Σκέτη απόλαυση!!

Τραγούδησε από Mozart και Verdi έως Strauss και Brahms, μα και δικές της συνθέσεις καθώς και του accompanist της Cosme McMoon. Έχει κάνει διάφορα cds με άριες κλπ εκ των οποίων και το Florence Foster Jenkins, The Glory (????) of the Human Voice

Florence Foster Jenkins (1868–1944), Αμερικανίδα soprano που έγινε γνωστή για τις φωνητικές της… ανικανότητες! Θεόφαλτση, χωρίς αίσθηση ρυθμού, τόσο που ο πιανίστας της έπρεπε να κάνει ‘ακροβατικά’ για να καλύπτει τις αρρυθμίες και τις παραφωνίες της. Ωστόσο, έγινε εξαιρετικά δημοφιλής γιατί κέντριζε την περιέργεια του κοινού που ενθουσιασμένο την ενθάρρυνε να τραγουδά.

Από νωρίς εξέφρασε την επιθυμία να τραγουδήσει, μα οι γονείς της κάτι ήξεραν… Όσο ζούσε ο πατέρας της ένιωθε καταπιεσμένη, μα όταν πέθανε, άφησε αμύθητη περιουσία κι έτσι η Jenkins ξεκίνησε μαθήματα τραγουδιού αλλά όχι για να τραγουδά σε κοινό. Αυτό το κατάφερε όταν πια πέθανε και η μητέρα της, και έτσι αφέθηκε εντελώς ελεύθερη να ακολουθήσει το δρόμο τής σόλο καριέρας. Ήταν τότε περίπου 60 χρονών!

Ήταν πεπεισμένη για το μεγαλείο της, ενώ σύγκρινε τον εαυτό της με φτασμένες ντίβες της εποχής. Κάθε της εμφάνιση ήταν αξέχαστη διότι δεν ήταν απλά μια μουσική παράσταση αλλά θεατρινίστικη και χορευτική με τα κατάλληλα κοστούμια και ανάλογη του έργου. Γενικά ήταν ιδιαίτερα απολαυστική στις εμφανίσεις της, το δε κέφι του κοινού η ίδια το εκλάμβανε ως ενθάρρυνση, αποδίδοντάς το σε ανάλογες αντιδράσεις του κοινού κατά την εμφάνιση του Frank Sinatra που την εποχή εκείνη ξεκινούσε την καριέρα του…!

Στις κριτικές που της γίνονταν, απαντούσε πως, μπορεί ο κόσμος να λέει πως δεν μπορώ να τραγουδήσω, αλλά κανείς ποτέ δεν είπε πως δεν τραγουδώ! Η ίδια δεν ήταν σε θέση να ακούει τα φάλτσα της, είχε όμως τη σοφία να κάνει περιορισμένες εμφανίσεις. Σε ηλικία 76 χρονών, και υποκύπτοντας στη… λαϊκή απαίτηση, εμφανίστηκε στον μεγάλο τελικό στο Carnegie Hall στις 25 Οκτωβρίου 1944. Εκείνο το βράδυ έπρεπε να επιδείξεις ταυτότητα για να πλησιάσεις το Carnegie Hall... Τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί αρκετές εβδομάδες πριν, ενώ πέθανε ένα μήνα αργότερα σε ηλικία 76 ετών.

Αναβίωση του φαινομένου Jenkins  έγινε το 2001 και 2005 με έργα αφιερωμένα στη ζωή της. Η σταρ που υποδυόταν την Jenkins, είχε πει πως είναι δύσκολο να προσπαθείς να τραγουδάς  φάλτσα. Για λίγο ίσως, μα για μεγάλο διάστημα, πληγώνεσαι. 
Μετά το θάνατό της πολλοί προσπάθησαν να μιμηθούν τις παραφωνίες της. Μα κανείς δεν το πέτυχε, γιατί αυτή παραήταν… αληθινή!

Çiftetelli ala Bach! ...ή... Όταν το Τσιφτετέλι συναντά τον Μπαχ!

Η Σύνθεση του Τσιφτετελιού...

...και η Αντιστικτική Αποσύνθεσή του! αλα Μπαχ

Τέλι-τέλι-τέλι… εν τέλ[ε]ι... Çiftetelli

Λάγνος χορός που επικεντρώνει το βλέμμα σε ενδεικτικά σημεία της γυναικείας θηλυκότητας εν ώρα αισθησιακού κουνήματος του στήθους και της κοιλιάς, καθώς και του λικνίσματος των γοφών, του  σπασίματος της μέσης, των κινήσεων των χεριών και πάει λέγοντας…
Κατά μίαν ετυμολογία, σημαίνει διπλή [Çifte] χορδή [telli], αφού οι παλιοί ανατολίτες μουσικοί χόρδιζαν τις δύο ψηλότερες χορδές του βιολιού σε απόσταση οκτάβας, ώστε η μελωδία να ηχεί ενισχυμένη.

