18/10/08

Α-φάνταστη ...γνώση!

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο
και θα περίμενα να βγει ο ήλιος !

Johny Welch ή Gabriel Garcia Marquez



Πόσες φορές δεν έχει τύχει να ‘αδειάσει’ η σκέψη
μπροστά σε μια φράση, σε μια φωτογραφία ή έναν πίνακα…


...σαν τον πάγο που λειώνει·
τι ταπεινότητα
!

Λάο Τσε

…και να ζηλέψει το μυαλό που το σκέφτηκε,
τα χείλη που το είπε, τα χέρια που το έγραψε ή το ζωγράφισε…



Θέλω ένα πιστόλι· να το γεμίσω χρώματα… να πυροβολήσω τη νύχτα !!!


Ποια ποίηση, ποια μουσική, ποια ζωγραφιά!
Η παιδική φαντασία σ’ όλο της το μεγαλείο!! [κλικ]

Ένα βράδυ καλοκαιριού στην εξοχή, κι ενώ βασίλευε η ηρεμία και κοιμήθηκαν τα φώτα και σκαρφάλωσαν στον ουρανό τ’ άστρα, ένα τρίχρονο κοριτσάκι ζήτησε απ’ την εμβρόντητη μαμά του ένα πιστόλι να πυροβολήσει τη νύχτα με ...χρώματα!





Και σκέφτομαι: πού να κρύβεται άραγε και χάνεται όλος αυτός ο παιδικός πλούτος μέσα στον κόσμο των μεγάλων;
Και παίρνω αμέσως την απάντηση, μέσα από μια συνέντευξη στο Βήμα, του γνωστού ...παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά, συγγραφέα Παιδικής Λογοτεχνίας και Καθηγητή Εγκληματολογίας σε Πανεπιστήμιο της Αγγλίας.
Η ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και η καλλιέργεια της φαντασίας είναι από τις πλέον παραμελημένες πλευρές των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων, τα οποία αντί να εμπνέουν και να δίνουν φτερά, συνθλίβουν και καταθλίβουν τα παιδιά με τη δυσανάλογη έμφαση στη συσσώρευση γνώσεων. Είναι κοντόφθαλμο - γράφει ο Τζον Γούτσον - τα σχολεία να παραγεμίζουν τα παιδιά σαν γαλοπούλες με στείρες γνώσεις, ενώ αφήνουν τη φαντασία τους να λιμοκτονεί. Τα παιδιά εισέρχονται στο σχολείο προικισμένα με πλούσια φαντασία και αποφοιτούν με φαντασίες ατροφικές ή απονεκρωμένες. Οταν επισκέπτομαι σχολεία με εντυπωσιάζει η ευρηματικότητα των νηπίων. Βλέπω λίγα χρόνια αργότερα τα ίδια παιδιά να έχουν χάσει αυτή τη μαγική σπίθα, κουρασμένα και αγχωμένα να φέρονται σαν ρομπότ ή πιόνια. Μαθαίνουμε να υπηρετούμε την πραγματικότητα, ενώ θα έπρεπε να μαθαίνουμε να την ξεπερνάμε. Την πρόοδο δεν την πυροδοτεί η γνώση, αλλά η φαντασία.
Εξάλλου, η πείρα μου ως εγκληματολόγου μού έχει διδάξει ότι όσο περνά ο καιρός τόσο πιο καχύποπτοι γίνονται οι γονείς, με αποτέλεσμα να φυλακίζουν τα παιδιά τους στους τέσσερις τοίχους, από φόβο μήπως απαχθούν, βιαστούν, κτλ. Το παιδί, όπως είναι φυσικό, αντιδρά, κάνει τη δική του επανάσταση βιώνοντας εικονικούς κόσμους μέσω ηλεκτρονικών παιχνιδιών, που πολύ συχνά είναι πιο επικίνδυνοι για το μυαλό και την ψυχοσύνθεση από την ίδια την πραγματικότητα.
Σε τελική ανάλυση, όσο περνούν τα χρόνια τόσο μειώνονται οι επιλογές των παιδιών για ουσιαστικά θεάματα. Οχι πολύ μακριά από σήμερα, στη δεκαετία του '80, άνοιγες την τηλεόραση το απόγευμα και ήταν γεμάτη από παιδικά προγράμματα. Ο ανταγωνισμός των καναλιών έχει πλέον εξορίσει ό,τι αφορά τα παιδιά τα ξημερώματα, λες και οι μικροί θεατές πάσχουν από αϋπνία. Πρέπει όμως να ασχοληθούμε με την πιο προσωπική, αθέατη πλευρά των παιδιών μας, αν θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι τα θεάματα που πραγματικά τα αφορούν.









11 σχόλια:

Phivos Nicolaides είπε...

