Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16/7/11

...της παραλλαγής

Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης από την επίσκεψη στην Εθνική Πινακοθήκη είναι και τούτη δω. Αυτή τη φορά η έμπνευση ήρθε από τις Επιτύμβιες Συνθέσεις του Γιάννη Μόραλη, όπου [από τα δεξιά προς τ' αριστερά] φαίνεται ο κύριος πίνακας με 3 αφαιρετικές εκδοχές του.

κλικ για μεγέθυνση

Αυτή η σύνθεση με παραπέμπει στη μουσική φόρμα Θέμα & Παραλλαγές, όπου ο συνθέτης επεξεργάζεται ένα θέμα [δικό του ή άλλου], κόβει, προσθέτει, το μοντάρει, το γυρνάει τ' ανάποδα και ράβει μια σειρά από νέα... συνολάκια, που όμως παραπέμπουν -ευδιάκριτα ή μη- στην πηγή της έμπνευσής του.

Επέλεξα ένα θέμα που του έχουν αλλάξει τα φώτα διάφοροι μεγάλοι της κλασικής μουσικής...  Ο συνθέτης του θα πρέπει να υπήρξε ροκ σταρ της εποχής του, ενώ ο θρύλος τον θέλει να έχει πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο για να γίνει βιρτουόζος στο βιολί. Ο λόγος για τον Νικολό Παγκανίνι που οι τεχνικές... ιδιοτροπίες του τον οδήγησαν να συνθέσει 24 Καπρίτσια. Το τελευταίο - Caprice No. 24 in A minor, Tema con Variazioni (Quasi Presto) - είναι και το πιο διάσημο· ένα έργο από τα δυσκολότερα που έχουν γραφτεί για σόλο βιολί αφού απαιτεί εξαιρετική δεξιοτεχνία. Αποτελείται από ένα Θέμα, 11 Παραλλαγές και ένα Finale: 

Αυτό ακριβώς το 24ο Καπρίτσιο είναι που ενέπνευσε τους Λιστ, Μπραμς και Ραχμάνινωφ -από τους γνωστότερους. Έγραψε κι ο Σούμαν σπουδές βασισμένες σε καπρίτσια του Παγκανίνι, μα όχι πάνω στο συγκεκριμένο 24ο. 

i.
Ο Λιστ γράφει για πιάνο τις Grandes études de Paganini· μια σειρά από 6 σπουδές πάνω σε κάποια απ’ τα 24 καπρίτσια του Παγκανίνι. Η 6η σπουδή είναι παραλλαγή του 24ου. 


ii.
Ο Μπραμς έχει σειρά να εμπνευστεί απ' το ίδιο καπρίτσιο, γράφοντας τις Παραλλαγές σε ένα θέμα του Παγκανίνι, Op. 35, για σόλο πιάνο επίσης. Το ακούμε σε συνέχειες. 



iii.
Τέλος, ο Ραχμάνινωφ γράφει 24 παραλλαγές για πιάνο και ορχήστρα πάνω στο 24ο καπρίτσιο του Παγκανίνι: τη Ραψωδία σε ένα θέμα του Παγκανίνι Op. 43, που μπορούμε ν' ακούσουμε από τον ίδιο το συνθέτη, σε 3 μέρη: -1-, -2-, -3-.
Η
18η παραλλαγή, όμως, είναι απλά... υπέροχη! Δε θυμίζει καν το καπρίτσιο του Παγκανίνι αφού είναι αντεστραμμένο:
   
Το ακούμε από το Rubinstein 
             




ΥΓ
Η μορφή Θέμα & Παραλλαγές φοριέται απ' όλους, ακόμη κι απ' τους συγγραφείς. Οι Ασκήσεις Ύφους του Raymond Queneau, είναι μια σειρά απολαυστικών παραλλαγμένων ευρημάτων του συγγραφέα πάνω σ' ένα μικρό κείμενο, που μπορείτε να κατεβάσετε από δω.
  


