Αναζητώντας τον Άτλαντα...

Στη γλώσσα των Βερβέρων, το «βουνό» λέγεται «Αδράς». Το πήρε ο Ηρόδοτος και το μετέτρεψε σε «Άτλας». Είναι αυτός που είχε νικήσει τους Ολύμπιους Θεούς κατά την Τιτανομαχία και τον τιμώρησε ο Δίας να κρατάει την ουράνια σφαίρα στους ώμους του. Είναι, λοιπόν, ο γίγας Άτλας, ο στυλοβάτης τ’ ουρανού, κοντά στις Ηράκλειες Στήλες και στον Κήπο των Εσπερίδων· ο κήπος που έκρυβε τα χρυσά μήλα, δώρα των θεών στην Ήρα για τους γάμους της με τον Δία. Τα φύλαγαν αιθέριες υπάρξεις, οι Εσπερίδες, κόρες του Άτλαντα, που όμως είχαν προσλάβει για βοήθεια κι έναν δράκο με 100 κεφάλια. Του τα ‘κοψε ο Ηρακλής στον 11^ο άθλο και πήρε τα μήλα κι έφυγε...

Ενδέχεται κι ο ίδιος ο Άτλας να ήταν ο φύλακας των χρυσών μήλων. Κι όταν ο Περσέας -γιος του Δία- περνώντας απ’ τον κήπο είπε να ξαποστάσει λίγο, ο Άτλας -ως ευσυνείδητος φύλακας- τον υποδέχθηκε όπως... έπρεπε. Του φέρθηκε τόσο αφιλόξενα, που για να τον τιμωρήσει ο επισκέπτης του, τού έδειξε το κεφάλι της Μέδουσας. Όποιος το ‘βλεπε πέτρωνε από φόβο. Μονομιάς ο Άτλας μεταμορφώθηκε σε βουνό, το κορμί του απλώθηκε ολόγυρα, γίνηκε τεράστιο, κι ο ουρανός μ’ όλα τ’ αστέρια απάνω, στους ώμους του έγειρε απαλά.

Στοιχεία από: «Κρήτη: Η χαμένη Ατλαντίδα» του Michel de Grece

Πόσο απαλά έγειρε στους ώμους σου δεν ξέρω... Κατακαημένε Άτλαντα! Κράτα γερά μη μας έρθει ο ουρανός σφοντύλι. Ομολογώ πως δεν ήξερα ότι ο πρώτος σπόνδυλος που στηρίζει το κρανίο μας λέγεται Άτλας...

Ατλαντίδα δεν βρήκα αλλά τον Άτλαντα τον θαύμασα χιονισμένο
σαν σε πίνακα ζωγραφικής ανάμεσα σε Γη και Ουρανό 
τον Απρίλιο του 2025

Ολόκληρο το ταξίδι στη χώρα του Άτλαντα, εδώ

Η Σελήνη... του Παρμενίδη

Νυκτιφαὲς περὶ γαῖαν ἀλώμενον ἀλλότριον φῶς…

Νυχτόφεγγη με ξένο φως, γύρω από τη γη περιπλανώμενη...

 Αἰεὶ παπταίνουσα πρὸς αὐγὰς ἠελίοιο

Πάντα ατενίζοντας του ήλιου τις ακτίνες

Τάδε έφη Παρμενίδης στο... Περί Φύσεως

Μετ' εμποδίων...