Σημειώνεις ότι "Η ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και η καλλιέργεια της φαντασίας είναι από τις πλέον παραμελημένες πλευρές των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων, τα οποία αντί να εμπνέουν και να δίνουν φτερά, συνθλίβουν και καταθλίβουν τα παιδιά με τη δυσανάλογη έμφαση στη συσσώρευση γνώσεων". Όταν τα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα έχουν τέτοιες ελλείψεις, φανταστείτε πώς εκπαιδευτήκαμε εμείς με τα παλαιότερα συστήματα...

Roadartist είπε...

..καλησπερα..
Αν σκεφτόμασταν ή παρατηρούσαμε γυρω μας τη φύση, τα αντικείμενα και τους ανθρώπους με τη ματιά των πιτσιρικάδων θα είμασταν πάρα πολύ διαφορετικοί ως κοινωνία.
Εχουνε σοφία τα παιδιά! Απλά οι μεγαλύτεροι μέσα στη βιασύνη και στο άγχος τα παραβλέπουνε..θα είχαμε να διδακτούμε πολλά από αυτά..Αν πιασεις συζητηση σημερα με ενα παιδι, θα δεις οτι στο τέλος θα σου διδάξει αυτό πράγματα. Οπως την αθωότητα, τη παιδικότητα, τη φαντασία, την ομορφιά της απλότητας.. Οτι πλέον πάει να εκλείψει.

"Θέλω ένα πιστόλι· να το γεμίσω χρώματα… να πυροβολήσω τη νύχτα !!! "

Πολύ όμορφη ανάρτηση.

phlou...flis είπε...

Τα παιδιά είναι το μέλλον αυτού του κόσμου. Μα αν τον πλανήτη αυτόν στον οποίον ζούμε τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας και τον καταντήσαμε σα τα μούτρα μας, που θα πα να ζήσουν αυτά;

habilis είπε...

Τό θαύμα θα είναι η φαντασία τών παιδιών να απιβιώσει απο την επιστημονική εκπαίδευση και απο τις προσδοκίες τού μπαμπά και της μαμάς...

KitsosMitsos είπε...

Όντως μας λείπει η φαντασία γιατί πολύ απλά δε φροντίζουμε να την καλλιεργούμε αλλά την παίρνουμε κονσερβοποιημένη - βλ. τηλεόραση...
Την καλημέρα μου.

JamanFou είπε...

Phivos Nocolaides,
συνήθως όταν λέμε σύγχρονο, εννοούμε και εξελιγμένο. Στην περίπτωση της εκπαίδευσης δεν ισχύει, παρά την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας…

Roadartist,
τα παιδιά ζουν στους ρυθμούς της φύσης· ρυθμούς που κάνουμε το παν να τους αποδιοργανώνουμε

JamanFou είπε...

Phlou-flis,
…και η κατάντια μας συνεχίζεται χωρίς σταματημό!

Habilis,
αυτή είναι η επόμενη μεγάλη πληγή. Η πραγμάτωση των ονείρων των γονιών…

KitsosMitsos,
τηλεόραση! το άλλο μεγάλο σχολείο…

Meropi είπε...

Κι εγώ θέλω ένα πιστόλι γεμάτο χρώματα να πυροβολήσω και να γεμίσω τη ζωή μου με νόημα....
Καλημέρα Jamanfou μου

NEWTON είπε...

Νομίζω ότι η φαντασία και η δημιουργικότητα είναι αλληλένδετα και έχουν σαν πηγή τους τη φύση, τον ουρανό τη θάλασσα... εγκλωβισμένοι στα διαμερίσματα και στις πόλεις με μια τηλεόραση μπροστά τι φαντασία να πηγάζει;

marianaonice είπε...

Τι όμορφη ανάρτηση!
Α-φάνταστη γνώση! Τα λέει όλα ο τίτλος!
Την πρόοδο δεν την πυροδοτεί η γνώση αλλά η φαντασία!! Μεγάλες αλήθειες είπε ο Ευγένιος Τριβιζάς!
Στερήσαμε από τα παιδιά τη φαντασία και τα κάναμε ...γέρους!!
Καλό ξημέρωμα jamanfou μου!

JamanFou είπε...

Meropi,
σου το εύχομαι ολοψύχως !

Newton,
Ας μη ξεχνάμε όμως πόσο πολύ χρόνο απασχολεί τα παιδιά το σχολείο. Και πώς αυτό το κενό -που σωστά περιγράφεις- θα μπορούσε να καλυφθεί εν μέρει απ’ αυτό.

Marianaonice,
ευχαριστώ! Όπως λέει κι ο newton, τους στερούμε τη φύση, μα και το σχολείο δεν αναπληρώνει τίποτε…
Καλή σου μέρα