό­ταν γεν­νή­θη­κες ε­σύ...
Στην ί­δια αυ­τή πό­λη ο Kenzaburo Οe σκέ­φτη­κε κά­πο­τε το θά­να­το του γιου του...

9 σχόλια:

Global Greek είπε...

Σοκαριστική η στατιστική…
Τυχερός ο Oe που είχε τέτοιο πατέρα που τον αντιμετώπισε ως άνθρωπο κι όχι ως ανάπηρο που με την αγάπη του τον στήριξε και τον βοήθησε να αναπτύξει το ταλέντο του.
Το μεγαλείο και η αρρώστια της ανθρωπότητας μέσα στην ίδια ιστορία..

Skouliki είπε...

Καλό καλοκαίριιιιιιιιιιιιιι

kisses

b|a|s|n\i/a είπε...

παράπλευρες απώλειες. παράπλευρες ζωές. σοκ για την ανθρωπότητα. δέος για ανθρωπότητα. την δύναμή της και την θέλησή της.

Newton είπε...

Πολύ αμφιβάλω αν έχουν ιδέα οι Αμερικάνοι (οι περισσότεροι), έστω και στο ελάχιστο, για την ιστορία δημιουργίας της ατομικής βόμβας, τον σκοπό που τις έριξαν και τους ανθρώπους που το διέταξαν.

Έχω διαβάσει και δει αρκετές ιστορίες σαν αυτή και γενικώς πιστεύω ότι η ρίψη των ατομικών βομβών είναι από τα πιο τραγικά συμβάντα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βλέπεις δεν ήταν μόνο τα θύματα εκείνης τις στιγμής αλλά και πολλές γενιές έπειτα. Οι Αμερικάνοι έχουν μια εμμονή στην ποιότητα, θέλουν αυτό που κάνουν να διαρκεί στο χρόνο!

ρ-ί-τ-σ-α είπε...

εσηκώστηκεν η τρίχα μου!

habilis είπε...

Oμορφο post !
Aναγέννηση απο την καταστροφή.
Πάντα κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν την γλυκιά δημιουργική δύναμη.

Phivos Nicolaides είπε...

Συμφωνώ με τον Newton και να προσθέσω το εξής: Οι Αμερικάνοι να μην ξεχνούμε, απάντησαν σύμφωνα με τα όσα ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ τους πληροφορούν τα ΜΜΕ της χώρας. Η πλύση εγκεφάλου όπως φυσικά και σε άλλες χώρες, ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τις αντιλήψεις των ανθρώπων..

ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) είπε...

Δεν είμαι 100% ενάντια της χρήσης των ατομικών βομβών μιας και οι Γιαπονέζοι ήταν τόσο φανατισμένοι που πιθανόν θα σκοτωνόντουσαν όλοι για να προστατέψουν τη χώρας τους.

Φυσικά με αν και υποθέσεις δεν γράφεται η ιστορία.

JamanFou είπε...

Global Greek,
έχει δίκιο ο Phivos πιο κάτω... Ο αμερικάνικος λαός τελικά ζει στον κόσμο του.

Skouliki,
ακόμη εδώ είσαι???

Ανταποδίδω


b|a|s|n\i/a,
σοκ από ΚΑΘΕ άποψη, πράγματι


Newton & Phivos,
έχετε μεγάλο δίκιο...


ρ-ί-τ-σ-α
μπρρρρρ!


habilis,
πράγματι, ζωή απ' τη στάχτη


ΙωάννηςΚ,
ας τους άφηναν να επιλέξουν οι ίδιοι τον τρόπο θανάτου τους