Κατά μία δεύτερη, σημαίνει το τέλι [χορδή ≈ μουσική] του τσίφτη - μερακλή και καραμπουζουκλή, που μια χαρά περνά,  καθώς αρέσκεται [νυν και αεί] να βλέπει γυναίκες να χορεύουν με αισθησιασμό.

Χορός γυναικείος το Çiftetelli, χορός ανδρικός το Zeibekiko / Zeybekiko, εκ του Zeibek / Zeybek ορμώμενος, του άτακτου δηλαδή στρατιώτη της οθωμανικής αυτοκρατορίας του 17ου αι. ή κατ' άλλους του Τούρκου χωριάτη. 

Ενίοτε και το Ζεϊμπέκικο συναντά τον Μπαχ... έτσι όπως ορίζεται στα Πεζά Κείμενα του Μποστ, Μια νύχτα στον Αιγάλεω !

Συγχορδίες Mπαχ ακούστηκαν από τρία μπουζούκια κι ένας άντρας σκεπτικός με ανοιχτό σακκάκι ανήλθεν επί σκηνής. Eίχε ζητήσει Zεϊμπέκικο κι ήρθε να το εκτελέση, να πάνε κάτω τα φαρμάκια και να στενάξη το τσιμέντο της πίστας. H ορχήστρα άρχισε να παίζη. O άντρας, μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα, έκφραση πικρή και τα μάτια κάτω, στάθηκε στη μέση ακίνητος, σαν για να ισορροπήση, άνοιξε τα χέρια του φτερούγες, σαν το πονεμένο πουλί, κι άρχισε τις φιγούρες του. Ήταν καλός χορευτής. Δεν ήταν «εκ του κόσμου τούτου». Mας είχε γράψει στα παπούτσια του, μας αγνοούσε, μας είχε εξαφανίσει. Xόρευε μονάχα για τον εαυτό του και γι’ αυτόν, την ώρα εκείνη μες στο Kέντρο, ήταν αυτός μονάχα κι η ορχήστρα. Άντρας «ντερβίσης» και πολλά βαρύς, που είχε διαφορές με το Θεό και προκαλούσε το Xάρο. Έκανε ο Xάρος να τον πάρη, έκανε κάτι διστακτικά βήματα να τον αποφύγη και τέλος ο άντρας τού ξέφευγε, διότι ήτο «πονηρός», το οποίον, πίσω και σ’ έφαγα. Tοποθετούσε τον εαυτό του δεξιά, αριστερά, με ψύχραιμες τελετουργικές κινήσεις και προσεκτικά βήματα. Kαμμία του κίνηση δεν ήταν τυχαία. Kάθε του βήμα το ζύγιζε και το μελέταγε επισταμένως, μην πατήση νάρκη. Tο παραμικρόν μπορούσε να του στοιχίση τον Θάνατον. Ήταν «σκάκι των ποδών» και το πράμα ήθελε σκέψη. Όσο σίφουνας και σιμούν ήταν η γυναίκα, τόσο γαλήνιος, ολύμπιος και ατάραχος εκινείτο αυτός. Ήταν το ρελαντί εκείνης σε ανάλυση κινήσεων. Ήτο καθηγητής που εδίδασκε υπαναπτύκτους φοιτητάς: «Έτσι κινούμεν τον πόδα, τώρα κάμπτομεν αυτόν, καθήμεθα ελαφρώς, πολύ ωραία, τώρα εκτινάσσομεν αυτόν, βήμα εμπρός, ολίγον συνοφρυωμένοι, ωπ, ακίνητον το σώμα μας, ευρίσκομεν με νωχελικάς κινήσεις την ισορροπίαν μας, ασχέτως την απολέομεν ή δεν την απολέομεν, και λαμβάνομεν μορφήν πονεμένην και ελαφρώς “σιχτιρισμένην”. Λαμπρά. Tο αυτό τώρα. Kαι προσοχή, κύριοι. Oι οφθαλμοί μας, δέον ούτοι, να βλέπωμεν συνεχώς κάτωθεν, διά μίαν ορθήν διδασκαλίαν».

Ολίγον ακόμη χούμορ περί του Ζεϊμπέκ, εδώ

Έρωτες... μέχρι θανάτου!

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν… εσύ που κεντάς όποιον κι αν σημαδέψεις με τα βέλη σου. Έρωτα συ, που ξαγρυπνάς στα τρυφερά τα μάγουλα των κοριτσιών που δρασκελάς πάνω απ' τις θάλασσες και χώνεσαι στους κήπους των σπιτιών, κανείς δεν γλιτώνει από σένα, ούτε θεός, ούτε κοινός θνητός, μα όποιον τον αγγίξεις, τον τρελαίνεις...