9/7/11

Aπό τον Στρος Καν... στο Καν-Καν

Can-can: γαλλικός καμπαρετζίδικος χορός του 19ου αιώνα. Φλύαρος και σκανδαλώδης -για την εποχή του-  σε γρήγορο ρυθμό 2/4, συνδέθηκε με την Belle Epoque εκείνου του Παρισιού.
Toulouse Lautrec Can-Can
Picasso, French Can-Can, 1900

Οι χορεύτριες με τις χαρακτηριστικές μαύρες κάλτσες και τις φούστες βολάν, προκαλούσαν τα ήθη με τις φιγούρες τους, αποκτώντας παράλληλα και φανατικούς θαυμαστές από το χώρο της τέχνης, όπως:
οι ζωγράφοι: G. Seurat, Toulouse-Lautrec, Picasso, και 
οι μουσικοί: Offenbach, Franz Lehár [στην Εύθυμη Χήρα], Cole Porter [στο μιούζικαλ Can-Can, που με τη σειρά του αποτέλεσε τη βάση για την ταινία Can-Can του 1960], Saint-Saens στο Καρναβάλι των ζώων που διακωμωδούσε το Can-Can του Offenbach [παλιά ανάρτηση εδώ].

Το πιο διάσημο can-can είναι αυτό του Offenbach που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1858: Infernal Galop [παρόμοιος χορός με το καν-καν που προέρχεται από τον καλπασμό του αλόγου] - τελευταίο μέρος από την κωμική όπερα Orpheus in the Underworld [Ο Ορφέας στον Άδη]. Στυλ οπερέτας που σατιρίζει τα ήθη της παριζιάνικης κοινωνίας, βασίστηκε στη σοβαρή όπερα του Gluck, Ορφέας και Ευριδίκη, από την Ελληνική μυθολογία, όπου ο ήρωας Ορφέας έπρεπε να ελέγξει τα συναισθήματά του σε μια αποστολή διάσωσης της Ευριδίκης· πράγμα όμως που δεν πέτυχε…






Όσο φλύαρος και πολύχρωμος είναι ο χορός Can-can, τόσο αφαιρετικός είναι ο ομώνυμος πίνακας του Γιάννη Μόραλη:
Καν-καν, 1998-2001, λάδι σε μουσαμά  
...ο οποίος εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη μέχρι τέλος Αυγούστου. Η έκθεση στοχεύει στην αποτύπωση της καλλιτεχνικής διαδρομής του καλλιτέχνη της Γενιάς του ’30 Γιάννη Μόραλη, μέχρι και την τελευταία δημιουργική του περίοδο, αυτήν της αφαιρετικής και των γεωμετρικών φορμών... 



19/12/10

Απαγορεύεται να ΜΗΝ αγγίζετε!



Μουσείο Αφής! Ένα από τα 5 Μουσεία του είδους στον κόσμο. Ο επισκέπτης -με χρήση μάσκας- έχει τη δυνατότητα να αγγίξει τα εκθέματα, που είναι πιστά αντίγραφα των πρωτοτύπων που εκτίθενται σε άλλα Μουσεία. Να τα ψηλαφίσει, να προβληματιστεί και να ευαισθητοποιηθεί σε θέματα που αφορούν τα άτομα με προβλήματα όρασης. Το Μουσείο Αφής ανήκει στο Φάρο Τυφλών της Ελλάδος και οργανώνει και εκπαιδευτικά προγράμματα [κάντε κλικ για πληροφορίες]



20/5/10

...της μαστούρας!

Ακούγοντας για πισωγύρισμα στη δραχμή, έχωσα τ’ ακροδάχτυλά μου στο δαφνέλαιο εισπνέοντας ταυτόχρονα τις αναθυμιάσεις, και τα έφερα κοντά στη μύτη μου να μαντέψω τα μελλούμενα· ευρώ ή δραχμή?
Κι έτσι… μαστουρωμένη, άρχισα τις έρευνές μου.