                                                             ...στον απόηχο των τραγικών πλημμυρο-πυρκαγιών 

Το μονοπάτι γίνεται ανηφορικό. Κουράζομαι λίγο αλλά δεν πειράζει.  
Και μετά, μια τεράστια τάφρος εμποδίζει το πέρασμά μου. 
Φοβάμαι... Διστάζω. Αποφασίζω να πηδήξω. Καταφέρνω να την περάσω.  
Κι άλλη τάφρος! Ξαναπαίρνω φόρα και περνάω κι αυτήν. 
Ο δρόμος προς την πόλη φαίνεται καθαρός.  
Μια άβυσσος με ξαφνιάζει. Αδύνατον να πηδήξω από πάνω.  
Ξύλα, καρφιά, εργαλεία βρίσκονται δίπλα· παρατημένα, λες, για κατασκευή κάποιας γέφυρας. 
Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια... Σκέφτομαι να παραιτηθώ. Μα αντιστέκομαι.
Η γέφυρα είναι έτοιμη. Συγκινημένος τη διασχίζω.  
Και φτάνοντας στην άλλη μεριά... ανακαλύπτω το τείχος. 
Ένα γιγαντιαίο κρύο και υγρό τείχος περικύκλωνει την πόλη των ονείρων μου... 
Απελπισμένος ψάχνω τρόπο να το αποφύγω. Δεν υπάρχει.  Πρέπει να σκαρφαλώσω. 
Η πόλη είναι τόσο κοντά... 
Ξαφνικά βλέπω σε μια άκρη του δρόμου ένα παιδί να με κοιτά σαν να με γνώριζε.  
Μου θυμίζει τον εαυτό μου όταν ήμουν παιδί.  
Ίσως γι αυτό τολμώ να εκφράσω φωναχτά το παράπονό μου.
"Γιατί τόσα εμπόδια ανάμεσα σ' εμένα και στο σκοπό μου;"
Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά. 
"Και γιατί ρωτάς εμένα;
Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι να έρθεις...
Τα εμπόδια τα έφερες... εσύ!"

Από τις "Ιστορίες να σκεφτείς..." του Jorge Bucay 

Αν λυπάσαι επειδή θες ν' αποκτήσεις κάτι και δε μπορείς, 
ή προσπαθείς να το αποκτήσεις ή σταματάς να το επιθυμείς... 

Από τις ιστορίες του Βούδα (ή μήπως του Κούδα...;)

Θλίψη & Οργή...

...τα συναισθήματα των ημερών!

Ήταν μια φορά... "μια φορά"
που από το πολύ που την διηγήθηκαν

ακούστηκε τόσες φορές... 

που έγινε πραγματικότητα.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν,… ήταν μια πανέμορφη λίμνη με νερά κρυστάλλινα. Σ’ αυτήν έφτασαν η Θλίψη και η Οργή να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δύο έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές μπήκαν στη λίμνη.

Η Οργή, που όπως πάντα συμβαίνει, βιαζόταν. Έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε απ' το νερό. Αλλά η Οργή είναι τυφλή - ή τέλος πάντων, δεν βλέπει πάντα την πραγματικότητα. Κι έτσι γυμνή και καθαρή βγαίνοντας απ' το νερό,  φόρεσε το πρώτο ρούχο που βρήκε. Μα δεν ήταν το δικό της...

Η Θλίψη, ήρεμη και γαλήνια, τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμιά βιασύνη - ή μάλλον, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που τρέχει - τεμπέλικα και αργά βγήκε απ' τη λίμνη. Και τότε συνειδητοποίησε πως τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί... Μα στη Θλίψη δεν αρέσει να μένει γυμνή κι έτσι, φόρεσε το μόνο ρούχο που απόμεινε, το ρούχο της Οργής...

Τυφλή, σκληρή και θυμωμένη η Οργή. Κοιτάζοντάς την, όμως, καλύτερα, τις περισσότερες φορές δεν είναι παρά μια μεταμφίεση· στην πραγματικότητα, πίσω απ' την όψη της, κρύβεται η Θλίψη...

Φορές θεωρείται απαραίτητη για διεκδικήσεις· άλλες πάλι αποδεικνύεται επιζήμια για μας και τους άλλους.  Ένας συναγερμός είναι εν τέλει, που θέτουμε σε λειτουργία για ν' ακουστεί το μήνυμά μας, για λίγη προσοχή, ή πως κάτι μας πλήγωσε, ή πάλι πως δεν μας αρέσει αυτό που συμβαίνει...