Έρωτα, ανίκητε σε κάθε μάχη, θα προλάβεις άραγε, με τα χρόνια, να μετουσιωθείς σε αγάπη? ή οι όρκοι σου θα ξεθωριάσουν με την πρώτη νεροποντή?

Ο αμίμητος σατιρικός ποιητής Ανδρέας Λασκαράτος άντεξε! τουλάχιστον ως την 50ετηρίδα των γάμων του, όταν έγραφε το παρακάτω:

Γέρως και γραία, φαίνονται αδέξιο ν’αγαπηώνται,

μα έχει μυστήρια η σύζηση που δύσκολα αννογηώνται.

Είνε είδη αγάπης διάφορα ‘σαν των τριαντάφυλλώνε·

κι ένα από τα ιερώτερα των γέρο-συζυγώνε.

Γεράζοντας τ’ ανδρόγυνα με αγάπη ανάμεσότους,

πλάθουν με την αγάπη τους και τον Παράδεισό τους.

Εμένα η Πηνελόπη μου έτσι προεστή όπως τώρα,

ειν’ της καρδιάς μου γέμισμα, γλυκειάς χαράς πληθώρα.

Τήνε κοιμούν’ τα χάιδια μου, τα ‘γκαρδιακά φιλιά μου,

τήνε ξυπνούν η αγάπες μου και τ’αγκαλιάσματά μου.

Αχ, νέοι και νέες, χαιρόσθενε τη σημερνήσας νεότη,

μα οικοδομείτε θέλγητρα και για την γεροντότη.

Σ’ έλαβα, Πηνελόπημου, νέα, παρθένα, ωραία,

Στην αγκαλιά μου εγέρασες, και σ’ αγαπάω και γραία.

Ο γόης ηθοποιός του Hollywood Charles Boyer -για όσους τον θυμούνται- υπήρξε τσαχπίνης, όμορφος και εραστής των πιο διάσημων και ωραίων γυναικών της ασπρόμαυρης οθόνης. Μα γι’ αυτόν υπήρξε μόνο μια γυναίκα για 44 χρόνια. Δυο μέρες μετά το θάνατό της από καρκίνο, την ακολούθησε καταναλώνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών. Αυτοί δεν έφυγαν μαζί...

Αυτό το ζευγάρι όμως αποφάσισε να φύγει μαζί, όπως μαζί έζησε για 54 χρόνια. Ωστόσο, διάλεξε μια νέα μέθοδο, τουλάχιστον ανώδυνη. Είναι μια ‘παθητική’ βοήθεια σε αυτοχειρία· βοήθεια που την παρέχει η οργάνωση υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, Dignitas! Ιδρύθηκε το 1998 στη Ζυρίχη και σύνθημά της είναι Ζωή με αξιοπρέπεια, θάνατος με αξιοπρέπεια. Μόνο που επιβάλλεται να γίνει ένα [τελευταίο] ταξιδάκι στην Ελβετία, καθώς μόνο η ελβετική νομοθεσία την επιτρέπει και δέχεται να βοηθήσει ξένους να τερματίσουν τη ζωή τους. 

Και τώρα που τον γιορτάσαμε τον Άγιο, και δώσαμε όρκους βαρυσήμαντους μέχρις αιωνιότητας, να δω πόσο συνεπείς θα φανούμε.
Δηλώνεις ερωτευμένος?... Απόδειξη!!!

Εγώ πάντως, με αγαπώ τόσο πολύ που θέλω να πεθάνω μαζί μου!

Η πιανίστρια, ο Σουρής και το αριστερό χέρι

Τόσο πολύ χριστιανικά
κινείς τα δάχτυλά σου
που δε γνωρίζει η δεξιά
τι ποιεί η αριστερά σου!

…είχε γράψει ο αθάνατος Σουρής για κάποια αδέξια πιανίστρια!

Βέβαια, η νεαρά πιανίστρα δεν έκανε και κάτι το μεμπτό· ίσα-ίσα που εφάρμοζε το πολύ χριστιανικό μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου… και έτσι συνέχιζε να χτυπά το χορδό-κρουστο όργανο ομοίως και τ’ αυτιά του αχτύπητου Σουρή.

Άραγε, δε θα ήταν καλύτερα γι αυτήν -και για τη μουσική επίσης- αν μελετούσε πιανιστικά έργα που έχουν γραφεί μόνο για ένα χέρι και μάλιστα το αριστερό? [Ποιος είπε πως παραμελούνται οι αριστερόχειρες?] Ίσως τότε να διέπρεπε σ’ αυτό το ρεπερτόριο, ποιος ξέρει…

Να ένα μέρος του ρεπερτορίου που γράφτηκε από ανάγκη για συγκεκριμένους πιανίστες εξαιτίας προσωρινών ή μόνιμων μειονεκτημάτων τους:

-η Chaconne σε D Minor του JS Bach όπως μεταγράφτηκε για το αριστερό χέρι από τον Johannes Brahms,

-το Concerto για πιάνο -αριστερό χέρι- και ορχήστρα των Maurice Ravel,

-το Prelude & Nocturne για αριστερό χέρι του Alexander Scriabin, όταν για κάποια περίοδο ο ίδιος υπέφερε λόγω υπερβολικής εξάσκησης.