Και όσο εγώ μύριζα τα νύχια μου, μια Αμαζόνα με υποδέχτηκε στην είσοδο
του κήπου του Ιλίου Μελάθρου, μυρίζοντας τις… μασχάλες της!!! :)

Ανέβηκα τα σκαλοπάτια του τριώροφου κτηρίου -έργο του γερμανού Ernst Ziller- που υπήρξε μία από τις ωραιότερες οικίες μες την καρδιά των Αθηνών στα τέλη του 19ου αι. Εντυπωσίαζε με την επιβλητική αρχιτεκτονική του και ταυτόχρονα υποδήλωνε την εκκεντρική προσωπικότητα του πρώτου ιδιοκτήτη του, του γερμανού Heinrich Schliemann, του ανασκαφέα της Τροίας [το αρχαίον Ίλιον] και των Μυκηνών. Η διακόσμηση είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή και εκφράζει το μεγάλο πάθος του Σλήμαν για την αρχαιότητα. Οι τοιχογραφίες αναπαράγουν θέματα από τις πομπηιανές κατοικίες, που η ανακάλυψή τους είχε εντυπωσιάσει όλη την Eυρώπη. Επιλεγμένα αποσπάσματα αρχαίων συγγραφέων, από τον Όμηρο, τον Hσίοδο, τον Πίνδαρο, τον Λουκιανό κ.ά. είναι γραμμένα στους τοίχους, εκφράζοντας την ιδιαίτερη αγάπη του Σλήμαν για την αρχαιοελληνική γραμματεία. Τα ψηφιδωτά δάπεδα κατασκευάστηκαν από ιταλούς ψηφοθέτες και παρουσιάζουν αντικείμενα που βρήκε ο Σλήμαν στις ανασκαφές του ή θέματα εμπνευσμένα από αυτά.

Ιδού το έμβλημα της οικογένειας: ΕΣ [Ερρίκος Σλήμαν]

Ο πρώτος όροφος εξυπηρετούσε την κοινωνική ζωή της οικογένειας Σλήμαν·
αίθουσα δεξιώσεων, λογοτεχνικό σαλόνι, τραπεζαρία.

Ο δεύτερος όροφος φιλοξενούσε την ιδιωτική ζωή της οικογένειας·
η βιβλιοθήκη, τα γραφεία, τα υπνοδωμάτια.


Σ’ αυτό το κτήριο στεγάζεται το Νομισματικό Μουσείο.
Στις αίθουσες εξιστορείται η γένεση και η διάδοση του νομίσματος
στον αρχαίο ελληνικό κόσμο καθώς και τα διεθνή νομίσματα.
Το νόμισμα στον Ρωμαϊκό, Βυζαντινό, μεσαιωνικό κόσμο
μα και στον νεώτερο και σύγχρονο.




Εδώ, λοιπόν, ήρθα να ξαναθυμηθώ τη δραχμούλα…

με τις δεκάρες της…


…και να την βάλω στη ζυγαριά με το ευρώ.


Με έκπληξη είδα πως αν είχαμε σήμερα τη δραχμή,
η ισοτιμία της με το ευρώ θα ήταν 1 € = 1500 δρχ !

Η είδηση με κατακεραύνωσε και εξήλθα του μεγάρου...
Παρέα με τα πήλινα αντίγραφα αρχαιοελληνικών γλυπτών…

…και τον Οινοχόο Σάτυρο του Πραξιτέλη [στο βάθος]

...αναζήτησα καφεδάκι στο πίσω μέρος του κήπου,
όπου κάποτε ξεχώριζε για την ποικιλία και τον πλούτο της χλωρίδας του.
Κάποτε επίσης υπήρχε στάβλος για τα άλογα καθώς και χώρος
για τη στάθμευση άμαξας.
Εδώ πάρκαρα κι εγώ... για ν' αποφανθώ περί του ευρώ ή της δραχμής.