Από τις "Ιστορίες να σκεφτείς..." του Jorge Bucay

Γλαρένιες εικόνες...

Αγναντεύοντας μπροστά στο γαλάζιο τ' ουρανού και της θάλασσας...

...ο φακός της μηχανής γεμίζει εικόνες!

Εικόνες γλαρένιες...

Η κοινωνία των γλάρων

επικοινωνεί και φλερτάρει,

κραυγάζει και καυγαδίζει.

 

 

Με χάρη και αρμονία στο πέταγμά τους,

και με τις κάτασπρες σπαθάτες φτερούγες τους,

πραγματοποιούν τις γλαροπτήσεις τους με μαεστρία.

Ελαφρείς και ευκίνητοι,

πετάνε ανάλαφρα πάνω απ' το νερό

και εφορμούν απότομα στην επιφάνεια μόλις δουν αφρόψαρο

Συναρπαστικό θέαμα...

 
οι αερομονομαχίες, για ένα κομμάτι τροφής που θα εντοπίσουν. 
 
Ελιγμοί και εφορμήσεις με φοβερή ταχύτητα
 
και εκπληκτική δεξιοτεχνία.
 

Φτεροκοπήματα και διαπεραστικές γλαρένιες κραυγές

στην κοινωνία των γλάρων. 

[Ξεκινήστε τα videos ταυτόχρονα]

Μα το πέταγμα είναι κάτι παραπάνω από μια διαδικασία ανεύρεσης τροφής.

Και σύμφωνα με τον "Γλάρο Ιωνάθαν"... πέτα, πέτα ψηλά!

Ανακάλυψε αυτό που ήδη γνωρίζεις και θα βρεις τον τρόπο να πετάς.

Μην πιστεύεις μόνο στα μάτια σου. Περιορίζουν το οπτικό σου πεδίο.

Να κοιτάζεις με την καρδιά σου! 

Ψάξε τον γλάρο μέσα σου...

Αμπελοφιλοσοφίες μιας βρόχινης Καθαράς Δευτέρας

Φωτοστιγμιότυπα από χθεσινή βόλτα στη Νέα Πέραμο

     

Παράξενοι Ταξιδιώτες

Οι παράξενοι Ταξιδιώτες του Bruno Catalano ταξιδεύουν με μια βαλίτσα στο χέρι, κουβαλώντας ένα... κενό...

Ως πολίτες του κόσμου, ‘κάπου’ πηγαίνουν… αλλά ‘κάτι’ τους λείπει. Συχνά η ζωή αφήνει ένα αίσθημα κενού, εσωτερικού κενού, ότι κάτι χάθηκε απ’ τον αρχικό σκοπό. Την ίδια στιγμή όμως που το γλυπτό ‘αδειάζει’, την ίδια ‘γεμίζει’ ταυτόχρονα… Γιατί σε όποιο φόντο και να σταθούν, είναι σαν οι ταξιδιώτες αυτοί να βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα στο τοπίο που τους περιβάλλει.  

 

Το ταξίδι είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου. Αρκεί να είναι έτοιμος να αφεθεί και να δεχτεί την ενέργεια του τόπου που επισκέπτεται αλλά και να αφήσει τη δική του όπου σταθεί. Ο ταξιδιώτης που αποφασίζει να ταξιδέψει για να γνωρίσει τον κόσμο, τον εαυτό του γνωρίζει τελικά...

Εικόνες και εμπειρίες από τα μέρη που περιοδεύει τον σημαδεύουν και γίνονται κομμάτια της ζωής του. Το σώμα προσαρμόζεται, το μάτι γεμίζει, η καρδιά νιώθει, το μυαλό ανοίγει... Ναι, τα ταξίδια σε προικίζουν, σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο...