-έργα που γράφτηκαν για τον πιανίστα Paul Wittgenstein, που έχασε το δεξί του χέρι κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

-έργα για αριστερό χέρι που συνέθεσε και έπαιζε ο Ludwig Berger -σύγχρονος του Ludwig Beethoven- όταν υπέστη κάποια παράλυση.

-έργα για τον Ούγγρο πιανίστα και συνθέτη κόμη Geza Zichy λόγω αναπηρίας του σε κυνηγετικό ατύχημα.

-Υπάρχουν μεμονωμένα κι άλλα μικρά έργα των Bartok, Reger, Saint-Saens, όπως και κάποιων επιδειξιομανών του 19ου αι. –παγκοσμίως… άγνωστων- A. Dreyschock και A Fumagalli.
-12 Etudes de Piano pour la main gauche seule, op.92 του Μ. Moszkowski

-Schule fur die Linke Hand, I. Fingerubungen, II. Etuden, του P. Wittgenstein

-Trois Grandes Etudes, op.76, του C.V. Alkan. Μία για το α.χ μία για το δ.χ και μία για τα δύο

-Ωστόσο, 22 σπουδές για αριστερό χέρι του Leopold Etudes Godowsky πάνω σε σπουδές του Σοπέν, γράφτηκαν ως μια έρευνα πάνω στις δυνατότητες παιξίματος του πιάνου. Μια έρευνα που περιλαμβάνει μια ξεχωριστή και διεισδυτική ματιά στο θέμα αυτό.

Δεν είναι διόλου εύκολο να παίζει κανείς με ένα χέρι απ’ ό,τι με δύο. Υπάρχει η τάση να θέλει να παίξει πιο δυνατά, αφού είναι συνηθισμένος να ακούει τους ογκώδεις πλούσιους ήχους ενός κανονικού παιξίματος με δυο χέρια αφού δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει όλο το ηχητικό φάσμα που προκαλούν τα δύο χέρια. Είναι, λοιπόν, το αριστερό χέρι πιο ευάλωτο σε μη συνήθεις ήχους. Χρειάζεται να ακονίσει περισσότερο το εσωτερικό του αυτί, ακούγοντας τον εαυτό του με μεγαλύτερη προσοχή από κάθε άλλη φορά. Ακόμη, παίζοντας με τα δύο χέρια, το καθένα πρέπει πάντα να υπηρετεί το άλλο. Με το ένα χέρι δεν υπάρχουν ποτέ σιωπές. Δεν μπορεί να ξεκουραστεί ούτε για λίγο· τα πάντα είναι πιο εκτεθειμένα.

Ο Chopin έλεγε στους μαθητές του στο πιάνο, Τραγούδα!

Ο πιανίστας θα πρέπει να καταφέρει το κρουστό μουσικό όργανο να το κάνει να ‘τραγουδά’. Τον εξαναγκάζει να αναρωτιέται συνεχώς τι ηχοχρώματα μπορούν να παραχθούν με μόνο πέντε δάχτυλα, πώς να αντιμετωπιστεί η γραμμή του μπάσου αλλά και η αρμονική δομή και η μελωδία σε σχέση με τις μουσικές φόρμες του έργου, πώς μπορεί να υπάρχει ισορροπία μεταξύ των τεχνικών και μουσικών απαιτήσεων ενός έργου ώστε να αποδοθεί με ένα τρόπο ποιητικό…

Κι όλα αυτά με ένα μόνο χέρι και μάλιστα το αριστερό!

ΥΓ

Η φωτό λέγεται πως απεικονίζει το καλούπι από το αριστερό χέρι του Frederic Chopin!

Ε Γυναίκε τω 1928

«… Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι πάν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά μεν μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένην και κλιμακουμένην συν το χρόνω… Επειδή εν τούτοις, αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον.»

Εφημερίδα "Νέα Ημέρα", 20.3.1928

Γραφικότητες

Ας τον τρελό στην τρέλα του...