Μα με τον αχνιστό ελληνικό καφέ άρχισα να συνέρχομαι
από την επήρεια του δαφνέλαιου
και πλέον δεν θυμόμουνα το λόγο της επίσκεψής μου.

Τότε έπιασα με τ’ ακροδάχτυλά μου το άδειο φλυντζάνι του καφέ
και το έφερα κάτω απ' τη μούρη μου να μαντέψω τα μελλούμενα... 




22/3/10

Α - - - Ω

Είναι ο 433ος στη σειρά των ανακαλύψεων αστεροειδής, ονόματι 433 Eros.
Η NASA το 1996 έστειλε διαστημικές συσκευές
να τον εξερευνήσουν, να τον ακουμπήσουν, να τον φωτογραφίσουν,
και νάτος... ο πατάτας!!!
Ίσως να μη μου δοθεί η ευκαιρία να δω αυτοπροσώπως τον 433ο Έρωτα
κι εδώ που τα λέμε πού να τρέχω στο διάστημα.
Γι αυτό επισκέφθηκα το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης 
όπου εξερεύνησα τους 272 Έρωτες από 50 μουσεία
της Ελλάδας, Κύπρου, Ιταλίας και Γαλλίας.
Ιδού τα λιγοστά πορίσματα με τα ακόμη λιγότερα φωτογραφικά ντοκουμέντα
-από το διαδίκτυο-
καθότι οι πραγματικοί Έρωτες δεν αποτυπώνονται· απλά, βιώνονται!
-τι είπα πάλι-




Ἐράω-ἐρῶ = αγαπώ, επιθυμώ, ποθώ
Στο αρχαιοελληνικό αυτό ρήμα έχει τις ρίζες του ο
Ἔρως = αγάπη, επιθυμία, πόθος
Για τους αρχαίους Έλληνες, ο ἔρως έχει ευρεία έννοια που εμπεριέχει
τόσο τη συναισθηματική όσο και την σεξουαλική επιθυμία.
ἜΡΩΣ
Το φτερωτό γυμνό παιδάκι, πανταχού παρόν,
με το τόξο και την φαρέτρα του εξαπολύει τα βέλη αδιακρίτως.
Στοχεύει στις καρδιές και προκαλεί τραύματα που οδηγούν στην ευτυχία
μα και στην απελπισία αφού αναστατώνουν το νου.
ἜΡΩΣ
Δεν είναι ρατσιστής - δεν κάνει διακρίσεις
Άσχετα από φύλο, χώρα, πολιτισμό,
τα συμπτώματα είναι κοινά, χωρίς ουσιαστικές διαφορές,
και η διάγνωση απλή: Ἔρως!
ἜΡΩΣ
Κάλλιστος = ο ομορφότερος
Λυσιμελής = σου παραλύει τα μέλη
Πυρίδρομος = στο διάβα του βγάζει φωτιά
Διφυής = έχει δύο φύσεις
Γλυκύπικρος = γλυκός και πικρός συνάμα
Αβρός = τρυφερός
Τακερός = σε κάνει να λειώνεις
Αλγεσίδωρος = σου φέρνει πόνο
Σχέτλιος = σκληρός, ανελέητος
Ανίκατος = ακαταμάχητος
ἜΡΩΣ
Ἔρως και γάμος θεών και ηρώων
Ἔρως και γάμος θνητών
Ἔρως που άλλαξε τον ρου της ιστορίας
Ἔρως όμοιος
Ἔρως βουκολικός
Έρως! ωραίος κι αγοραίος

