2/2/08

Ψεύτικες μνήμες; Εμφύτευση ψεύτικων αναμνήσεων;


- Λαμβάνει χώρα στη ζωή μου κάποιο γεγονός-εξωτερικό ερέθισμα, λ.χ. γνωρίζω ένα πρόσωπο.
- Μέσω των αισθήσεων μου το παρατηρώ: το βλέπω, ακούω τη φωνή του, οσμίζομαι το άρωμά του, το αγγίζω ίσως, το γεύομαι [;]...
- Ο ιππόκαμπος στον εγκέφαλό μου, μετατρέπει/αποτυπώνει/εντυπώνει τα εξωτερικά αυτά ερεθίσματα σε ανάμνηση. Βέβαια, ο ιππόκαμπός μου είναι μόνο μία περιοχή ‘αναμονής’ κοντά στον ακουστικό μου πόρο, και το πρώτο βήμα σε μια περίπλοκη διαδικασία. Μόλις η ανάμνηση ‘εγκατασταθεί’ στον εγκέφαλο, τα ‘συστατικά’ της διαχωρίζονται.
- Αργότερα, με το που ακούω το όνομα ή τη χροιά της συγκεκριμένης φωνής ή με το που μυρίζομαι το ίδιο εκείνο άρωμα, τα ‘συστατικά’ επανενώνονται προσφέροντάς μου ολοκληρωμένη την εικόνα.
Τότε είναι που ανακαλώ στη μνήμη μου την ανάμνηση εκείνου του προσώπου.
- Κάθε φορά όμως που ανακαλώ το γεγονός, η μνήμη μου αλλοιώνεται: χρωματίζεται από προγενέστερες αναμνήσεις γεγονότων που ακολούθησαν, από αναμνήσεις ή υποδείξεις άλλων… κοκ. Κι αυτό διότι με την μακροχρόνια πρόσθεση πληροφοριών στη μνήμη μου, οι παλιές αναμνήσεις αποβάλλονται, αντικαθίστανται, τσαλακώνονται ή στριμώχνονται σε κάποια γωνιά.
Κρίμα βέβαια που χάνω ή αλλοιώνονται οι ωραίες αναμνήσεις με το πέρασμα του χρόνου· ευτυχώς όμως που χάνω και τις πολύ κακές, αφού έτσι απαλύνονται οι παλιές μου στενοχώριες που προκλήθηκαν από εκείνες.
- Αυτό όμως που τελικά 'σβήνει' είναι η αρχική αντίληψη, η πραγματική εμπειρία των γεγονότων.
- Η αλήθεια και η πραγματικότητα, ιδωμένες μέσα από το φίλτρο των αναμνήσεων μου, δεν είναι αντικειμενικά γεγονότα, αλλά υποκειμενικές πραγματικότητες…

Έχω, λοιπόν, αναμνήσεις ή απλώς αναμνήσεις των αναμνήσεων των αναμνήσεων μου;
Μήπως αυτό που θυμάμαι είναι αυτό που θυμόμουνα να θυμάμαι;

Έχω τόσο αλλοιωθεί... δε με θυμάμαι πια!
Και επιπλέον:

Φαίνεται πως οι αστυνομικοί και οι ανακριτές είναι δυνατό να εμφυτεύουν μέσω της υποβολής, ψεύτικες αναμνήσεις στους ανακρινόμενους. Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο ευάλωτοι στην υποβολή, που μπορεί να πειστούν ότι είναι ένοχοι εγκλημάτων που δεν έχουν διαπράξει. Στις ανακρίσεις, ένα μεγάλο μέρος από αυτό που συμβαίνει – άθελα ή ηθελημένα [;] - είναι …μόλυνση των αναμνήσεων!
Το κλειδί της υποβολής, είναι να προστεθούν στοιχεία αφής, γεύσης, ακοής και όσφρησης στην ιστορία που εμφυτεύεται. Είναι οι λεπτομέρειες από τις αισθήσεις που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να ξεχωρίζουν τις αναμνήσεις τους. Αν διαποτίσεις την ιστορία μ' αυτές, θα διακόψεις αυτή τη διαδικασία ανάκλησης από τη μνήμη.
Να φοβάμαι πια και τη σκιά μου;


Με τούτες και κείνες τις ανακλήσεις, αλλοιώθηκε τόσο η μνήμη μου, ώστε δεν θυμάμαι πια τι δανείστηκα κι από πού, τι είναι δικό μου και τι ξένο! Καλού-κακού αναζητήστε τις πηγές μου εδώ, εκεί , παρέκει και πιο πέρα.


6 σχόλια:

KitsosMitsos είπε...

Καλημέρα.
Προσθέτοντας στις σκέψεις αυτές, μην ξεχνάμε ότι οι αναμνήσεις του καθενός δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά η προσωπική πραγματικότητα του καθενός. Κι αυτό γιατί ενώ όλοι μπορεί να βλέπουμε το ίδιο γεγονός, ο καθένας το μεταφράζει ανάλογα με τα βιώματα, τα πιστεύω και τα θέλω του.

marianaonice είπε...

Πόσο δίκιο έχεις!!! Τελικά μήπως όπως και ο Πλάτωνας είπε δεν βλέπουμε το πραγματικό αλλά το είδωλό του;
Και μήπως αυτός ο κόσμος δεν είναι ο αληθινός αλλά η ανάμνηση του αληθινού;
Ωραίος ο προβληματισμός σου jf και σηκώνει πολλή κουβέντα.
Καλό απόγευμα Κυριακής.

JF είπε...

Kitsosmitsos: έχεις δίκιο για την προσωπική πραγματικότητα του καθενός μας...

marianaonice: τουλάχιστον η ανάμνηση αυτή -έστω και 'ψεύτικη'- να απεικονίζει έναν κόσμο καλύτερο του αληθινού. Γίνεται;

in the sky είπε...

φυσικα και γινεται...
μια αναμνηση μπαινει στο χρονοντουλαπο του μυαλου μας κι οταν την ξεθαψουμε συνειδητοποιουμε πως διαφορετικα την ειχαμε βιωσει...αυτο ομως δεν την καθιστα ψευτικη-μονο υποκειμενικα πραγματικη....
φτιαχνουμε μια αναμνηση ωραιοποιημενη-η αλλοτε υποβαθμισμενη?-και αυτο αποτελει μια ακομα δυναμη των ανθρωπων για να μπορεσουν να αντιμετωπισουν το σημερα,το τωρα και το εδω...

JF είπε...

on the sky: Το πιστεύω, παρά το ερώτημά μου :-)
Συνήθως ο φακός του παρελθόντος -στιγμή της βίωσης του γεγονότος- είναι μεγεθυντικός. Το ίδιο γεγονός ιδωμένο στο παρόν, δε χρειάζεται φακό γιατί τα πράγματα έχουν πια τις φυσιολογικές τους διαστάσεις. Τις περισσότερες φορές ωραιοποιημένες, όπως το λες.

Την καληνύκτα μου

Roadartist είπε...

γίνεται.... :)