Μα όλοι οι ‘κουζουλοί’ στη γειτονιά μου μαζεύτηκαν? [για νη μην πω πολυκατοικία...]. Απρόβλεπτοι στη συμπεριφορά τους ενοχλούνται με όλους και με όλα δι’ ασήμαντον αφορμήν. Μόλις ηρεμεί ο ένας αρχινάει ο άλλος. Τους μάντρωσα σε εισαγωγικά, γιατί κατά τα άλλα, φαίνεται πως έχουν σώας τας φρένας των. Πλην μίας των περιπτώσεων, όπου υπολείπεται των 400 της οκάς και συχνά απ’ τη βεράντα εκφωνεί βαρυσήμαντους λόγους. Οι υπόλοιποι σε γενικές γραμμές γίνονται ‘γραφικοί’ όταν κάτι τους ενοχλεί, όταν λ.χ. γαβγίζουν τα σκυλιά της γειτονιάς· όταν παίζουν θορυβώντας τα παιδιά· όταν λερώνουν οι δεκαοκτούρες τα αυτοκίνητά τους· όταν τσακώνονται οι γείτονες· όταν τινάζει ο από πάνω· όταν καρφώνει ο από κάτω· όταν… όταν…

Μεταλλαγμένοι γραφικοί τύποι της παλιάς Αθήνας? Μόνο που εκείνοι ήταν αυθεντικοί. Μάζεψα μερικούς με αφορμή τα καρναβάλια μα κυρίως την οπερέτα Απάχηδες των Αθηνών που πρόσφατα παρακολούθησα και που με ‘ταξίδεψε’ στην αλλοτινή Αθήνα -που δεν έζησα βέβαια μα- που προσπαθώ να γνωρίσω μέσα από βιβλία και φωτογραφίες.

Σακουλές..., γύριζε τα καφενεία φορώντας ξύλινα παλιοπάπουτσα και είχε στον ώμο κρεμασμένη μια σακούλα –εξού και το παρατσούκλι. Έπαιρνε σβάρνα τα καφενεία, στεκόταν μπροστά στους θαμώνες και έλεγε: κύριος, δώσε ρε, μία δεκάρα. Μερικοί του έδιναν ένα 50ράκι και του έλεγαν να μη ξαναζητήσει πριν περάσουν 10 μέρες. Κι όταν τον ρωτούσαν γιατί δε δουλεύει αφού και γερός και ξύπνιος είναι, απαντούσε: να δουλέψω; Γιατί; Ολάκερη Αθήνα δε μπορεί να θρέψει έναν τεμπέλη σαν και μένα; Ένας φιλόσοφος-ζητιάνος που βοηθούσε με διακριτικότητα ορφανά και φουκαράδες...

Ηλίας Σαμψάκος..., δημοσιογράφος, ανέβαινε σε μια καρέκλα πότε του ενός και πότε του άλλου καφενείου, κτυπούσε ένα κουδούνι, μαζευόταν ο κοσμάκης κι έβγαζε λόγους ασυνάρτητους που τελείωναν μ’ ένα ‘Ζήτω το Έθνος, κάτω ο Πανσλαυισμός’. Το …πολιτικό του κέντρο ήταν ολόκληρη η τότε στρογγυλή πλατεία της Ομόνοιας. Ονόμαζε τενεκέδες και ρυπαρογράφους τους υπόλοιπους δημοσιογράφους αφού δεν ενέκριναν και δεν αναγνώριζαν τον ...Σαμψακισμό! του. Ενώ για τον εαυτό του έλεγε πως ήταν ο Σαμψάκος ο Α’ πρίγκιπας εξ αίματος και εχθροί του οι πανσλαυιστές, οι βεβηλωτές του Ευαγγελίου, η Δυναστεία του Γεωργίου. Σε κάποια συνεδρίαση της Βουλής, είχε πετάξει μια μπάλα κατά του ομιλούντος στο βήμα. Αναταραχή στη βουλή, ανάστατοι οι βουλευτές, επεμβαίνει η φρουρά και τον συλλαμβάνει ενώ …συλλαμβάνεται και η μπάλα που δεν ήταν παρά ένα μάτσο κουρέλια και χαρτιά.

Γιάννης Θεός..., σύχναζε κι αυτός στα καφενεία της Αθήνας. Ψηλός, ωραίος, με κόκκινα μαλλιά και μούσι, πουλούσε τσιγάρα. Τα έβγαζε από ένα βαλιτσάκι και τα διαλαλούσε με σιγανή φωνή. Ευγενικός, θυμόταν τους πελάτες και τις προτιμήσεις του. Κάποιος μια μέρα του είπε πως η μύτη του φανερώνει προέλευση εβραϊκή. Αυτό ήταν! Ο Γιάννης άρχισε να πιστεύει ότι ήταν αδελφός του Χριστού και από τότε όδευε σιγά-σιγά προς το ψυχιατρείο...

Ματιές στην Αθήνα που έφυγε, Μαρία Μαρκογιάννη

Της γειτονιάς μας ο τρελός ή καλύτερα ο γραφικός τύπος, υπήρχε σε κάθε εποχή, κάθε πόλη και χωριό. Ο κόσμος διασκέδαζε με τα καμώματά του και τον πείραζε πολλές φορές, μα τον αγαπούσε και τον βοηθούσε. Ήταν άτομο ξεχωριστό που δεν έμπαινε εύκολα σε καλούπια· μάλλον οι υπόλοιποι όφειλαν να προσαρμοστούν στη δική του πραγματικότητα. Έτσι, ασχολούμενοι μ' αυτόν, ξεχνούσαν τα δικά τους κουσούρια.