Πόρνη, εκ του πέρνημι = εξάγω προς πώληση, πουλώ
Η δημόσια πορνεία στην Αθήνα καθιερώθηκε επί Σόλωνα ώστε οι νεαροί άγαμοι Αθηναίοι να διοχετεύουν εκεί τις ερωτικές τους ορμές, και όχι σε ανύπαντρες παρθένες ή παντρεμένες γυναίκες.
Ήταν δε το πορνικόν τέλος -ο ειδικός ετήσιος φόρος-
σημαντική πηγή κρατικών εσόδων...
Ανάλογα με την αμοιβή τους, οι πόρνες κατηγοριοποιούνται σε:
Κατώτερη θέση: οι δεικτηριάδες = δακτυλοδεικτούμενες,
σε φτηνά δημόσια πορνεία υπό την διεύθυνση είτε πρώην γερασμένων πόρνων,
είτε των πορνοβοσκών, που ήταν κυρίως ξένοι-μέτοικοι.
Άλλες ιδιωτικές πόρνες,
οι λεωφόροι, οι χαμαιτύπαι, οι των καπηλειών, των πανδοχείων κλπ
Μεσαία κατηγορία: οι αυλητρίδες και οι χορεύτριες
που νοίκιαζαν οι προνοβοσκοί κυρίως για τα συμπόσια.
Ανώτερη θέση και η πιο ακριβοπληρωμένη: οι θεραπαινίδες του αγοραίου έρωτα
χειραφετημένες εταίρες = ιδανικοί σύντροφοι,
αφού εκτός των σωματικών προσόντων και δεξιοτήτων τους στις τέχνες,
 ήταν καλλιεργημένες, ώστε να γίνονται περιζήτητες
και να λαμβάνουν μέρος και σε φιλοσοφικές συζητήσεις.
Πολλές φορές σαγήνευαν σημαντικούς άντρες
με τους οποίους συνδέονταν ερωτικά.
 Ασπασία-Περικλής, Λαΐς-Απελλής, Λεόντιον-Επίκουρος, Γλυκέρα-Μένανδρος, κλπ.
ΥΓ: κάθε σύγκριση με τη σημερινή εποχή είναι τυχαία...
ἜΡΩΣ
Γονιμοποιός και Εξουσιαστής της φύσης
Τοξότης
Μουσικός-Θεατρικός
Εναγώνιος
Τελετουργός
Φιλοσοφικός -Έρως & Ψυχή
Ταφικός
Εν αρχή, Γονιμοποιός, γιατί μέσω της ενέργειας του πηγάζει η Ζωή.
Εν τέλει, Ταφικός, γιατί αποκοιμισμένος παριστάνει τον αιώνιο Ύπνο και το Θάνατο.
Πιστοποιεί, έτσι, την αιώνια φύση.
Εκπροσωπεί την αρχή και το τέλος της ζωής ταυτόχρονα.

Α γ α π Ω
...ίσως το μόνο ρήμα που περικλείει όλη τη Ζωή· απ' το Α ως το Ω!




Πηγή: σχετικό έντυπο μουσείου



Ευγενική υπενθύμιση από habilis

4/7/09

Εθεάθη η απαχθείσα Καρυάτις !


Η Καρυάτις C ινκόγκνιτο στο νέο Μουσείο Ακρόπολης!
Έγινε αντιληπτή απ’ τη JamanFou, που ως άλλη Κόρη πήρε το κατόπιν της και σαν ίσκιος την ακολούθησε αποκαλύπτοντας τα βήματά της και εξασφαλίζοντας αποκλειστικότητα για το αναγνωστικό της κοινό. Ομολογώ πως η μεταμφίεση–μετάλλαξη της Καρυάτιδας ήταν σοκαριστική! Αποτέλεσμα άραγε της κατάθλιψης εξαιτίας της ακούσιας απομάκρυνσή της απ’ την πατρογονική της εστία? Ας όψεται ο Έλγιν που το 1801 την απέσπασε βίαια απ’ το σπίτι της και τη μετέφερε στο Βρετανικό Μουσείο.