 

  Le Grand Van Gogh

Ο κύριος Bruno Catalano, αυτοπροσώπως! γεννήθηκε στη νότια Γαλλία το 1960. Στα 30 του αποφάσισε να ασχοληθεί με τη γλυπτική. Αυτοδίδακτος και με μεγάλο ταλέντο. Από τότε, έκανε πολλές εκθέσεις ανά τον κόσμο. Αναζητείστε τον εδώ 

Έχει δημιουργήσει μια εντυπωσιακή σειρά από γλυπτά με τον τίτλο οι Ταξιδιώτες. Δέκα απ' αυτούς τοποθετήθηκαν στο λιμάνι της Μασσαλίας με αφορμή την ανακήρυξή της ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2013. Ίσως είναι οι σύγχρονοι μετανάστες...

Περιπλεύσαι πολλάς πόλεις καλόν

- Πλούταρχος -

Keep Walking!

Δυο πόρτες έχει η ζωή· άνοιξα μια… και βγήκα! 

Σεργιάνισα ένα πρωινό... κι από τότε συνεχίζω

περπατώντας σε ξέφωτα και στενωπούς με γέλιο και δάκρυ, ελπίδα και φόβο...

Σε μια τέτοια φάση φόβου με βρίσκει η μέρα αυτή· ένα συναίσθημα που παρόμοιό του είχα να γευτώ χρόνια πριν, όταν με "βίαζαν" ψυχικά στη γενέθλια μου χώρα...

Ένα σκοτεινό συναίσθημα στην προσπάθεια του νου να ελέγξει αυτό το κάτι, που δεν υπάρχει παρά μόνο στο πυκνό σκοτάδι του άγνωστου-μέλλοντος, που μάλλον θ' αργήσει να φωτίσει...

Βαδίζω και παραμιλώ γι αυτή τη συμφορά και παρασοβάρεψα -μέρα γενεθλίων- μ' όλα τούτα που συμβαίνουν... 

However, i'm still walking in...

The Darkness of the Unknown 

[από το The Kingdom Hearts]

Η αναγέννηση του κοπροφάγου

Σκαραβαίος ο κοπροκάνθαρος

Μοιάζει  να γεννιέται από τη γη και αφού κάνει το ταξίδι του επιστρέφει ξανά στη γη, όπως ακριβώς ο ήλιος που ανατέλλει και δύει…
Πλάθει την κοπριά του σε σφαίρες και με πυξίδα τον ήλιο τις μεταφέρει σε ασφαλές σημείο, τις θάβει υπογείως κι εκεί απάνω γεννά τ' αυγά του. 
Έτσι τρέφονται οι μικροί σκαραβαίοι· απ' των προγόνων τους τα κόπρανα, τα ιερά.
Κι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι -που στο ασήμαντο έβλεπαν το καθρέφτισμα των μυστηρίων του κόσμου τους- πίστευαν πως ο παράξενος αυτός κύκλος ζωής του 'ιερού σκαραβαίου' ενσαρκώνει το καθημερινό ταξίδι του Ήλιου, αντιπροσωπεύοντας την αναγέννηση και την αυτοδημιουργία.  

Τέλος πάντων... κι άλλοι κάνουν το σκατό τους παξιμάδι, μα δεν το κάνουν και θέμα! Κι ως άλλοι σκαραβαίοι κοπροφάγοι, χρόνια πλάθουν τη σφαίρα των ονείρων τους με ψέμα και λάσπη που βρίσκουν στο διάβα τους. Ποια αναγέννηση και ποια αυτοδημιουργία! Αυτή... μόνο στα τραγούδια... 

Καινούργια Αρχή

Μουσική Erik Satie: Gnossiennes No1

Στίχοι Δημήτρη Αδάμη - Τραγουδά η Παιδική Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου

Δίσκος Η Φάρμα των Ζώων

Όλα όσα γίναν στην ψυχή μου μείναν

όνειρα που ρίξανε φως μες το σκοτάδι

Καινούργια αρχή ξανά θ' αναζητήσω

και την παλιά ελπίδα δε θα σβήσω

Ήρθαν στιγμές κακές που λύγισα

που όλα δείχνανε πως είναι λάθος

Μα όταν πάλι πίσω κοίταξα

μες την καρδιά μου βρήκα μόνο πάθος

Μπροστά περνώ, σηκώνω το κεφάλι

Μακριά κοιτώ, το βήμα κάνω πάλι

Στη ζωή αυτή πίκρα και χαρά

τέλος και αρχή κάνουν συντροφιά

Ας πούμε και καμιά ψευτιά...