Όλα ανάποδα τα βλέπει μες του μυαλού του τον καθρέφτη· μα στην πραγματικότητα σ’ αυτόν κοιτάζονται οι λογικοί και καμαρώνουν. Τολμά και λέει όσα δεν τολμούν αυτοί ούτε να σκεφτούν. Φέρνει τα πάνω κάτω και αφήνει τους υπόλοιπους να ξεμπερδέψουν το κουβάρι. Σε κάποιους η λογική και η λόξα αντιπαλεύουν· ίσως και να μην είναι τόσο αλλόκοτοι όσο φαίνονταν και να επιζητούν μόνο την προσοχή του κόσμου έστω και με τα πειράγματα.

Σπουδαία ανακάλυψις...

Έκαναν σύναξη τα γαϊδούρια μετά από τον πνιγμό του υιού ενός ηλικιωμένου γαϊδάρου. Αιτία του πνιγμού, η φρικτή ύβρις του Διός που χαρακτήρισε το γιο του, Άνθρωπο! Κι ο γιος-γάιδαρος απ’ τη ντροπή του τρελάθηκε, έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε.

Ακούς εκεί κατάντια! Δεν φτάνει που τα δένουν κι όπου θέλουν τα τραβάνε· δεν φτάνει που τα φορτώνουν και αλύπητα τα δέρνουν· τα βαφτίζουν κιόλας με τ' όνομά τους, μόλις τον καυγά αρχίσουν κι' έτσι τα εξευτελίζουν.

Έκαναν, λοιπόν, αναφορά στο Δία ή να τα ελευθερώσει απ’ τα βάσανά τους ή να ρίψει φωτιά να τα κάψει. Τα λυπήθηκε ο Ζευς και τους πρότεινε τη χάρη: ένα χρόνο να ‘ναι ανθρώποι κι οι ανθρώποι νάν' γαδάροι,κι άλλον χρόνον γαδάροι κι οι γαδάροι νάν' ανθρώποι, ώστε να μοιράζονται τους κόπους και τα βάσανα.

Τι να κάνουν κι αυτά, υποχώρησαν παρά τον μεγάλο εξευτελισμό.
Κι' από τότ' οι καϋμένοι και ανθρώποι και γαδάροι
υποφέρουν αναισθήτως μεταμόρφωσιν κατ' έτος....
Εδώ σας θέλω όμως· ποιος γνωρίζει ποιοι είν' άνθρωποι εφέτος;

Το 'γνήσιο' ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη
από Δ'. ΜΥΘΟΙ, Σπουδαία ανακάλυψις εδώ

Σάλπιγξ 2/4/1886

Βέβαια η απάντηση είναι γνωστή· γι αυτό, σιγά-σιγά τα γνήσια γαϊδούρια αφανίζονται και κάθε χρόνο παραμένουν άνθρωποι μεταμορφωμένοι. Διαβάστε εδώ σχετικά.
Μέχρι και διεθνές συνέδριο έγινε γι αυτά εδώ.

Ουκ εν τω ΕΥρω τω ΕΥ... *

Ουκ εν τω ΕΥρω τω ΕΥ ... μα όλοι για το ευρώ μιλάμε.
Απ’ τη μια το χρήμα που δε φέρνει την ευτυχία… Ε, δεν είμαι και τόσο σίγουρη πια· μπορεί να μη φέρνει την ευτυχία, φέρνει όμως τα ψώνια και όχι μόνο.
Απ’ την άλλη δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων… και από δέοντα άλλο τίποτα…
Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα; Για ποιον αγώνα μιλάμε άραγε; Τέρμα η αποταμίευση. Για όσους είχαν την προνοητικότητα να αποκτήσουν ένα κομπόδεμα, ο αγώνας γίνεται για να μην συρρικνωθεί· οι υπόλοιποι αγωνίζονται για επιβίωση και μόνο.
Η οικονομική στενότης προκαλεί ένα βάρος ψυχοπλακωτικό. Τα δύο ομού και ομοθυμαδόν, συρρικνώνουν την ύπαρξή σου και τότε ψάχνεις να βρεις διεξόδους να ξεφύγεις από την εξαθλίωση πριν επέλθει η εξαΰλωση.
Δε λέω, καλό είναι οι φιλικές μαζώξεις πότε στο ένα σπίτι και πότε στο άλλο, αλλά κάποια στιγμή θα νιώσεις και την ανάγκη για μια έξοδο ηρωική σε κάποιο ταβερνάκι. Καλού-κακού κάνε μια κράτηση, μη βρεθείς σε τραπέζι ...αλλουνού και έχεις φασαρίες.
Δε χρειάζεται να ξοδευτείς πολύ· ακολούθησε τα βήματα του μεγάλου Μποστ …Μια νύχτα στον Αιγάλεω.