Κάποιο άγαλμα την είδε και θυμήθηκε… κάποιο άγαλμα -σίγουρα όχι της κλασικής ούτε καν της αρχαϊκής περιόδου- που μάλλον διέφυγε της προσοχής των φυλάκων του μουσείου και βγήκε να προϋπαντήσει την Κόρη.














Με δέος αντίκρισε το καθρέφτισμα του ιερού βράχου στη τζαμαρία του τελευταίου ορόφου του σύγχρονου μουσείου...
[κάντε κλικ στις φωτο για μεγέθυνση]


...και έστρεψε το κεφάλι προς τα κει.
















Μπαίνοντας στο μουσείο, στις "Πλαγιές της Ακρόπολης", ταράχτηκε. Πίστεψε προς στιγμή πως οι κόρες που την υποδέχτηκαν ήταν οι δύο απ’ τις πέντε αδελφές της και πως, εκτός απ’ την ίδια, είχαν απαγάγει κι άλλες.





Πλησιάζοντάς τες όμως, διαπίστωσε πως δεν ήταν παρά οι δύο Νίκες, πολύ μεταγενέστερές της [1ος – 3ος μ.Χ.]











Είδε κι άλλες κόρες στη διαδρομή -κόρες του 520 π.Χ.- να μειδιούν αρχαϊκά και τις θαύμασε απ’ όλες τις απόψεις.



Θαύμασε και τους λιγοστούς κούρους του 21ου αι. μ.Χ. εκεί στο ισόγειο του πωλητηρίου...
[πού είσαι φλούφλη!]











..
.
..
.
.
.
.
.Ανηφορίζοντας προς την Ακρόπολη και κοιτώντας προς τα πίσω τις είδε από μακριά και ζούμαρε!





Προς στιγμή ξέχασε τη μυστική της παρουσία και τις πλησίασε αλαλάζοντας.













Ξαφνιάστηκε ευχάριστα όταν είδε και το κάλλος της οπίσθιας όψης των αδελφάδων της. Τόσους αιώνες, η θέση της C πάνω στο βάθρο σε σχήμα Π δεν της επέτρεπε να βλέπει όλες τις απόψεις της καλλίγραμμης οικογένειας. Οι 6 αδελφές κοσμούσαν το νότιο τμήμα του Ερεχθείου και κάθε μια τους ήταν διαφορετική. Οι δύο στις γωνίες, B & E, καθώς και οι δύο πίσω τους, Α & F, στηρίζονται σταθερά στο εξωτερικό τους πόδι λυγίζοντας το άλλο. Οι μεσαίες, C & D, ακολουθούν τη στάση της πλησιέστερης ακραίας. Έτσι τονίζεται η συνοχή μεταξύ των μορφών και η συμμετρία του συνόλου. Έκλαψε πολύ για την Κόρη F καθώς την είδε σακατεμένη από θραύσματα μετά την αφαίρεση των συμπληρωμάτων που έγιναν το 1846. Φορούν όλες ζωσμένο δωρικό πέπλο και κοντό ρούχο, στερεωμένο στους ώμους και ριγμένο στην πλάτη. Τέλεια η κόμμωση της κάθε μιας, με διπλές πλεξούδες γύρω από το κεφάλι, χονδρή πλεξούδα στην πλάτη και με τους πλοκάμους στους ώμους. Θυμήθηκε τα σανδάλια που φορούσαν στα πόδια μα έκλαψε για τα χέρια που έλειπαν απ’ όλες, στολισμένα με τα υπέροχα βραχιόλια σε σχήμα φιδιού μαζί και τα αντικείμενα που κρατούσαν. Σύμφωνα με ρωμαϊκά αντίγραφα που βρέθηκαν στο Τίβολι στην έπαυλη του Αδριανού αλλά και στη Ρώμη στην Αγορά του Αυγούστου, με το αριστερό τους χέρι ανασήκωναν την άκρη του φορέματος ενώ στο δεξί κρατούσαν ρηχό σκεύος για σπονδή. Δε θυμάται, μα η πειστικότερη ερμηνεία των Κορών αυτών ήταν ότι αποτελούσαν το υπέργειο μνημείο του τάφου του μυθικού Αθηναίου βασιλιά Κέκροπα και ότι αυτές ήταν οι ‘χοηφόροι’ που απέδιδαν τιμές στον ένδοξο νεκρό.