Ενώ άκουγα τη Σπουδή του Σοπέν op.10 σε φα ελάσσονα, ήρθε κι έδεσε ένα μαίηλ με τίτλο θυμώνω, άρα υπάρχω... Και θυμήθηκα τον Ρενέ Ντεκάρτ, τον φιλόσοφο  Καρτέσιο με τ' όνομα. Είχε και τα γενέθλια του σαν χτες στις 31 Μαρτίου του 1596.

Ορθολογιστής καθώς ήταν, θεωρούσε τη λογική ως τη μόνη σίγουρη πηγή γνώσης. Πίστευε στη στενή σχέση μεταξύ σκέψης και ύπαρξης: όσο πιο ξεκάθαρο είναι κάτι στη σκέψη μας τόσο πιο σίγουρη είναι και η ύπαρξη του. Αμφιβάλλει, λοιπόν, για τα πάντα· τσεκαρισμένο αυτό. Κι αφού αμφιβάλλει, σημαίνει πως σκέφτεται· καρατσεκαρισμένο και αυτό. Κι αφού σκέφτεται... άρα ζει και βασιλεύει· γι τούτο δω δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά. Μ’ άλλα λόγια δικά του: cogito, ergo sum = σκέφτομαι, άρα υπάρχω! 


Σήμερα μήτε το σκέφτομαι αρκεί, μήτε το υπάρχω· ειδάλλως... απλά αργοζώ. Πρέπει να κάνω τη σκέψη μου θυμό, και το θυμό μου πράξη· για να μην αργοπεθαίνω... [τα λέω για να τ' ακούω]


Κι ύστερα, Σοπέν και Καρτέσιος έδεσαν με τον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούντα και το ποίημά του... Αργοπεθαίνει

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας

επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά

όποιος δεν διακινδυνεύει ν' αλλάξει χρώμα στα ρούχα του

όποιος  δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο

και τα διαλυτικά σημεία στο «ι»

αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που λαμποκοπούν τα μάτια

που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο

που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος

και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα γι' αβεβαιότητα

για να κυνηγήσει ένα όνειρο

όποιος για μια φορά τουλάχιστον στη ζωή του

δεν αποφεύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει

όποιος δεν διαβάζει

όποιος δεν ακούει μουσική

όποιος δεν βρίσκει χάρη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος δαπανά μέρες παραπονούμενος για τύχη κακή

ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. 

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Καλό νέο μήνα να'χουμε... Αμήν! 

Θέμα... γεύσης

Ι

Εμείς, συγγραφείς, ζωγράφοι, γλύπτες, αρχιτέκτονες, παθιασμένοι εραστές της ανέπαφης έως τώρα ομορφιάς του Παρισιού, διαμαρτυρόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις και όλη μας την αγανάκτηση, στο όνομα του παρεξηγημένου γαλλικού γούστου, της απειλούμενης γαλλικής τέχνης και ιστορίας, ενάντια στην ανέγερση, στην καρδιά της πρωτεύουσάς μας, του άχρηστου και τερατώδους πύργου του Άιφελ που οι λαϊκές κακές γλώσσες, συχνά έμπλεες σωστής κρίσης και πνεύματος δικαιοσύνης, έχουν ήδη βαπτίσει ‘Πύργο της Βαβέλ’.

…Πολλοί ήταν οι αρνητές των τεχνολογικών καινοτομιών της που καταφέρονταν κατά εκείνης της μαύρης, γιγάντιας καμινάδας, εκείνης της μισητής τσίγκινης στήλης δεμένης με μπουλόνια που σαν λεκές από μελάνι, θα άπλωνε στο Παρίσι την απαίσια σκιά της.