Είπε να ξεσκάσει λιγάκι ο άνθρωπος απ’ την πολλή κλεισούρα και αφού μέτρησε τα λεφτά του και τα βρήκε ακριβώς 166,αποφάσισε να πάει στα μπουζούκια, στο κέντρον ΟΑΣΙΣ στον Αιγάλεω, καθότι ο Αιγάλεως είναι τοποθεσία ιστορική… Όταν, λοιπόν, ήρθε η στιγμή για την παραγγελία, διεξήχθη ο εξής διάλογος μετά της γυναικός του Μαρίας, που του διάβαζε το μενού:

- Tι έχει, Mαρία, το Kέντρον;
- Έχει 40, 45, 60.
- Δεν μου φαίνονται καλά.
- Eπίσης 36, 22, 18, 15.
- Φρεσκότερα μοιάζουν.
- Mήπως προτιμάς το 3; Αλλά δεν νομίζω ότι θα το φας...
- Tο τρώω. Πώς δεν το τρώω. Στο φαγητόν, ξεύρεις ότι δεν είμαι δύσκολος. Tι είναι;
- Kουβέρ.
- Tίποτε ενδιαμέσως χορταστικόν δεν έχει;
- Σαν τι θέλεις;
- Ξέρω γω. Mεταξύ 3 και 16, τόσα φαγητά υπάρχουν.
- Θέλεις ένα 8; Αλλά πάλι, έτσι σκέτο, πώς θα χορτάσης;
- Ας είναι σκέτο. Xωρίς σάλτσα, χορταίνω. Tι λέει; Mακαρόνια;
- Πορτοκάλι το τεμάχιον...
- Πήδα τα φρούτα κι ανέβα λιγάκι.
- Mα όσο ανεβαίνω, ανεβαίνουν κι εκείνα.
- Kρατήσου γερά απ' τον κατάλογο κι ανέβαινε σιγά-σιγά.
- 12.
- Mήλο θάναι. Ανέβαινε.
- 15.
- Eίμεθα στις μπανάνες.
- 22.
- Φαγητόν;
- Tυροί διάφοροι.
- Ανέβα προσεκτικά.
Και η κυρά-Μαρία, ανέβαινε προσεκτικά για να μην πέσει του... συζύγου.

Ολόκληρη η... Μια νύχτα στον Αιγάλεω του Μποστ, εδώ

...

* Τίτλος δανεισμένος απ’ τα περιεχόμενα βιβλίου του Φοίβου Νικολαΐδη. Ελπίζω να με συγχωρέσει που δε ζήτησα την άδειά του!
.
.

Τόσο επίκαιροι...

Ζεὺς πλάσας ἀνθρώπους ἐκέλευσεν Ἑρμῇ νοῦν αὐτοῖς ἐγχέαι. Κἀκεῖνος μέτρον ποιήσας ἴσον ἐνέχεεν ἑκάστῳ. Συνέβη δὲ τοὺς μὲν μικροφυεῖς πληρωθέντας τοῦ μέτρου φρονίμους γενέσθαι, τοὺς δὲ μακρούς, ἅτε μὴ ἐφικομένου τοῦ ποτῦ [μηδὲ μέχρι γονάτων,] εἰς πᾶν τὸ σῶμα ἀφρονεστέρους γενέσθαι. Πρὸς ἄνδρα εὐμεγέθη μὲν σώματι, κατὰ ψυχὴν δὲ ἀλόγιστον ὁ λόγος εὔκαιρος.

Αίσωπος

Όταν ο Δίας έπλασε τους ανθρώπους, κάλεσε τον Ερμή να τους γεμίσει με μυαλό. Κι εκείνος έβαλε ίση ποσότητα σ’ όλους. Στους μεν κοντούς όμως η πλήρωση ήταν πλήρης [απ’ τα νύχια ως την κουρίδα] κι έτσι έγιναν σώφρονες. Στους ψηλούς, όμως, ούτε ως τα γόνατα δεν έφτασε, και έτσι έμειναν άμυαλοι.
Γι αυτό, στους μεν ευμεγέθεις ως προς το σώμα αλλά αλόγους στη ψυχή, τα λόγια είναι πάντα εύκαιρα.