Απ’ τη μια, αναπολεί το ένδοξο παρελθόν στο Ερεχθείο. Το κομψό εκείνο κτήριο ιωνικού ρυθμού που έχει ιδιόρρυθμο σχήμα και που οφείλεται στη φυσική ανωμαλία του εδάφους καθώς το δυτικό τμήμα είναι 3μ. χαμηλότερα από το ανατολικό. Το οικοδόμημα χωρίζονταν σε δύο τμήματα. Το ανατολικό τμήμα με τους 6 ιωνικούς κίονες στην πρόσοψή του ήταν αφιερωμένο στην Αθηνά. Το δυτικό ήταν αφιερωμένο στον Ποσειδώνα, που ταυτίζεται με τον μυθικό βασιλιά Ερεχθέα. Το κτήριο είχε δύο προστάσεις [προστεγάσματα]. Η οροφή της βόρειας πρόστασης στηριζόταν σε έξι ιωνικούς κίονες. Η νότια πρόσταση είναι η περισσότερο γνωστή. Αντί για κίονες, την οροφή στήριζαν έξι αγάλματα κορών, οι Καρυάτιδες. Το μνημείο οικοδομήθηκε στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου μεταξύ 421 και 409 π.Χ. Οι εργασίες διακόπηκαν στα 413 εξαιτίας της καταστροφικής για την Αθήνα εκστρατείας στη Σικελία. Συνεχίσθηκαν μετά το 409 σύμφωνα με ‘οικοδομικούς καταλόγους’ χαραγμένους σε στήλες και πλάκες που έχουν διασωθεί. Η ονομασία Καρυάτιδες δόθηκε σε χρόνια μεταγενέστερα της αρχαιότητας καθώς σε οικοδομική επιγραφή του Ερεχθείου ονομάζονται απλώς Κόρες. Η δημιουργία τους τοποθετείται μεταξύ 420 – 415 π.Χ. Καθώς δεν σώθηκαν οικοδομικές επιγραφές για το διάστημα αυτό, είναι άγνωστος ο δημιουργός τους. Οι διαφορές στις λεπτομέρειες των ρούχων και της κόμμωσης, κυρίως στην πίσω όψη τους, οδηγούν στην άποψη ότι δημιουργήθηκαν από διαφορετικούς γλύπτες.








Απ’ την άλλη, ονειρεύεται ένα χαμογελαστό μέλλον δίπλα στις αδελφές της, στην κενή θέση του βάθρου και εναποθέτει τις ελπίδες της στο… Πάμε Πακέτο για να την κάνει πακέτο και να την μεταφέρει επιτέλους στην πατρίδα της...
Αφού τριγύρισε σ' όλο το μουσείο... έφυγε μ’ αυτό το όνειρο και… με το άγαλμα στο δρόμο προχωρήσανε· της εσκούπισε τα μάτια και χωρίσανε...
.
.
.
.
.
.
.


Πάνω, σε αποκλειστικότητα ο πάτερ-JamanFoutistas, την 11η Ιουνίου 1950, όταν το Ερεχθείο στόλιζαν οι Καρυάτιδες, συμπεριλαμβανομένης και της έκτης - αντίγραφο που εστάλη από τους Βρετανούς.





Επίλογος
Αν και είχε πει κάποτε ο George Bernard Shaw πως οι άνθρωποι που υπερηφανεύονται για τους προγόνους τους, είναι σαν τις πατάτες: ό,τι πολυτιμότερο έχουν είναι μέσα στη γη, ας μας επιτρέψει σήμερα να υπερηφανευτούμε λιγάκι…
.
.