Εφημερίδα Le Temps, Παρίσι 1887
Η επικριτική επιστολή που υπέγραφαν Γάλλοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες [Αλέξανδρος Δουμάς υιός, Σαρλ Γκουνό, κά] για την ανέγερση του Πύργου του Άιφελ στο Παρίσι

Στο Παρίσι, αλλά και...

...στα Φιλιατρά Μεσσηνίας !
Φιλοτεχνήθηκε τον περασμένο αιώνα από τον καταγόμενο από τα Φιλιατρά γλύπτη,
Χάρυ Φουρνιέ (Φουρναράκης το αληθινό του όνομα)

ΙΙ

Το δυσανάλογο μέγεθος του γλυπτού έργου σε σχέση προς τον ταπεινό και ιδιαίτερα εμβληματικό ναό του Αγίου Νικολάου του Θαλασσινού [...] αναπτύσσει έντονα ανταγωνιστική σχέση προς αυτό.
Ο νυκτερινός φωτισμός του γλυπτού προβάλλει υπερβολικά την αστικού τύπου αισθητική του, ενώ το καθιστά ορατό από τον επίσης προστατευόμενο ναό της Παναγίτσας στη ΝΔ άκρη του λιμένα της πόλης της Αίγινας.

Το έργο, με την αιχμηρή του όψη λόγω υλικών και λόγω της οξείας προοπτικής του βράχυνσης σε άξονα κάθετο προς τις πολυγωνικές κορυφογραμμές της ράχης της νήσου Μονής, του Αγκιστρίου και των βουνών της Πελοποννήσου «εφορμά»  οπτικά και συμβολικά με ιδιαίτερα επιθετική διάθεση τόσο στον ίδιο το ναό του Αγίου Νικολάου του Θαλασσινού, όσο και στην ευρύτερη γραμμή του ορίζοντα, της οποίας ο τελευταίος αποτελεί μέρος και συνομιλητή με τους δύο χαρακτηριστικούς τρούλους του. Αυτή η διαφωνία ανατρέπει την αγλαή ευφορία του βλέμματος που έχει υπηρετήσει το ταπεινό αλλά τόσο σωστό αισθητήριο προηγούμενων γενεών.

Αίγινα 2010
Οι λόγοι της απορριπτικής επιστολής της 1ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, μετά από αίτημα του Δήμου Αίγινας να τοποθετηθεί Η Πύλη της Αίγινας του Κωνσταντίνου Βαρώτσου στο λιμάνι 

Κι ενώ ο Πύργος του Άιφελ στέκει εκεί αγέρωχος -παρά τις όποιες ενστάσεις της εποχής του- η τύχη της Πύλης του Βαρώτσου αγνοείται… Διάβασα πως είχε στηθεί στο λιμάνι της Αίγινας πριν από ένα χρόνο προτού καν παρθεί απόφαση απ’ την δημόσια υπηρεσία,
αλλά ‘ξηλώθηκε’ μετά την αρνητική της απόφαση.
Τα σχόλια, για το έργο αυτό καθαυτό αλλά και για την τοποθεσία του, μπορεί να διίστανται... αλλά το γραπτό της δημόσιας υπηρεσίας από μόνο του είναι ένα... ‘ποίημα’! :)

Περί της γεύσης -λατινικά gustus- άλλως γούστου
πολλά γράφτηκαν... μένω όμως σ' αυτό, ότι
το απαράδεκτο του χτες μπορεί να γίνει το αποδεκτό του αύριο.

Όλες οι φωτο είναι κλοπιράιτ από το διαδίκτυο

Everybody Hurts

"Άσε με στην αγκαλιά σου να πεθαίνω, να με σκοτώνεις και να λέω ανασαίνω,

εσύ να φταις κι εγώ συγνώμη να ζητάω, άσε με-άσε με να σ’ αγαπάω"

"Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω"
και άλλα παρόμοια...