...σε ελεύθερη μετάφραση JamanFou

Τώρα εξηγούνται ο βίος κι η πολιτεία του ψηλού επίτιμου αρχιγκαντέμη…

Μια και μιλάμε για Αίσωπο, και με αφορμή αυτή την ανάρτηση, συνεχίζω στο ίδιο ύφος των …Μυρωμένων Στίχων του Σουρή:

…Όταν χέζει ο άνθρωπος συχνά κοιτά το σκατό του. Όταν ρωτήθηκε ο Αίσωπος γιατί, απάντησε ως εξής: πολύ παλιά, γιος κάποιου βασιλιά, ήταν τόσο άσωτος και μαλθακός, που καθόταν με τις ώρες για χέσιμο, τόσο ώστε ξεχνιόταν και έχεζε και τα μυαλά του. Από εκείνο τον καιρό και μετά οι άνθρωποι κοιτάνε μήπως κι αυτοί ξεμείνουν από μυαλό. Κάποιοι όμως δεν κινδυνεύουν, γιατί απλά δεν έχουν…

Πάντα επίκαιροι, Σουρής τε και Αίσωπος.

Εγώ, η JF -ενίοτε και ως JαμανFου- ευπειθώς αναφέρω…

Πότε-πότε με πιάνει μια τεμπελιά, δεν έχω χρόνο για… δουλειά· ε, λέω ν’ απεργήσω λίγο φέρνοντας τα κάτω πάνω. Κι όπως λέει κι ο Σουρής, σ’ αυτό τον κόσμο το χαζό, ας ημπορούσα να μη ζω, μα… δίχως να πεθάνω!

Σε μια τέτοια φάση, λοιπόν, ευρισκόμενη [λέμε τώρα…] και περιδιαβαίνοντας πρόσφατα σε διάφορα ιστολόγια, διάβαζα για ένα ‘παιχνίδι των 7 ελαττωμάτων’ του ιστο-δεσπότη [κατά το οικο-δεσπότης]· κάτι σαν τα 7 θαύματα του κόσμου, τις 7 πληγές του Φαραώ, τα 7 τραγούδια που θα πω, τις 7 θανάσιμες πεθερές… ένα πράμα.

Νάμαι, λοιπόν! Εγώ, η JF, με προσκάλεσα ως JαμανFου, και ιδού: ευπειθώς αναφέρω ότι το παίζω κι εγώ:

- Πότε-πότε… καλλιτέχνης που το παίζει και ολίγον κουλτουρé, ρομαντική που βγάζει τα σώψυχά της, συνθέτει γράφει αντιγράφει, που όταν αγγίζουν τις χορδές της ψυχής της λειώνει κι όταν αγγίζουν τις χορδές των νεύρων της βρίζει… που & που.

- Πότε-πότε… γκρινιάρα και της υπερβολής, του βολέματος και του ωχαδερφισμού -ως εκ του JαμανFου- που ενώ περιμένει μόλις 10 λεπτά στην ουρά γκρινιάζει πως έχασε μία ώρα απ’ τη ζωή της, που ωρύεται όταν άλλος της ‘τρώει’ τη σειρά κι όχι η ίδια του άλλου, που θρονιάζεται στην πόρτα του λεωφορείου αδιαφορώντας για τους απέξω ενώ όσο είν’ απέξω βρίζει τους από μέσα …το κατά δύναμιν, βεβαίως-βεβαίως.

- Πότε-πότε… ΙΧνα που το ‘πατάει’ στην εθνική, που πατάει τις διαβάσεις των πεζών όταν και οι πεζοί τις πατούν, που πατάει πεζοδρόμιο όταν παρκάρει προκειμένου να μην περ-πατήσει καθόλου, που πατάει και κάνα ζωντανό όντας τύφλα στο μεθύσι, που περνάει το φανάρι όντας πορτοκαλί γιατί δεν προνόησε, που τσουλάει με το πάσο της ομιλούσα στο κινητό και κρατώντας τιμόνι, τσιγάρο και κραγιόν.

- Πότε-πότε… του πεζοδρομίου που περπατάει στο δρόμο και υψώνει την παλάμη όταν κάποιος της κορνάρει, που βρίζει όταν δε βρίσκει χώρο να περπατήσει εκεί που χτες η ίδια είχε παρκάρει, που διασταυρώνει το δρόμο χωρίς φανάρι και σε στροφή, που διασταυρώνει το δρόμο με φανάρι όντας κόκκινο για τους πεζούς.

- Πότε-πότε… πολιτικός του καφενείου που αν ήταν μιας μέρας πρωθυπουργός θα άλλαζε τη χώρα, θα επέβαλλε το νόμο, θα κατέβαζε τους δείκτες της ανεργίας, θα ανέβαζε τους δείκτες της ευημερίας, θα μοίραζε λεφτά και θα και θα, μα στο σπιτικό της τάξη δε μπορεί να βάλει …ούτε πότε-πότε, ούτε που & που, βεβαίως-βεβαίως.

Κάτι απ’ όλα ή κι όλα μαζί· τόσα κι άλλα τόσα· οι αναλογίες μόνο αλλάζουν.

Καλέ μου άνθρωπε,
Συνήθως υπο-γράφω κανονικά, ως JF.
Ενίοτε ‘σε γράφω κανονικά’ ως JαμανFου …βεβαίως-βεβαίως.