Υπό συγκεκριμένες συνθήκες -κυρίως σε θύματα απαγωγών- διαμορφώνεται  μια ιδιαίτερη ψυχολογική αντίδραση με το όνομα Σύνδρομο Στοκχόλμης. Ο όρος καθιερώθηκε από ένα Σουηδό ψυχίατρο και εγκληματολόγο, που βοήθησε την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας ληστείας.

Το σύνδρομο αυτό είναι μια παράδοξη κατάσταση κατά την οποία οι όμηροι-δέσμιοι ταυτίζονται και τρέφουν συμπάθεια προς αυτούς που τους αιχμαλώτισαν και από τους οποίους εξαρτάται απόλυτα η επιβίωσή τους. Κατά τη διάρκεια ληστείας μιας τράπεζας στη Στοκχόλμη το 1973, οι ληστές κράτησαν για 6 ημέρες ομήρους 4 υπαλλήλους της τράπεζας οι οποίοι εξαρτήθηκαν συναισθηματικά από τους θύτες τους, ταυτίστηκαν μαζί τους, τους βοήθησαν και συνέχισαν να τους υποστηρίζουν για πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους. Δήλωναν δε, ότι χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν το γιατί, ένοιωθαν μια βαθιά έλξη και ταύτιση με τους απαγωγείς τους, ενώ ταυτόχρονα φοβόντουσαν αυτούς που προσπαθούσαν να τους σώσουν. Μάλιστα δε, βοήθησαν τους δράστες να αντισταθούν στη σύλληψη, ενώ αργότερα θέλησαν να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό τους αγώνα…

Τώρα μπορώ να ‘δικαιολογήσω’ καταστάσεις που αποτελούν παρόμοιες ιδιαίτερες σχέσεις εξάρτησης. Το γιατί λ.χ. ένα άτομο κακοποιημένο -με οιονδήποτε τρόπο- ‘συμμαχεί’ με τον δράστη, υπομένοντας, χρόνια, τον παραλογισμό μιας σχέσης. Το γιατί ένα άτομο υπομένει έναν ανικανοποίητο δεσμό, που καταντά δέσμιος της ζωής του, ικετεύοντας λίγα ‘ψίχουλα αγάπης’...

Everybody Hurts
R.E.M.

Sometimes
Everything is wrong

Don't let yourself go

'Cause everybody cries

And everybody hurts

Sometimes

 

 

Ταιριάζει ή όχι με την ανάρτηση... το άσμα με αρέσει πολύ!

Το σκιάχτρο...

Κάποτε ο άνθρωπος έφτιαξε το σκιάχτρο -χιλιομπαλωμένα ρούχα γεμάτα άχυρα να ανεμίζουν πάνω στο κοντάρι- να τρομάζουν οι καρακάξες και οι κουρούνες που λυμαίνονταν τα μποστάνια του.


Κάπου στη Βρέμη...



Φασολιές...



και λάχανα



Χειμώνα-καλοκαίρι έστεκε καταμεσής του περβολιού και τα πόδια του μούδιαζαν από την ακινησία και την ορθοστασία, η παγωνιά και η υγρασία του χειμώνα διαπερνούσε τη ραχοκοκαλιά του, και η κάψα του καλοκαιριού ανελέητα το κτυπούσε κατακούτελα.







Ώσπου με τα χρόνια... και παρακολουθώντας τους ανθρώπους, τα σκιάχτρα είδαν ομοιότητες μ' αυτούς. Φίλεψαν με τα πετεινά του ουρανού και ξέχασαν τον προορισμό τους. Πέταξαν τα κουρέλια και φόρεσαν κουστούμια. Απέκτησαν δικαιώματα, εξανθρωπίστηκαν και σήμερα έγιναν το φόβητρο των ανθρώπων. Ζουν ανάμεσά μας και δύσκολα ξεχωρίζουν... μα τα άχυρα εξακολουθούν να παραμένουν στο μυαλό και την καρδιά τους...

Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή...